13 maart, 2017 - /blog/1168/waar-komen-al-die-tegenstellingen-vandaan-en-wat-doen-we-eraan.html
Terwijl de wereld boven onze hoofden door raasde, aanschouwde ik met open mond een microkosmos in de catacomben van de stad, waar ouders zich als in een dierentuin naar soort hadden gegroepeerd. Op links de kakkers, met panini’s voor de kinderen en cappuccino voor de moeders. Verderop de crea’s en zzp’ers, met zelf meegenomen druiven in bakjes, relatief veel vaders en paarstinten. Achterin een groepje geruisloze moslima’s met genoeg etenswaar om de dag door te komen, en pontificaal in h...
26 september, 2018 - /blog/2264/full-disclosure-2-an-essay-and-poem-on-writing-and-belonging-by-neil-griffin.html
I was born in Canada to British parents and grew up back-and-forth across the Atlantic, leading to a thoroughly modern condition of feeling most at home in the departure lounge of airport terminals, my worldly belongings condensed into a single suitcase. There was a time when I knew my way around Heathrow and Schiphol better than I knew my way around Calgary, the city in which I was born. To children, the circumstances of their lives rarely seem unusual and I was no different in that respect: t...
5 mei, 2020 - /blog/3057/een-joodse-voorgrond.html
Op mijn dertigste verjaardag zat ik in Auschwitz. Daar zat ik niet zoals mijn oom Nathan - die eigenlijk een oom van mijn vader is, maar ook mijn broertje en ik hebben hem altijd oom genoemd. Oom Nathan was het enige familielid dat levend terugkeerde uit een concentratiekamp en de rest van zijn leven vierde hij dat als een overwinning. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit een dag níet permanent over de oorlog praatte. Een van mijn vroegste herinneringen: met z’n tweeën stonden...
29 juni, 2018 - /blog/2155/week-van-de-debutant-sarah-sluimer-timo-bruijns-en-antoinette-beumer-over-debuteren.html
Sarah Sluimer Wat waren je expectations vs. reality bij het schrijven van je debuut? Mijn verwachting was dat ik geen verwachting had. Er komt zoveel uit, er belandt zoveel goed werk vrij snel op de grote stapel. Ik sprak ooit een theatermaker die zei: als er ook maar één iemand per avond in de zaal zit die geraakt wordt door wat ik doe, is het voor mij geslaagd. Zo was het ook voor mij en mijn debuut. Dit is de politieke versie van mijn antwoord, in werkelijkheid ...
26 oktober, 2017 - /blog/1688/pedaalemmer.html
Want ook vandaag, tijdens het maken van de bordesfoto op Paleis Noordeinde, kon ik de gedachte niet onderdrukken dat het lichaam vaak niet meer is dan één grote stankafsluiting. Oftewel: een pedaalemmer. Wat je wil. Het wemelt in het lichaam eveneens van de sappen en verrotting. Alles wat erin gaat moet er ooit weer uit. Die gedachte is soms zo hardnekkig dat het lastig is om gesprekken met mensen te voeren. Ook naar de televisie kon ik ampe...
16 mei, 2017 - /blog/1344/tokyo-expatwife-2-dad.html
'DAD' De eerste anderhalve week hier hadden we niks. We kwamen aan in een leeg huis zonder meubels en zonder internet. Op de dag dat we ons huis betrokken werden er futons met dekbedden bezorgd. Een futon is een dikke deken die hier als matras gebruikt wordt. We hadden bedacht dat we meteen naar een Ikea zouden gaan om een bed voor de kinderen te halen, en een eettafel en een bank. Een container met ons bed en andere meubels was onderweg per schip. Die is overigens nog steeds...
1 september, 2019 - /blog/2759/onkruid.html
Op mijn twintigste betrok ik een benedenwoning in Rotterdam en erfde een cottage-tuin vol bloemen van mijn bejaarde voorganger. Ik beloofde de rouwende familie dat ik me zou ontfermen over de lusthof van hun vader. Ik kocht een tweedehands tuinboek en verdiepte me in alle soorten die ineens aan mijn zorg waren toevertrouwd. Ik leerde mesten, opbinden en wieden en snoeide rozen, lavatera’s en vlinderstruiken in de juiste periode. De oude man had nagedacht over zijn ontwerp, ik...
1 februari, 2018 - /blog/1895/onzichtbaarheid.html
In die maand dat ik oppaste op dat huis kreeg ik één keer bezoek, van een oud-klasgenote uit Enschede. Met tegenzin stopte ik voor een middag met werken. Op den duur kregen we honger dus er moest gegeten worden. We liepen naar de supermarkt en tussen wat afval op straat vond ik een geperforeerd paspoort. Zonder dat de vriendin het zag pakte ik het van de grond. Stelen heeft baat bij onzichtbaarheid. Een straathoek verder opende ik het paspoort en liet ik het zien. Het persoonsbewijs was ...
8 maart, 2018 - /blog/1965/voedsel-medicijnen-en-weemoed.html
De Duitse man vroeg of ik mijn koffer op een metalen tafel wilde leggen en openen. Hij trok plastic handschoenen over zijn worstenvingers. Met een wit strookje papier ging hij traag langs al mijn bezittingen. Soms keek hij op. Ik keek weg. Het was rustig op het kleine vliegveld in Weeze. Er stonden slechts vier vluchten gepland voor vandaag. Wellicht controleerde de man zo langzaam om zijn gevoel van overbodigheid te verhullen. Er zat een tweedehandsboek, Over Schoonheid van Zadie Smith,...
14 april, 2020 - /blog/3032/sarah-sluimers-quarantainelogboek-de-coronacrisis-is-een-verhaal-zonder-vervulling.html
De eerste akte. Het begon niet met een klap, maar sijpelde langzaam onze levens binnen. We wasten een keer extra onze handen en dachten dat het eindstation al in zich was. Een verhaal van niks, iets om over een paar jaar nog eens aan terug te denken, net zoals de jongen die het NOS-gebouw gijzelde. Project X in Haren. IJsbeer Knut. Maar er gingen te veel mensen dood. MENSENHUID EN SIGARETTEN De storm zette op en sleurde ons mee. Een compleet nieuwe verantwoordelijk...