19 november, 2018 - /blog/2351/ik-ben-hun-onbetrouwbare-moeder-de-vrouw-die-toch-haar-biezen-pakte.html
Beeld: 'Divorce Child', een werk van de Iraanse artiest Javad Alizadeh. Als ik - na een paar dagen afwezigheid - weer binnenkom om voor ze te gaan koken, zitten ze daar, achter twee schermpjes, onder twee fleece-dekentjes, op hun vlot. “Hallo!” roep ik. “Hier is mama weer, lieverdjes!” Ik leg mijn boodschappen op het aanrecht. Ze geven geen sjoege. Ik heb mijn dochters verlaten. Ik slaap nu in een ander huis dan zij. Ook heb ik zomaa...
4 juni, 2018 - /blog/2112/ik-kocht-een-huis-twee-broccoli-s-een-rol-vuilniszakken-en-een-fles-witte-wijn.html
Het meeste van wat de mevrouw opdreunde, kon ik helemaal niet volgen. Mijn makelaar zat naast me en scrolde af en toe op zijn telefoon. Ik had gedacht dat het koopcontract één A-4 zou beslaan, misschien twee, maar het waren er zeventien en het stond boordevol bijzondere bepalingen, kwalitatieve verplichtingen, ook werd er gerept over het ketting- en boetebeding. Ik kreeg het allengs warmer en warmer in dat zijkamertje. Ella Geurts koopt nu een huis, dacht ik en ze begrijpt er, als e...
20 juni, 2016 - /nieuws/639/elke-geurts-stapt-over-van-de-bezige-bij-naar-lebowski.html
Elke Geurts (Nijmegen, 1973) schreef de verhalenbundels Het besluit van Dola Korstjens (2008) en Lastmens (2010). Haar debuut is door NRC Handelsblad uitgeroepen tot een van de beste boeken van 2008 en beide boeken werden veelvuldig genomineerd, o.a. voor de Gouden Boekenuil, de BNG Literatuurprijs en de Anna Bijns Prijs. In oktober 2013 verscheen haar roman De weg naar zee , die lovend werd ontvangen. In november 2015 verscheen Lastmens & andere verhalen , de beste verhalen e...
31 maart, 2020 - /blog/3007/de-toekomst-van-het-leven.html
We gaan onze derde week in. Ik zit boven achter mijn computer, beneden is de digitale school begonnen. Ik zie niemand behalve de kinderen. Een van de leden van wat je met een mooi woord ons mozaïekgezin kan noemen, heeft een longziekte. Ik trof mijn ex nog maar weinig, maar nu zie ik, om het risico te beperken, ook mijn nieuwe liefde ineens voorlopig niet. De kinderen reizen heen en weer. Het was een rationele beslissing om het zo te doen, twee verschillende circuit...
16 oktober, 2020 - /blog/3182/voorpublicatie-ik-ben-de-verlosser-niet.html
100% vrije jongen Johannes van der Sluis Op de brug in de verte een optocht van mensen met fluoriserende jassen toeristen wellicht een groepsreis Aziaten opeens weet ik dit zijn de gele hesjes een gruwelijke sensatie krijgt me in haar greep zo verlekkerd moeten journalisten al dan niet integer zich soms voelen ik zet het op een lopen ze zijn niet moeilijk ...
3 februari, 2020 - /blog/2923/ik-heb-geleefd-51-ko-overleed-vlak-na-dit-interview-hij-hoopte-dat-de-lente-hem-energie-zou-geven.html
Ko van Krieken staat op, eet een boterham, gaat weer op bed liggen, kijkt tv. Zo zien zijn dagen eruit sinds hij niet meer naar zijn werk kan. Eentonig. Zijn baan was alles, zegt de lange man van 62. Ritme, regelmaat, contact met collega’s. ‘Het was mijn uitlaatklep.’ Vieze handjes Als calculator in de bouw berekende hij de kosten van nieuwe gebouwen. Daarvoor deed hij werk waar hij ‘vieze handjes’ van kreeg: timmeren. Maar op kantoor vond hij het comfort...
5 oktober, 2018 - /blog/2294/de-dag-van-de-duitse-eenheid.html
Bij iedere lezing of podiumdiscussie in Berlijn is hij aanwezig: der Spaßverderber. Een man, meestal rond de vijftig, die, meestal in gebrekkig Engels, van achter uit de zaal het gesprek poogt te verstoren. What the fuck , roept hij. Of: Das ist ja alles bullshit . Afgelopen woensdag, op de Dag van de Duitse Eenheid, was hij er ook weer. Op een provisorisch podium in een tent nabij de Brandenburger Tor deden twee journalisten en een radiomaker een moeizame poging het...
12 maart, 2020 - /blog/2967/niemand-wil-ze-hebben.html
Een medewerker van het COA belde deze week en vertelde dat hij momenteel een nieuw asielzoekerscentrum aan het opzetten is. Dit om de hoge instroom uit 2015 te verwerken. Ik vroeg wat er zou gebeuren als er nu mensen uit Griekenland kwamen. Hij zei: ‘Dan staan we schaakmat.’ Ik had een zwak voor hem gekregen tijdens mijn recente verblijf in een AZC, voor een Vrij Nederland reportage. Het was een stoere man die met tranen in zijn ogen kon zeggen: ‘Mensen zijn enorm flexibel.’ ...
16 januari, 2020 - /blog/2906/wezenloos.html
De internationale trein kwam vanuit Frankfurt en was zojuist de grens overgestoken om door te rijden naar Amsterdam. Zoals bijna overal kwam er buitengewoon zelfverzekerd douanepersoneel aan boord. Mij lieten ze links liggen, ze keken me niet eens aan. Maar om mij heen zaten veel mensen die misschien uit Arabische landen kwamen. Zij werden stuk voor stuk gecontroleerd en onderworpen aan pseudofilosofische vragen als: waar gaat u heen, waar komt u vandaan, wat zit er in uw koffer? De man naast...
17 februari, 2020 - /blog/2937/ik-heb-geleefd-52-charl-kreeg-leukemie-en-begon-koekjes-te-bakken-dat-was-mijn-redding.html
Charl Laumen (62) verontschuldigt zich dat hij deze ochtend geen koekjes heeft gebakken. ‘Geen tijd voor, ik moest voor onderzoek naar het ziekenhuis.’ Over twee dagen weet hij of de leukemie de kop weer heeft opgestoken. Dat de ziekte zich opnieuw zal openbaren is zeker, de vraag is wanneer. In plaats van verse koekjes, serveert Charl vandaag dus bonbons. Naast het schaaltje ligt de Koekjesbijbel, zijn heilige boek. Het werk veranderde zijn leven. Koekjes Maa...