13 september, 2017 - /blog/1562/we-zijn-bang-voor-samuels-weerloosheid.html
Boem. Zomaar, weerloos gevallen. Daar lag hij, terwijl zijn moeder in de keuken was. En als hij op de grond ligt, krijg je hem bijna niet overeind. Zelf opstaan is geen optie. Hij moet als het ware opgetakeld worden, liefst met twee man. Zijn schouder was ontwricht, bleek in het ziekenhuis. Samuel had zichtbaar pijn. Normaal vertrekt hij geen spier. Hij droeg de dagen daarop met graagte een mitella, terwijl hij gewoonlijk niets moet hebben van extra kleding, al gaat het om een muts of handschoe...
10 november, 2017 - /blog/1721/cadeautje.html
Nu is het volgend jaar. Vanochtend ben ik om half zes opgestaan. Mijn man heeft tegenwoordig een baan waarvoor hij akelig vroeg op moet. Meestal draai ik me dan nog een keer om, maar deze ochtend dus niet. Ik sta op een stoel in mijn nachtpon voor de voordeur van Nikki en De Viking. Met duct tape plak ik de slingers vast. Wanneer ze hangen, kruip ik weer in bed. In de stilte van de vroege ochtend hoor ik een vreemd gepuf, dat soms ook weer stopt. De meeste geluiden van mijn buren ken ik wel, ma...
16 april, 2018 - /blog/2033/een-mens-die-een-nieuw-thuis-zoekt-grijpt-altijd-terug-op-iets-vertrouwds.html
Zij aan zij in zo’n ‘hippe’ Canta de bruggen over. Beslagen ramen. Kinderen voor Kinderen op hoog volume. Iedereen raadt me tegenwoordig namelijk aan zo’n wagentje te kopen. Voor als ik het opknappertje in de buitenwijk heb gekocht - of de flat in een buurt die het helemaal gaat worden - en het ’s morgens te nat is om te fietsen. “Je hoeft er zelfs geen brommerrijbewijs voor te hebben!” zeggen ze. “Ideaal voor jou!” Tot nu toe werd ik altijd overboden. Laatst wa...
27 februari, 2020 - /blog/2955/les-miserables.html
Wie de trein naar Parijs neemt komt door voorsteden waar je liever niet wilt uitstappen en verdwalen. Alhoewel; het zijn ook plekken waar toerisme juist op zou kunnen bloeien. Een vriend zei laatst scherp: ‘Veel toeristen stralen iets uit dat op pure verveling lijkt. Ze weten niet waar ze zijn of heen moeten. Versuft lopen ze door de straten.’ Wie liever thuisblijft, of uitsluitend de centra van de hoofdsteden bezoekt, kan de film Les Misérables van regisseur Ladj Ly kijken om toch...
23 augustus, 2017 - /blog/1520/met-samuel-naar-een-vakantiepark-de-laatste-keer-komt-telkens-dichterbij.html
De reden? In zijn autistische opruimwoede denkt hij te moeten helpen met spullen naar hun plek brengen. Hij tilt een tas op en laat die bijna meteen weer vallen. Krak. In die tas zat een mok met een tekst over 'genie David', de deze week in Tilburg geïnstalleerde oudste zoon. Weg cadeautje. Verder verliep alles naar wens deze vakantie. Alleen, en dat vinden wij best verdrietig: met Samuel naar een vakantiepark zonder aanpassingen voor mindervaliden, dat kan bijna niet meer. Elke k...
22 mei, 2018 - /blog/2096/in-slaap-dommelen-op-de-bijrijdersstoel-zoals-vroeger.html
We praatten over wat we zouden eten vanavond. We wilden niets afhalen. Dat was maar vies en ongezond. En we hadden gisteren ook al geen groente gegeten. We besloten dat hij mij er straks bij de winkel uit zou gooien en dat ik thuis dan iets makkelijks zou maken voor ons vieren. Iets met veel verse groente. Daarna zwegen we. De zon stond zeer laag. Achter ons in de auto sliepen de meisjes. Het was die dag buitengewoon warm geweest. In de auto hing een muffe geur van stilstaand water. We war...
25 september, 2020 - /blog/3170/boekaanbevelingen-van-barry-smit-deze-true-crime-lees-je-na-de-zaak-mulder.html
De term true crime wordt vaak gebruikt voor buitenlandse non-fictie boeken, maar er zijn wel degelijk Nederlandse literaire romans geboren uit ‘ware misdaden’. Het romandebuut van Thomas Roosenboom, Vriend van verdienste , baseerde hij op de Baarnse moordzaak. Twee miljonairszoontjes en een vriendje speelden een machtsspel met een leeftijdsgenoot en brachten hem uiteindelijk om het leven. Een lugubere geschiedenis die Roosenboom in zijn eigenzinnige stijl beschreef in ee...
28 januari, 2019 - /blog/2441/ik-wil-niet-de-laatste-struik-zijn-yelena-schmitz.html
16 januari, 22.00 uur Er zijn kinderen die tellen hoe lang ze onder de douche staan. Er zijn kinderen die ervoor kiezen droge groentenburgers te eten. Er zijn kinderen die nog nooit alleen de trein hebben genomen. Op dit moment poetsen duizenden kinderen hun tanden. Ze denken aan morgen. Morgen zullen ze opstaan en hun zakgeld ruilen voor treintickets. Ze zullen met hun jonge harten, hun jonge longen en hun jonge stemmen samen door de straten van Brussel lopen. Ze zullen met duizenden...
5 november, 2018 - /blog/2329/en-er-was-m-elke-nacht-had-ik-de-slappe-lach-met-m.html
Op de laatste dag kwam ik ’s avonds nog eenmaal terug in het huis waaruit bijna al mijn sporen waren verdwenen. Ik zette de muziek van singer-songwriter Alela Diane op, bestelde een Thaise maaltijd, nam er een wijntje bij, en doorliep daarna de drie verdiepingen van ons nieuwbouwhuis. Ter contemplatie. Om nog wat spullen in dozen te doen. De kleren die nog aan de waslijn hingen. De foto’s van mijn voorouders. Mijn stenen en schelpen. Ook legde ik kussentjes op de plaats waar de bank ha...
8 januari, 2018 - /blog/1845/het-hele-leven-is-een-afscheidsfeestje.html
De laatste tijd probeer ik de vergankelijkheid der dingen eens heel kalmpjes aan te zien. Hiermee bedoel ik: zonder meteen dood te willen. De sneeuw die er gisteren nog lag, is vandaag alweer gesmolten. Dat geeft helemaal niet. Ook de modderpoeltjes zullen morgen weg zijn. Niets is blijvend. Wat zou ik daarop tegen willen hebben? Het afscheidsfeestje vond plaats in het stiltecentrum. Er was daar een vijfkoppige coverband met versterkers. Overal stonden mensen aan statafels. Er gingen grote...