Zoeken
Nieuws 1079 Blog 734 Podcast 4
Voorwoord 'De laatste lach' (Bart Vervaeck)

5 november, 2019 - /blog/2838/voorwoord-de-laatste-lach-bart-vervaeck.html

  Een pagina uit het exemplaar waarin Basart aantekeningen heeft opgeschreven.   Een nieuwe herfst, een nieuw geluid Voorwoord door Bart Vervaeck De laatste lach , de eerste roman van R.A. Basart (1946-2019), verscheen in de herfst van 1997. Het postmoderne taalspel was op dat moment gemeengoed geworden en de lezers waren wel wat gewend. Toch viel het boek op door de bizarre plot, de virtuoze stijl, de duizelingwekkende gelaagdheid, de hilarische en grotesk...

Ik heb geleefd #66: Louises lippen en nagels werden blauw: de caissière vroeg: ‘Gaat het wel goed?’

8 juni, 2020 - /blog/3088/ik-heb-geleefd-66-louises-lippen-en-nagels-werden-blauw-de-caissiere-vroeg-gaat-het-wel-goed.html

  Haar zoons weten niet beter dan dat hun moeder vaak naar het ziekenhuis moet en elke middag even gaat slapen. Ze herinnert zich de eerste keer dat haar oudste bij een vriendje ging spelen en daarna verbaasd opmerkte dat die andere moeder helemaal geen infuuspomp in haar lijf had. Louise loopt dag en nacht rond met een tasje waar een medicijncassette in zit die een vaatverwijder in haar bloedvaten laat lopen. Dat is vanwege haar zeldzame longziekte pulmonale hypertensie; zonder genee...

Aftelklok

26 april, 2021 - /blog/3281/aftelklok.html

Na nog even een winkelafspraak te hebben gemaakt bij de Hema, dubbelklikte ik op de link en – pats, boem, klats – daar verscheen, aan het einde van de werkdag, plots een crematorium op mijn scherm. Laag gebouw. Grote schoorsteen. Statisch beeld. De naam van de veel te jonge zus van vriendin L. Een klok die aftelde tot haar crematiedienst zou beginnen. Het viel rauw op mijn maag. Het is niet zo dat ik totaal geen crematorium had verwacht, ik zou tenslotte  een crematie bi...

Aftelklok

26 april, 2021 - /blog/3282/aftelklok.html

Na nog even een winkelafspraak te hebben gemaakt bij de Hema, dubbelklikte ik op de link en – pats, boem, klats – daar verscheen, aan het einde van de werkdag, plots een crematorium op mijn scherm. Laag gebouw. Grote schoorsteen. Statisch beeld. De naam van de veel te jonge zus van vriendin L. Een klok die aftelde tot haar crematiedienst zou beginnen. Het viel rauw op mijn maag. Het is niet zo dat ik totaal geen crematorium had verwacht, ik zou tenslotte  een crematie bi...

Herhaling

17 september, 2020 - /blog/3159/herhaling.html

  Met mijn geliefde verblijf ik de komende weken in klooster De Keizersberg in Leuven. Zij zocht een plek om grote schilderijen te maken en de aardse beslommeringen even achterwegen te laten. Hier zijn is geen toeval. Mijn vriend, monnik en professor Thomas Quartier, is pas naar hier verhuisd. Bovendien bestaat toeval niet in de monastieke wereld. Toeval noemen ze hier God. Daar waar in de lange gangen van dit klooster gelopen wordt, ligt geen stof. Het gebouw is zo groot dat op ...

Iets

4 maart, 2020 - /blog/2959/iets.html

Een vriend belde vanuit de auto. ‘Er is iets aan de hand,’ zei hij. Verder kon ik er niets van verstaan vanwege de storm waarin ik liep. Het almaar lossere vel rond mijn wangen en nek werd recht naar achteren geblazen. Zo strak dat mijn skelet wel tevoorschijn moest piepen. Mijn ogen traanden. Een huilende doodskop probeerde vooruit te komen, en dat lukte dus haast niet. Maar dan ook écht niet. Dat vond ik het wonderbaarlijkste. Alsof ik recht tegen de stroom van een wildwaterrivi...

Tokyo Expatwife #7: Kinderen

10 juli, 2017 - /blog/1447/tokyo-expatwife-7-kinderen.html

Inmiddels kijk ik er naar uit. Dat is omdat de kinderen nu al ruim twee weken vakantie hebben. Er is geen opvang, summerschool is niet te betalen, en alle vriendjes van school zijn op vakantie, of nog niet echt vriendjes. Er is enkel papa. Begrijp me niet verkeerd, ik heb hele leuke kindjes, en we doen leuke dingen in deze fantastische stad, maar vijf hele dagen alleen met twee kinderen is nogal veel. Soms halen ze het bloed onder mijn nagels vandaan. Dan erger ik me aan alles. De eve...

Vleugelverlamming

16 april, 2020 - /blog/3038/vleugelverlamming.html

Op de parking van de Carrefour stap ik in het energieveld van twee jonge mannen die Red Bull drinken. Ze bekijken mij alsof de vleugelverlammer gearriveerd is.     ‘Jij hebt grijs haar,’ zegt een van de mannen.     ‘Ja,’ zeg ik, ‘maar ik ga vroeger dood zijn dan jij.’     De man kijkt niet-begrijpend naar de ander.     Mensen verwarren is te gemakkelijk geworden. Ze zijn al verward door de tijden. Ze drinken energie...

Marion leest Roxane van Iperen

20 januari, 2019 - /blog/2446/marion-leest-roxane-van-iperen.html

Het boek komt wat langzaam op gang, maar net als een trein die steeds sneller gaat rijden, wordt het steeds beeldender en emotioneler. Dit is overigens geen toeval. Roxane vertelde me dat ze dit heeft geschreven als een fuik, zoals de joden daar ook in werden gelokt. Eerst afstandelijk, en dan steeds dichterbij totdat de lezer niet meer weg kan. Toen ik dit wist, was ik nog meer onder de indruk. Ik ben blij dat ik mijn boek al had ingeleverd toen ik ’t Hooge Nest las, want oei, wat is het i...

Volop aandacht in de media voor 'De kinderen van Pim'

6 april, 2017 - /nieuws/1249/volop-aandacht-in-de-media-voor-de-kinderen-van-pim.html

Bij Pauw was Joost Vullings te gast samen met oud-LPF-Kamerlid Joost Eerdmans, die stelde dat de LPF het kabinet in werd getrokken. 'Het was heftig. (...) We waren onervaren mensen met grote ego's.' Het fragment kijk je hier terug. 'Pim Fortuyn vind ik de grootste politicus van het afgelopen decennium', opent Vullings bij  Met het oog op morgen   op NPO Radio 1 . 'Maar bij de LPF kreeg iedereen met elkaar ruzie.' Het  Algemeen Dagblad  citeert uit het bo...

« 1 ... 34 35 36 ... 108 »
Blijf op de hoogte

Volg onze sociale media voor het laatste nieuws: