27 december, 2017 - /blog/1827/samuel-heeft-nog-nooit-vuurwerk-gezien-met-oud-en-nieuw.html
Het is heerlijk om die tijd af en toe stil te zetten, althans, om de illusie van het moment te koesteren. Bijvoorbeeld door gewoon een tijdje naar Samuel te kijken, woordenloos, om hem louter te observeren. Om te genieten van die telkens veranderende blik, van geamuseerd naar boos, van lacherig naar neutraal. Alleen al de manier waarop hij je kan aankijken, de ene keer bijna verliefd, dan weer vragend, heeft een hoog smeltgehalte. Gelukkig is Samuel ook onze verankering in het ...
9 april, 2020 - /blog/3026/voorpublicatie-het-zal-je-moeder-maar-wezen.html
Het valt niet mee Ik zei het niet tegen mijn familie en ook niet tegen Berdien van de supermarkt, maar het werd tijd om toe te geven dat Francien en ik overmoedig waren geweest en geen benul hadden van wat we ons op de hals hadden gehaald met de ontvoering van mama. Het was soms gewoon te veel. Mama had zoveel zorg en aandacht nodig, dat mijn gezin en werk eronder leden. De meisjes begonnen te morren. Het laatste vriendinnetje dat onverwachts op bezoek...
16 mei, 2017 - /blog/1343/imaginaire-man.html
Ik was al zeker twaalf toen ik mijn imaginaire vriend influisterde dat ik te oud voor hem werd. Ik tekende een ander vriendinnetje voor hem, gaf haar een naam. En weg was-ie ook echt. Helemaal verdwenen. Had ik tot dan toe altijd iemand aan mijn zijde gehad met wie ik alles deelde, nu stond ik er voor het eerst van mijn leven alleen voor. Nou, dat was wat. Bij dezen zal ik ook afscheid nemen van de imaginaire man. Mijn imaginaire man vraagt zich nu af of ik deze column niet ...
25 oktober, 2018 - /blog/2320/bespreking.html
Uiteindelijk begreep ik hun beweegredenen of kwamen onze visies weer bijeen. Hartelijk werd er afscheid genomen en tot snel gezegd. Ik liep weg en dacht: wellicht is het sadomasochistisch of christelijk maar het is ook aangenaam als je ego gekrenkt wordt, je beseft je nietigheid dan tenminste. Dat werk altijd beter kan, lijkt me een goed recept tegen luiheid en verveling. Het is slechts zaak dat je het werk niet persoonlijker dan nodig maakt, volgens mij. 'Dat werk altij...
13 juni, 2018 - /blog/2126/de-selectie-willemijn-bussink.html
Jef Maas staat in de deuropening als we aan komen lopen, Jef heeft het een pak toiletpapier onder zijn arm geklemd, ik draag een rugzak. Met een sigaret tussen zijn lippen staat Maas in het felle zonlicht. Hij wuift. Als ik het huis bereik zie ik de donkere poriën in zijn gezicht, de aderen die aan het oppervlak van de paarse huid rond zijn neusvleugels liggen. Jef en ik geven hem beiden een kus op zijn wang. ‘Hoi Pap.’ zeggen we. Maas drukt de sigaret uit tegen de deurpost en wrijf...
27 juni, 2019 - /blog/2698/oorlog.html
Journalisten werden ontvangen door licht gespannen organisatoren bij een restaurant op een heuvel in Oosterbeek. Op die plek schoten de Duitsers destijds de parachutisten uit de lucht. Het uitzicht was mooi. Het landschap droeg niks in zich van het bloedvergieten. De vrouw die me had uitgenodigd zei terwijl we naar de einder staarden: ‘Ik ben geïnteresseerd in goed en kwaad. Achteraf is het makkelijk om te zien wat fout is. Maar wat als niemand in je hele omgeving in het verzet zit?’ ...
29 november, 2017 - /blog/1771/de-walrus-herzien.html
Het verhaal baseerde ik op mijn studententijd. De Walrus beschrijft het wel en wee van de jonge en onzekere studente Bibi en ‘de Walrus’, een drugsbaron van middelbare leeftijd. Hun relatie heeft het karakter van een eeuwigdurende affaire, hij leert haar te leven bij de dag. Dat doen ze ook: in restaurants bestelt hij alle gerechten van de kaart, het ontbijt bestaat uit champagne en aardbeien met slagroom. Hetzelfde verhaal. Maar nu opnieuw verteld en uitgediept. In een andere stru...
26 oktober, 2020 - /blog/3190/leesfragment-uit-scenario-de-nieuwe-roman-van-thomas-acda.html
1 Dit verhaal begint en eindigt bij mij, maar alles komt door Sam. Sam is de motor, de initiator. Ik ben Sam niet. Alles op zijn tijd, maar het is van het grootste belang dat je weet dat als het aan mij had gelegen, ik nog steeds het grootste gedeelte van elke dag in mijn appartement op Chrystie Street zou doorbrengen. Ik ben slechts een van de spelers. Het wordt nog een hele klus om mezelf als held van deze film op te voeren. Waar zal ik beginnen? ...
29 augustus, 2018 - /blog/2227/samuel-sleept-ons-mee-in-zijn-ritme-van-elke-dag-hetzelfde.html
Een lief Duits meisje van 7 jaar vraagt naar Samuel, in de eetzaal van het hotel in Spanje. Hoe geven we hem eten? Kan hij praten? Lopen? Ze zegt dat ze nog nooit een gehandicapt kind heeft gezien in haar omgeving, althans, niet dat ze weet. Ze kent er niet een. Ze is gefascineerd door Samuel. Soms blijft ze van een afstandje naar hem kijken. Ze had één vriendinnetje in Duitsland, maar dat is geëmigreerd naar Griekenland. Toen heeft ze drie dagen gehuild. De vakantie bood mooie inzichte...
25 maart, 2020 - /blog/2993/europa.html
Met mevrouw Snick uit Gent plan ik al enige tijd een reis naar Wenen. Het moest een zoektocht naar het verleden worden aan de hand van schrijver Joseph Roth. We zouden onderzoeken wat er voor de Eerste Wereldoorlog gebeurde in Wenen, en hoe het tolerante oude Europa langzaam geslotener werd. De reis is uitgesteld. Ik schreef Snick vorige week, na een paar dagen van isolement: ‘Hopelijk stappen we snel samen in de nachtrein. Ik heb er nu nog veel meer zin in. Een open Europa...