16 mei, 2018 - /blog/2087/voorpublicatie-calypso.html
Gezelschapsmens Hoewel er een hele industrie rond vijftigplussers is opgebouwd, kan ik je verzekeren dat er weinig leuks is aan ouder worden. Het enige voordeel is misschien dat het je een logeerkamer oplevert. Sommigen krijgen er eentje gratis wanneer hun kinderen het huis uit gaan en anderen, zoals ik, omdat ze goed hebben geboerd en zich een groter huis kunnen veroorloven. ‘Loop maar mee,’ zeg ik nu. De kamer waar ik de gasten naartoe breng, is ...
8 juni, 2016 - /blog/611/elle.html
Verkrachtingsthriller. Ik fluister het woord een paar keer. Er zal vast over zijn nagedacht door de afdeling marketing en het is misschien een ingeburgerd genre dat ik nog niet ken, maar ik krijg het woord bijna niet over mijn lippen. Het klinkt net zo fout als aanrandings-entertainment, of incest-Efteling; een smakeloze categorie en zeker geen adequate term voor de gelaagde, feministische film die Verhoeven heeft gemaakt. Elle begint met klanken: klappen, geschreeuw, gekreun. Een g...
20 augustus, 2020 - /blog/3144/voorpublicatie-familieopstelling.html
3. Uitsmijters en meloenen ‘Eén of twee eieren?’ ‘Eentje.’ ‘Ham en kaas?’ ‘Lekker.’ ‘Meebakken?’ ‘Graag.’ Ik had gehoopt dat ze meteen weg zou gaan, maar ze nam op haar dooie akkertje een douche en waste haar haren. Nee, ik had geen föhn in huis. Nu staat ze voor het raam naar buiten te kijk...
19 september, 2019 - /blog/2779/speech-van-thomas-heerma-van-voss-over-alles-is-oke-van-ivo-victoria.html
Beste vrienden van Ivo, beste familie, beste Ivo, Ik sta hier als een collega van Ivo. Collega’s, dat woord betekent in ons geval niet wat het in bijna elke andere beroepsgroep betekent. Ivo en ik treffen elkaar ’s ochtends nooit bij de koffieautomaat maar zien alleen zelfgefabriceerde flarden van elkaars leven via social media. We vergaderen nooit maar hebben soms kort contact via de mail, en de paar keer per jaar dat we elkaar zien zijn daar altijd anderen bij: tijdens boekpresent...
10 december, 2020 - /blog/3220/donker.html
Ik schrijf u vanaf een donker eiland op zee. Dat is geen metafoor, ik bedoel er ook niks symbolisch mee, maar het huisje op Ameland waar ik me momenteel bevind is, net als de rest van het eiland, al een uur gehuld in het duister. Zojuist sprongen de lampen weer even aan, om een minuut later weer te doven. Op een gegeven moment moet je gewoon weer verder met waar je gebleven was, want wellicht is het nu gedaan met de verlichting en blijft het voor eeuwig donker. Ik was bezig aan...
6 november, 2019 - /blog/2842/fragment-massa.html
Ondertussen nog steeds in Brussel Stilte, absolute stilte. Geen mail met commentaar of een nieuwe opdracht. Gewoon stilte. Misschien is dat hoe ze mensen ontslaan, mijmert Margot, niks meer laten horen tot de ex-werknemer zijn conclusies trekt. Het is zaterdag en toch is ze vroeg wakker. Zonder het excuus van werk is dit een heel ander soort eenzaamheid. Ze begint zoals steeds met het opstarten van haar computer, kranten bekijken en Facebook checken. Z...
21 december, 2017 - /blog/1820/ongeluk.html
Bijna twee maanden was de kok vermist. Net op het punt dat het onderzoek werd gestaakt, de familie en politie ervan uit gingen dat hij vrijwillig was verdwenen, vonden jagers zijn lichaam. Vlak na zijn vermissing is er gezocht met honden, helikopters en goedwillende burgers. Toch lag hij slechts vierhonderd meter van de plek waar zijn auto stond. De tuin van het paleis was een privétuin en niet een voor het volk. Het eerste waar ik aan dacht was dat hij een pak sneeuw over zich heen heeft...
18 juni, 2020 - /blog/3098/wandelaar.html
‘s Avonds komt er met kordate stappen een man naar de tuin lopen. Ik schrik van zijn doelgerichtheid, meen een landloper uit een vervlogen tijd te zien: een hoed, een baard en een rugzak. Op het kerkhofje dat grens aan deze tuin, in Zundert, ligt het dood geboren broertje van Vincent van Gogh. Deze man zou een verdwaalde of vergrijsde nazaat van de schilder kunnen zijn, iemand die net als de schilder bepakt door het landschap loopt en uiteindelijk de gekte, eenzaamheid en dood tegemoet tre...
27 augustus, 2020 - /blog/3149/boa.html
Vroeger was ik schoonmaker en kwam ik bij mensen thuis. Mijn relatieve armoede verdween gestaag en ik stopte met werken, maar één vrouw ben ik tot haar euthanasie wekelijks blijven zien. Ze vertelde over haar leven. In Aruba woonde ze bijvoorbeeld tussen de plaatselijke bevolking en de kakkerlakken, op een vrachtschip voer ze eens gratis mee naar Amerika, en later reisde ze door de Balkan, leerde ze Servisch, begon ze met volksdansen en nam ze soms zigeuners in huis. De eerste kee...
3 juni, 2020 - /blog/3085/toekomst.html
Ik schrijf u vanaf een bankje op het kerkhof in Zundert. Niet omdat ik weinig vertrouwen in het leven heb en een blik op de toekomst wil werpen, maar omdat ‘s avonds hier de zon het langste schijnt. Het vertrouwen in de toekomst is juist groter dan voorheen. De terrassen zijn weer open en ook op straat wordt gewerkt aan wat komen gaat. Op het terras kun je een nieuwe relatie aanknopen, op straat kun je gerechtigheid zoeken. Wat uiteindelijk vergelijkbaar is. Het morele ...