29 oktober, 2020 - /blog/3195/verwar-de-lichtheid-van-ons-bestaan-niet-met-leegte.html
Sinds de recente terroristische aanvallen op Parijs worden we aan alle kanten opgeroepen om ‘vooral gewoon door te gaan met onze manier van leven’. Zit op het terras! Dans, zoen, zuip! Koop de H&M leeg en lepel je linksdraaiende yoghurt weg alsof er niets aan de hand is. Het doet denken aan een wufte puber die door zijn moeder tot de orde wordt geroepen en zijn handpalm in haar gezicht duwt: ‘talk to the hand’ - alleen heeft moeder in dit geval een bomgordel om. Zeker...
2 april, 2020 - /blog/3011/over-zorg-en-verantwoordelijkheid-maaike-rijntjes.html
Mijn moeder is al 32 jaar verpleegkundige. Een beetje per toeval, zegt ze zelf. Het past wel bij haar. In het dagelijks leven staat ze voor iedereen klaar met een luisterend oor en een pot thee, ook in het ziekenhuis vindt ze het fijn dat ze tijdens een moeilijke periode iets voor mensen kan betekenen. Dat is de afgelopen jaren wel steeds lastiger geworden, niet alleen door personeelstekort, maar ook door bureaucratisering van de zorg. 'De regel is: als het niet opgeschreven wordt, is het ni...
10 februari, 2017 - /blog/1086/waarom-zit-u-mij-zo-te-hinderen.html
Ruhulessin kennen we als regelmatige contribuant van de opiniepagina in de Volkskrant. Je zou hem een social justice warrior kunnen noemen: iemand die de trom roert zodra hij ziet dat minderheden gediscrimineerd worden. De ICT-ondernemer werd in 1986 geboren in Nederland, maar heeft het gevoel dat hij zich continu moet excuseren. “Er gaat geen week voorbij waarin de racistische sociale orde mij niet confronteert met haar lelijke gezicht”, schreef hij op 19 ...
7 april, 2020 - /blog/3020/ontsnappen.html
Laatst zat ik weer eens in een auto, al was het er één zonder dak, al schraapten m’n billen zowat over het wegdek en voelde ik de kou langzaam in al m’n botten kruipen. Het was geweldig. Na twee weken was ik eindelijk verder dan vijf kilometer van huis. De zon scheen extreem fel. De hemel was absurd blauw. Ik keek mijn ogen uit op de snelweg. Voorzichtig blies ik leven in mijn dooie vingers. Wat was de wereld groot en mooi. Voor één dag was ik ontsnapt aan de maatregelen...
24 februari, 2021 - /blog/3253/de-onvermijdelijkheid-van-de-dood.html
Met een handdoek om zat ik aan tafel. Ik had mijn dochter tien euro betaald om mijn haar te kleuren met uitgroeiverf van de Etos. Het moest namelijk goed gebeuren. Zoals een echte kapster het zou doen. Na een tijdje vroeg ze: ‘Heb je maar één doosje van deze verf?’ ‘Het was twee voor de prijs van één. Hoezo?’ Ze maakte een foto van de achterkant van mijn hoofd en liet me zwijgend het plaatje zien. Ik hapte naar adem. ‘Ik ben dus bijna dood,’ ...
22 maart, 2016 - /blog/450/bericht-uit-brussel.html
Ligt meestal aan mijn zoon, deze keer aan mij. Ik staar naar elk scherm rondom mij. Ik staar naar al die gebarsten ramen van die luchthaven, de knal moet enorm geweest zijn. Maar we moeten vertrekken, we moeten naar school. Hij weet van niks, we wandelen met flinke tred naar de school en voor de eerste keer sinds jaren zijn de sirenes luider dan het getoeter in Brussel. Ze komen van overal, ambulances, politiewagens, brandweerauto’s. Sirenes klinken ...
5 maart, 2020 - /blog/2962/tompoes.html
Een humanitaire crisis in Griekenland, de Brexit, een oprukkend virus, kannibalistische ijsberen en aanslagen uit extreem rechtse hoek. De gemene deler lijkt: grenzen die worden afgebakend of opgetrokken. Volgens sommigen is dat ook meteen de oplossing. Zo ontmoette ik afgelopen week mijn oudtante. Ze serveerde tompoezen, gebak dat onmogelijk is om netjes naar binnen te werken. Een andere vrouw, die ik tot haar dood verzorgde, at op een gegeven moment alleen nog maar tompoezen. De doo...
21 september, 2020 - /blog/3164/hoe-is-daddy-van-emma-cline-vertaald-ariane-schluter-legt-uit-hoe-zij-te-werk-ging.html
Ik sprong een gat in de lucht toen Tjadine Stheeman me begin dit jaar vroeg om samen met haar Daddy van Emma Cline te vertalen. Tjadine was mijn docente geweest op de Vertalersvakschool en mijn mentor bij mijn eerste professionele boekvertaling. Tussen neus en lippen door had ik wel eens laten vallen dat ik een enorme fan was van De Meisjes – het debuut van Emma Cline dat Tjadine had vertaald. Groot was dus mijn vreugde toen ze me vroeg voor Daddy . We verdeelden de verhalen,...
20 mei, 2020 - /blog/3073/engelen.html
Het plein voor de Sint-Janskathedraal in Den Bosch is verlaten. Het enige dat verraadt dat het leven elders nog wel doorgaat, zijn de fietskoeriers in oranje pakken in de verte. Ik kijk langs de kathedraal omhoog en zie dat de engelen zijn verdwenen. Dat is geen wonder. De engelen zijn neergedaald en worden gerestaureerd en ‘klaargemaakt voor de volgende eeuwen,’ schreef de NOS een tikkeltje hoogmoedig. Eind vorig jaar trof ik Parijs bijna even verlaten aan. Er werd f...
4 november, 2020 - /blog/3198/optimisme.html
Gisteren wachtte ik in de stad op mijn altijd optimistische vriendin. We hadden afgesproken om bij te kletsen met een coffee to go. Ik had een behoorlijk zwaar gemoed omtrent de liefde. Het hing me eigenlijk nogal de keel uit. De grootste nieuwigheid was er intussen wel af. We konden dan wel over alles praten, maar het was alsof we ook echt álles moesten bevechten. Dat mocht dan heel gezond zijn, volgens de boekjes. En normaal. Een relatie was ook hard werken. Maar léuk was h...