26 mei, 2017 - /blog/1366/een-fucking-kurk-fenna-riethof.html
EEN FUCKING KURK Bij elk rondje slaat dezelfde laaghangende twijg tegen haar gezicht en dringt het verder tot haar door: haar vriend vindt dansen leuker dan seks. Hij heeft haar liever zo, aangekleed en uitgestrekt over zijn schouder, van top tot teen gespannen met haar kin in de lucht en haar armen gespreid zoals hij het haar geleerd heeft. Hij draait rond zijn as. Uit zijn keel ontsnappen kreuntjes. Verderop, uit een van de achtertuinen, klinkt het gepraat van volwassenen en het gegil...
17 mei, 2019 - /nieuws/2629/we-zijn-trots-op-onze-nieuwe-titels-als-een-aap-met-zeven-lullen.html
Klik hier voor de 149ste nieuwsbrief van Lebowski. ...
25 april, 2019 - /blog/2596/studiegenoten.html
Tijdens het bespreken van hoe het nu met eenieder ging, zei het meisje zonder kinderen: ‘Ik kan ieder moment gebeld worden, en dan moet ik opnemen en weg.’ Ze haalde een prepaid telefoon uit haar broekzak. Ik zei: ‘Wat mysterieus, wie gaat je bellen?’ Ze gaf geen antwoord maar zei dat ze op een basisschool werkte. Ik vroeg of het meisje met de kinderen nog in Enschede woonde, waar we autonome kunst gestudeerd hadden. ‘Dat kan ik niet zeggen.’ Er viel een onduidelijke stil...
17 mei, 2020 - /blog/3069/ik-heb-geleefd-63-henk-73-heeft-longkanker-ik-wilde-niet-weer-ziek-worden-van-een-nieuwe-chemokuur.html
Toen Henk jong was, zat hij zelf in een ‘orkestje’. Het was de mooiste tijd van zijn leven, vertelt hij. 'We waren met vier jongens van veertien, vijftien jaar. Na de mis gingen we naar de jeugdsoos om muziek te luisteren. We dachten: als we daar nou zelf eens iets mee gingen doen.' De jongens kochten allen een gitaar en fietsten wekelijks voor muziekles van Gemert naar Beek en Donk. Ze bleken talentvol en al snel speelden ze op feesten en partijen. The Beatles, The Ro...
21 december, 2018 - /blog/2401/toetsenbordweg.html
Toen we terug in Amsterdam kwamen hebben we een auto gekocht. Een fijne, normale gezinsauto, bij een garage in Hoofddorp. Toen ik bij de garage wegreed ontdekte ik dat de autoradio slechts twee functies had: Hij kon op Skyradio en hij kon uit. Ik beet op mijn stuur. Het werd een lange rit, en thuis bestelde ik meteen een nieuwe radio. Die paste niet, en ik ontdekte de listige wereld van de moderne autoradio. Er is geen universeel formaat meer. Je kan wel elke radio passend maken voo...
24 augustus, 2017 - /nieuws/1531/als-roos-tiktakt-zingt-smelt-ik.html
Lees het verslag. ...
17 juni, 2019 - /blog/2682/zo-vrij-als-een-vogel-maar-dan-die-exen.html
“We kunnen ook een jaar met alle kinderen in China gaan wonen,” zei ik. “Dan schrijf ik reportages over met z’n allen wonen in China. En jij maakt daar radio. Podcasts, of zo?” “Ik haat China,” zei M. “O, oké,” zei ik. “Dan gaan we naar een ander land. Waar wil je wél heen?” “Japan,” zei hij. “Of Argentinië.” “Dan gaan we naar Japan. Of Argentinië. Dat vind ik ook goed.”...
13 april, 2016 - /blog/506/eerst-zien-dan-geloven.html
Spartanen zijn vreemde wezens. Op Het Kasteel tref je geen Haagse bluf aan, of Amsterdamse bravoure. Ook niet het fanatisme van Zuid. De Spartaanse levenshouding is al evenmin vergelijkbaar met Friese stijfkoppigheid of Groningse nuchterheid. Bij ons wordt er gemopperd, er wordt gehoopt, er wordt gevreesd. Dat laatste misschien nog wel het meest. Eerst zien, dan geloven. Spartanen zijn voorzichtig geworden. Het is de opeenstapeling van teleurstellingen in de afgelopen jaren die ons par...
6 december, 2017 - /blog/1787/samuel-de-aardappeltjesbietser-botst-met-samuel-de-fitte-jongen.html
Hij nam zo'n krieltje wat onhandig tussen wijsvinger en duim, maar toch met een betere fijne motoriek dan jaren geleden, en stopte het snel in zijn mond. Hij liep voldaan terug naar zijn stoel, zonder de vingers even af te spoelen natuurlijk. Zijn wat basale vorm van kauwen verried hem sowieso. En het tafereel herhaalde zich telkens, totdat de pan bijna leeg was. Telkens één aardappeltje. Op het eind was het een beetje schrapen, dat vond hij maar geklieder. Het was mooi geweest zo. Buikje vol...
30 maart, 2020 - /blog/3004/verlichting.html
Om aan de crisis en aan het virus te ontkomen besloot ik de afgelopen week een boek op te pakken dat ik jaren heb laten liggen. De historie van mejuffrouw Sara Burgerhart van Betje Wolff en Aagje Deken moest ik ooit voor mijn studie lezen. Ik kwam niet verder dan de helft. Toen ben ik gestopt. Ik vond het saai en langdradig. Natuurlijk komt het elk jaar in de klas aan de orde als ik de Verlichting behandel tijdens mijn literatuurlessen en dan lepel ik braaf op...