29 January, 2019 - /blog/2445/ik-heb-geleefd-10-ongeneeslijk-zieke-kinga-ban-37-blijft-zingen-tot-het-echt-klaar-is.html
Beeld: still uit ' Vandaag ' (YouTube) Het hiernamaals stelt ze zich soms voor in kleuren. 'Als ik een mooie bloem zie, denk ik: wow! die is straks nog honderd keer mooier. Vroeger zag ik een soort Teletubbie-landschap voor me waar mensen speelden. Nu denk ik vooral dat het daar goed is. Dat er vrede zal zijn en geen pijn.' Ze glimlacht. Klein en broos zit zangeres Kinga Bán (37) tegenover me in een Houtens café. Het eeuwige leven bij Jezus heeft ze ontelbaar vaak bezongen, z...
19 March, 2020 - /blog/2976/het-paradijs.html
Momenteel verblijf ik in de Achterhoek. De isolatie hier lijkt weinig veranderingen teweeg te brengen. Op straat doet het denken aan een doorsnee zondag. Alleen de vrachtwagens verraden dat het leven elders doorgaat. Mijn beste vriend schreef vanuit Amsterdam: 'De Achterhoek is misschien wel de beste plek om te zijn nu. Je kunt er altijd een moestuin aanleggen en kippen houden.' In steden zitten er misschien velen driehoog-achter op een flatje met wat kinderen en een herdershond. ...
21 April, 2020 - /blog/3044/tuin.html
Omdat iedereen in de tuin werkte, ging ik het ook doen. Ik kocht bij de bloemenwinkel een fuchsia om de dode hangplant aan mijn schutting te vervangen. Op instigatie van mijn negenjarige schafte ik meteen een zak nieuwe aarde aan. ‘Dat deden oma en ik vorig jaar ook!’ zei ze. Onze tuin is drie bij vier meter, tussen drie schuttingen, helemaal betegeld. Aan de rand een smal strookje grond waarin vorig jaar de viooltjes hebben gestaan, en de doorgeschoten uien die daar to...
30 April, 2019 - /blog/2601/ik-denk-soms-dat-mijn-kinderen-het-leuker-hebben-bij-mijn-ex.html
Zonneschijn. Elke avond spelletjes doen tot diep in de nacht. Hebben ze weer met z’n allen Saboteur gespeeld. Superleuk. Heel erg fijn. Echt waar. De achtjarige struikelt bijna over haar woorden als ze mij de spelregels uitlegt. Haar ogen schitteren. Mijn familie gruwelt van gezelschapsspelletjes, dus het is enorm boffen voor mijn dochters dat ze dat soort verlangens - midgetgolf, sjoelen, Monopoly en Kolonisten van Catan - elders kunnen botvieren. Het zou voor mijn familie een mart...
24 December, 2018 - /blog/2398/vergeving.html
Ik heb mezelf leren kennen als een zeer vergevingsgezind type. Iemand die niet erg lang boos of wrokkig blijft. Iemand die soepel over haar eigen schaduw springt. Was iedereen maar zo grootmoedig als ik, dan zag de wereld er een heel stuk beter uit. Als je vroeger met zo’n verhaal bij mij was aangekomen, zou ik heel wat anders zeggen. Wie mijn vertrouwen schaadt, vergeef ik dat nooit – maar dan ook nooit - meer. Dan is het einde verhaal. Klaar. Uit. Af. Zo ben ik. Maar zo ie...
14 January, 2019 - /blog/2415/dat-we-al-lang-een-serieus-leven-hebben-ergens-en-er-niet-nog-aan-moeten-beginnen-ooit-misschien.html
Zijn familie heeft de hele dag bij hem geschilderd, ik kom zijn huis bekijken en zal daar ook eventjes zijn vader en moeder treffen. In een heel ongedwongen situatie. M. hangt in zijn stoeltje, wijdbeens, in zijn knalroze hoodie. Keurig rechtop zit ik naast hem - met mijn benen over elkaar, dan weer naast elkaar, over elkaar - en probeer af en toe zijn blik te peilen. Hij gaat steeds verder achterover hangen en stopt een hand chips in zijn mond. Een jaar of zestien schat ik ons...
25 December, 2018 - /blog/2400/kerst-in-suriname.html
Kerstmis in Suriname Chris Polanen Als kind in Suriname geloofde ik dat mijn opa's geest terugkeerde om afscheid te nemen van mijn oma en dat je 's nachts een jonggestorven bruid op straat tegen kon komen of de geest van een lang geleden vermoorde gouverneur op een wit paard. En als je pech had, de echt gevaarlijke: de yorka's, leba's en bakru's. Een ontmoeting met een van hen kon je dood betekenen, dat wist iedereen. Ik geloofde, net als veel Suriname...
16 December, 2020 - /blog/3223/saamhorigheid.html
Op de buurtgroep van Facebook tref ik ineens een foto van onze kat. Hij hangt in de armen van een vreemde vrouw en kijkt bleu de camera in. Is deze kat van jou? staat er in vette letters boven. Van mij! schrijf ik in kapitalen. En: Ik kom eraan! ‘Hij is gevonden!’ bulder ik zo hard dat het hele huis ervan trilt. Meteen trekken de meisjes en ik onze jassen en schoenen aan. De vijftienjarige typt de straatnaam in Google Maps. Het is bedtijd voor...
5 February, 2018 - /blog/1900/ik-zou-ook-wel-zo-n-vrouw-willen-die-alles-voor-je-doet.html
Ik denk aan De sneeuw van de Kilimanjaro van Ernest Hemingway. Ik denk aan het idee voor mijn nieuwe boek dat er, op de vooravond van mijn vertrek, zomaar was. Ik wist: vanaf nu ben ik niet meer alleen! Ik denk aan het boek van Haruki Murakami dat ik tijdens mijn verblijf in Kenia las: De moord op Commendatore. Deel 1: Een Idea verschijnt . Enorme zak rijst Ik denk aan de enorme zak rijst, suiker en de fles olijfolie die we kochten voor een arme Keniaan die razendsne...
9 December, 2020 - /blog/3219/verraad.html
‘Gaat zij ook mee?’ vroeg ik toen ook zijn oudste dochter op de achterbank plaatsnam. ‘Dat kan wel,’ zei M. terwijl hij de motor startte. ‘Hij slaapt als een os.’ ‘O, oké.’ Het liep tegen middernacht. Er was het gekwebbel en gegiechel van drie meisjes op de achterbank. Een meisje van tien, twaalf en veertien. Mijn tienjarige en ik waren op zaterdagavond pizza gaan eten bij M en zijn kinderen. We kwamen met de trein, en hij had aangeboden ons met de aut...