Zoekresultaten 'We did OK, kid' - Blog - Pagina 6

Dan wonen we maar niet meer vlak bij elkaar. Klaar

27 november, 2017 - /blog/1764/dan-wonen-we-maar-niet-meer-vlak-bij-elkaar-klaar.html

Vroeger zou ik meteen gerustgesteld zijn door zijn woorden. Maar nu moet ik zelf nadenken. En alles wijst erop dat het er voor mij helemaal niet zo rooskleurig uitziet, wat betreft de aankoop van een huis in het gewenste stadsdeel. In élk stadsdeel, om precies te zijn. Het bedrag dat ik ongeveer te besteden heb, ligt aanzienlijk lager dan het bedrag waarvoor ex een huis kan kopen. Dat is nu eenmaal zo. Huren is voor mij al helemaal geen optie met die exorbitante huurprijzen. Ik begreep be...

Afscheid Frau S.

8 januari, 2021 - /blog/3237/afscheid-frau-s.html

Lieve Frau S., Precies op de dag dat men in Duitsland begon met vaccineren, werd jij met corona opgenomen in het ziekenhuis. Het verpleeghuis waar je woonde was nét weer open voor bezoek, na een quarantaineperiode van zes weken. Ik zou de volgende dag naar je toe gaan. Natuurlijk begreep ik direct dat dit heel slecht nieuws was, maar tegen beter weten in hoopte ik op een klein wonder. Tijdens de laatste telefoongesprekken klonk je krachtig en opgewekt. Ja, het was naar om...

Saamhorigheid

16 december, 2020 - /blog/3223/saamhorigheid.html

Op de buurtgroep van Facebook tref ik ineens een foto van onze kat. Hij hangt in de armen van een vreemde vrouw en kijkt bleu de camera in. Is deze kat van jou? staat er in vette letters boven. Van mij! schrijf ik in kapitalen. En: Ik kom eraan! ‘Hij is gevonden!’ bulder ik zo hard dat het hele huis ervan trilt. Meteen trekken de meisjes en ik onze jassen en schoenen aan. De vijftienjarige typt de straatnaam in Google Maps. Het is bedtijd voor...

Blootleggen #10: De pipo en het lam

28 december, 2020 - /blog/3231/blootleggen-10-de-pipo-en-het-lam.html

Na de zomervakantie ging het uit tussen mij en Jeroen. We gingen weer aan het werk, hij aan de universiteit, ik thuis, en beetje bij beetje dreven we uit elkaar. Dat was geen nieuwe beweging, maar ditmaal was hij wel sterker dan anders. Steeds vaker wilde hij alleen eten en slapen of in zijn eentje erop uit. Of hij was fysiek wel bij me, maar in gedachten elders. In een van zijn onderzoeksgebieden of verder weg: op wereldreis, op avontuur. Dan keek hij langs me heen, het raam uit, n...

Sarah Sluimers quarantainelogboek: Het applaus klonk al, maar het ergste moet nog komen

19 maart, 2020 - /blog/2977/sarah-sluimers-quarantainelogboek-het-applaus-klonk-al-maar-het-ergste-moet-nog-komen.html

De tuindeuren stonden open omdat door dat binnen blijven onze huid vliegtuigschraal dreigde te worden. De kinderen sliepen, de avond was lentekoud. Een huis verder begon iemand te klappen, toen nog iemand. Het leek daar even bij te blijven, maar al snel hoorden we hoe op de hoek van de straat een hele groep inzette. Eén vrouw schreeuwde daarbij als een ontketend dier. TE GRETIG Al die tuintjes, die mensen die daar in het donker stonden, hekjes ertussen, de dri...

Toekomst

7 augustus, 2017 - /blog/1495/toekomst.html

“Jij gaat nog heel wat meemaken,” zeiden ze tegen mij. “Nee, hoor.” “Jawel. Jij gaat nog heel wat meemaken.” “Jullie niet dan?’ “Wie weet hoe jij er volgend jaar bij zit.” Ze lachten. Misschien woonde ik volgend jaar samen met een man met vier baby’s, zeiden ze. Misschien kreeg ik op de valreep zelf nog een baby. Waarschi...

Verraad

9 december, 2020 - /blog/3219/verraad.html

‘Gaat zij ook mee?’ vroeg ik toen ook zijn oudste dochter op de achterbank plaatsnam. ‘Dat kan wel,’ zei M. terwijl hij de motor startte. ‘Hij slaapt als een os.’ ‘O, oké.’ Het liep tegen middernacht. Er was het gekwebbel en gegiechel van drie meisjes op de achterbank. Een meisje van tien, twaalf en veertien. Mijn tienjarige en ik waren op zaterdagavond pizza gaan eten bij M en zijn kinderen. We kwamen met de trein, en hij had aangeboden ons met de aut...

Loslaten

26 augustus, 2020 - /blog/3146/loslaten.html

In de doodlopende straat, voor pension Andrea, parkeren we de auto. Het lijkt op een gewoon woonhuis, maar er staat ‘pension’ op. We hebben zeven uur gereden om in dit dorpje in de voormalige DDR aan te komen. Mijn vijftienjarige op de achterbank giechelt, slaakt kreetjes, beweegt met armen en benen. Ze weet niet meer hoe ze het heeft van de zenuwen. Ze zal haar online liefde - ze communiceert al maanden aan één stuk door met haar - eindelijk gaan ontmoeten. Het geheimzin...

Blootleggen #8: Niks te verbergen

1 december, 2020 - /blog/3215/blootleggen-8-niks-te-verbergen.html

Elk jaar nodigt mijn goede vriendin Saar me uit om deel te nemen aan een eigenaardig ritueel: de Koolvaart, door fanatieke beoefenaars ook wel liefkozend ‘de tochtigste der tochten’ genoemd. Het idee van de Koolvaart is dat op het guurste moment van de winter, meestal eind februari, met een grote groep vrienden en bekenden een afmattende voettocht wordt ondernomen door het Groningse of Friese platteland vlak achter de dijken. Het parcours loopt dwars door sloten en zompige boere...

Cadeau

14 oktober, 2020 - /blog/3180/cadeau.html

Mijn broer en ik hingen de afgelopen week elke dag met elkaar aan de telefoon. Druk pratend. Wat moesten we in Godsnaam voor vader kopen? Hij werd zeventig. Hij wilde niks. Hij wilde nooit iets. Maar dit was toch een mijlpaal. Mijn broer en ik elkaar bellen elkaar zeer sporadisch. Soms bezorg ik hem een hartverzakking door hem op klaarlichte dag te overvallen met een telefoontje. Als mijn wc weer lekt bijvoorbeeld. ‘Ik zit vaker achterstevoren bij jou op de wc-pot, dan d...

« 1 ... 5 6 7 ... 103 »

Blijf op de hoogte

Volg onze sociale media voor het laatste nieuws: