Zoeken
Nieuws 1378 Blog 1378
Tegen tweehonderd per uur op weg naar rust (Anneleen Van Offel)

9 oktober, 2019 - /blog/2805/tegen-tweehonderd-per-uur-op-weg-naar-rust-anneleen-van-offel.html

Op de eerste dag van onze treinreis door Europa zeg ik tegen mijn lief dat ik nog nooit zoveel heb nagedacht over scheiden als sinds we verloofd zijn. De komende twee maanden zullen we trouwen, niet in een kerk of met een groot feest, maar door tijd te hebben voor elkaar. We zitten natgeregend en verkleumd in een souterrain in Kopenhagen, in een koffiebar die heel erg zijn best doet om eruit te zien als een hippe koffiebar en daar matig in slaagt.     ‘Ik bedoel,’ zeg ...

Plasfles (seksbedelaar)

10 oktober, 2019 - /blog/2806/plasfles-seksbedelaar.html

Een vriendin van mijn geliefde is naaktmodel. Nadat ze in de buurt had gewerkt met een nerveuze amateurfotograaf, kwam ze eten en vertelde ze dat ze tegenwoordig in een flat tussen asielzoekers woonde. Ik zei dat ik deze week gebeld zou worden door het COA (centraal orgaan asielzoekers) om ergens geplaatst te worden voor een reportage. Net als vele vluchtelingen moest ik afwachten waar ik ging verblijven. Ik wilde graag logeren onder de asielzoekers om erachter te komen hoe ze leefden. &...

Ik heb geleefd #39: Piet (68) hielp zijn dochter haar trouwjurk uitzoeken. De bruiloft haalt hij niet

14 oktober, 2019 - /blog/2809/ik-heb-geleefd-39-piet-68-hielp-zijn-dochter-haar-trouwjurk-uitzoeken-de-bruiloft-haalt-hij-niet.html

Hij vertelt het met een brede glimlach, bijna alsof hij er zin in heeft. ‘Als laatste doen we Demis Roussos met “My Friend The Wind”. Dat lijkt me wel geslaagd, omdat ik word uitgestrooid.’ Zijn vrouw Bep pakt het lijstje er even bij. Oh kijk, hier is ook de tekst die namens Piet zal worden uitgesproken bij de crematie. Lekker kort, vindt Piet zelf. Laten we niet alles verklappen wat erin staat, maar de boodschap is dat de mensen niet teveel moeten treuren. Dat hebben ze lang genoe...

Logboek van een debutant: deel 3

6 februari, 2018 - /blog/1904/logboek-van-een-debutant-deel-3.html

  Ik kon mijn prille schrijversgeluk niet op. Tikte als een bezetene in ieder vrij uurtje dat ik had. Ik droeg voor tijdens het Harry Mulisch Festival in De Kring, de besloten kunstenaarssociëteit met roemruchte reputatie. Ik las voor, maar kon mezelf nauwelijks verstaan want iedereen was bezopen en tetterde er doorheen. Het kon me niks schelen, ik had een boekcontract, ik had beroemde literair agenten en stortte me vol overgave in het seniorenbacchanaal. Het schrijven ging goed...

De laatste praalwagen van Gaston van Daasdonk (2)

7 februari, 2018 - /blog/1906/de-laatste-praalwagen-van-gaston-van-daasdonk-2.html

  ‘Wat kan ik voor de heren betekenen?’ ‘Bent u Van Daasdonk?’ vroeg de ene man. Hij was klein, dikkig en had een zoetsappige glimlach op zijn gezicht. Als er een film over zijn leven gemaakt zou worden dan zou hij ongetwijfeld door Danny DeVito worden gespeeld. De andere man was een stuk langer en droeg zijn haar in een onberispelijke scheiding, zorgvuldig over een kale plek gekamd. ‘Jawel.’ ‘Mooi!’ De kleine man lachte, hoewel er niets te lachen viel. ...

Hulpverlener

8 februari, 2018 - /blog/1907/hulpverlener.html

  Ze zei dat haar vriend door het wassen van bejaarden een hekel had gekregen aan mensen die stinken of vies zijn. Wellicht had hij gewoon een hekel aan mensen gekregen maar durfde hij dat haar niet te zeggen. ‘De meeste jongens daar zijn bang voor water, veel te veel prikkels, helpt ook niet echt mee.’   De stank zat ook haar kennelijk hoog. Wellicht nam haar vriend er altijd een zweem van mee naar huis. Ze vertelde dat zijn cliënten aan het begin van de week...

De laatste praalwagen van Gaston van Daasdonk (3)

8 februari, 2018 - /blog/1908/de-laatste-praalwagen-van-gaston-van-daasdonk-3.html

Maar Gaston stond op het punt om iets anders te gaan doen dan banden te verwisselen. Hij was vastbesloten om iets groots te verrichten. Hij zou de wereld op zijn kop zetten en voorgoed veranderen.  Meer nog dan voorheen verschanste hij zich tussen de zwarte Michelintorens in zijn werkplaats. Zelfs de lunch gebruikte hij niet meer met Toos en de kinderen, maar in de stille afzondering van zijn garage. ’s Ochtends vroeg verdween hij met een zakje boterhammen en De pupil onder zijn...

Sperziebonen | Ik vertel het

9 februari, 2018 - /blog/1909/sperziebonen-ik-vertel-het.html

Sperziebonen glanzend in een glazen schaal we eten niet met de pannen op tafel mijn vader betast zijn beginnende borsten mijn moeder haalt de muskaatnoot heen en weer rasp, rasp, doet zij aai, aai, doet hij ik heb ze net zo goed tepels als pijnlijke frambozen maar ze steeds bevoelen, doe ik niet vader en dochter, allebei tonen we onze kruin en mijn moeder schept de boontjes op   Ik vertel het geheim omd...

De laatste praalwagen van Gaston van Daasdonk (slot)

9 februari, 2018 - /blog/1910/de-laatste-praalwagen-van-gaston-van-daasdonk-slot.html

            Voor de laatste maal controleerde hij de bandenspanning en de remmen. Toen zette hij zijn zottenkap op en wachtte tot Toos haar positie had ingenomen: bovenop de bandenstapel, onder het doek, de lampolie en de fakkel binnen handbereik. Daarna beklom Gaston de tractor en startte de motor. Kalm reed hij naar de parkeerplaats waarvandaan de optocht zou vertrekken. De andere deelnemers waren er al, de meesten van hen ernstig beschon...

Ik ben meer dan klaar voor de leegte. Die geeft rust

12 februari, 2018 - /blog/1912/ik-ben-meer-dan-klaar-voor-de-leegte-die-geeft-rust.html

Eindelijk heb ik ook de mail gestuurd waarin ik voorstel om de scheidingspapieren te gaan ondertekenen. De datum is vastgesteld op de sterfdag van mijn opa. Dat vind ik mooi. Het is voor mij heel vreemd om te ervaren, maar ik kijk uit naar die dag. Ik kijk ernaar uit om ook op papier geen echtgenote meer te zijn. Mijn therapeute zei: “Wat je nu gaat voelen, is echte rouw. Zolang je ergens voor vecht, hoef je het verdriet niet helemaal te voelen.” Dat is waar, dacht ik. Ze zei...

« 1 ... 24 25 26 ... 138 »
Blijf op de hoogte

Volg onze sociale media voor het laatste nieuws: