12 februari, 2020 - /blog/2933/verhalen.html
Met mijn tas vol boeken kom ik het lokaal binnen. Er zitten twaalf mensen die ik niet eerder heb gezien. Ze hebben schriften voor zich. Ze lachen me toe. Ik ga zitten en leg mijn spullen neer. Voor mij bouw ik een muurtje van de boeken die ik bij me heb. Al zeker tien jaar geef ik les in creatief schrijven. Dat is leuk werk. Behalve dat ene moment. Zodra ik – nietsvermoedend – voor het eerst die klas inkom en achter de lessenaar plaatsneem, overkomt het me altijd weer. Ik ...
26 augustus, 2020 - /blog/3146/loslaten.html
In de doodlopende straat, voor pension Andrea, parkeren we de auto. Het lijkt op een gewoon woonhuis, maar er staat ‘pension’ op. We hebben zeven uur gereden om in dit dorpje in de voormalige DDR aan te komen. Mijn vijftienjarige op de achterbank giechelt, slaakt kreetjes, beweegt met armen en benen. Ze weet niet meer hoe ze het heeft van de zenuwen. Ze zal haar online liefde - ze communiceert al maanden aan één stuk door met haar - eindelijk gaan ontmoeten. Het geheimzin...
23 juni, 2017 - /blog/1417/ansicht-uit-de-eeuwigheid-i-m-the-lau.html
Zoals de dichter Craig Raine ooit een marsmannetje vanaf de aarde een kaart naar huis liet sturen, met daarop het verslag van zijn belevenissen op onze planeet, zo schreef Thé ons een groet vanuit het hiernamaals. Hoewel we uit zijn woorden kunnen opmaken dat het er best goed toeven is (Sofia Loren is er ook!), missen wij hem hier op aarde nog elke dag. - Team Lebowski ANSICHT UIT DE EEUWIGHEID Lieve M., Het is hier zelfs nog donkerder dan voorspeld. Aardedo...
25 april, 2017 - /blog/1303/gevangenis.html
Het opvallendst waren de zeven gevangenisdeuren, compleet met luikjes op ooghoogte en grendels, ook daar gluurden we naar binnen. Mijn oudste zoon keek gefascineerd rond. ‘Cool,’ zei hij. ‘Escape from Alcatraz.’ ‘Mam, er woont nu een aardige vrouw in dat enge gebouwtje, ze heeft me geholpen.’ Mijn oudste zoon is bezig met zijn profielwerkstuk voor school, hij maakt een verrijdbare hut. De vrouw die mijn zoon in een middagje heeft leren glassnijden, wil...
6 juli, 2017 - /blog/1440/gefoefeld.html
Het feest was ter ere van onze verjaardagen, en het idee werd geboren uit de hekel aan verjaardagen. Afgelopen zaterdag werden we met z’n vieren, op de kop af, een miljoen minuten oud. Voor mij persoonlijk is het grootste euvel om iets te vieren de angst dat er niemand komt. Als je dat risico spreidt over vier personen wordt die kans kleiner óf de deceptie juist groter. Maar de eventuele waarheid bleek in het midden te liggen: er kwamen mense...
22 maart, 2018 - /blog/1998/mistral.html
Waar ik me op betrapte de laatste dagen is: niets liever willen dan vluchten. Bijna elke sociale aangelegenheid – dineren aan een tafel met vreemden bijvoorbeeld– giert het onbehagen. Ik was te veel weg en vooral nergens geweest. Al nachten achtereen sliep ik in een ander bed in een andere stad. Het kasteel was prachtig maar er leek op het eerste gezicht weinig over te zeggen. Iets dat al genoeg bewonderd wordt, als een vrouw die weet dat ze mooi is, heeft doorgaans een minder t...
27 mei, 2019 - /blog/2644/poezenbekers-leek-me-een-gemakkelijke-traktatie-maar-ik-had-het-mis.html
Het was kwart over acht ’s avonds. De vaat stond nog op het aanrecht, de pannen in de week, de verdoving voor mijn kies was uitgewerkt, bleek. Het was bedtijd voor de negenjarige en de veertienjarige zei dat ze wiskunde moest maken. “Niks wiskunde!” zei ik. “Jij móét poezen maken.” Er stonden veertig kartonnen bekers op tafel. Ernaast een stapel gekleurd papier. Voor de tachtig oortjes. De negenjarige wilde graag poezenbekers met popcorn trakteren morgen. Nog voor haar ver...
9 december, 2020 - /blog/3219/verraad.html
‘Gaat zij ook mee?’ vroeg ik toen ook zijn oudste dochter op de achterbank plaatsnam. ‘Dat kan wel,’ zei M. terwijl hij de motor startte. ‘Hij slaapt als een os.’ ‘O, oké.’ Het liep tegen middernacht. Er was het gekwebbel en gegiechel van drie meisjes op de achterbank. Een meisje van tien, twaalf en veertien. Mijn tienjarige en ik waren op zaterdagavond pizza gaan eten bij M en zijn kinderen. We kwamen met de trein, en hij had aangeboden ons met de aut...
19 maart, 2020 - /blog/2980/eigen-huis-en-tuin-met-mick-en-roel.html
Dit is de tweede brief. Lees deel één hier . Lieve Roel, Leuk dat je schrijft. Dank voor je brief. Ik ben bijna twee weken verkouden. Geen koorts, wel hoest en snot. Logischerwijs ga ik ervan uit dat ik aan het eind van deze week immuun ben. In de tussentijd mijd ik De Anderen (wát een verademing). Mijn vrouw en kinderen daargelaten uiteraard, en af en toe de buren. Speaking of hun, ik heb net twee pakken zware shag en een witbrood voor mijn buurman gehaald. Een wo...
15 februari, 2017 - /blog/1100/het-moeilijkst-is-de-botheid-van-professionals.html
We hebben altijd gedacht: Samuel is ons overkomen, met al zijn handicaps. Laten we aardig zijn voor elkaar. Voor hem. En het ging allemaal geleidelijk bovendien. Allengs werd meer duidelijk over zijn mogelijkheden en vooral over de onmogelijkheden. We groeiden met zijn beperkingen mee. Bernique heeft wel intens gehuild toen Samuel vanuit het niets, kort na elkaar, drie epileptische aanvallen kreeg toen ik bij het WK voetbal in Brazilië was. Ze dacht even dat hij ons zou ontglippen, terwij...