8 June, 2020 - /blog/3088/ik-heb-geleefd-66-louises-lippen-en-nagels-werden-blauw-de-caissiere-vroeg-gaat-het-wel-goed.html
Haar zoons weten niet beter dan dat hun moeder vaak naar het ziekenhuis moet en elke middag even gaat slapen. Ze herinnert zich de eerste keer dat haar oudste bij een vriendje ging spelen en daarna verbaasd opmerkte dat die andere moeder helemaal geen infuuspomp in haar lijf had. Louise loopt dag en nacht rond met een tasje waar een medicijncassette in zit die een vaatverwijder in haar bloedvaten laat lopen. Dat is vanwege haar zeldzame longziekte pulmonale hypertensie; zonder genee...
31 January, 2017 - /blog/1054/nino-haratischwili-het-is-alsof-je-bij-een-schilderij-alle-kleuren-kunt-gebruiken.html
‘Ik wilde een familiegeschiedenis schrijven die zich afspeelde tijdens de jaren negentig in Georgië: de jaren na de perestrojka, een tijd van chaos, inflatie en burgeroorlog. Maar al gauw merkte ik dat die periode een einde vormde en dat ik, om bij dat einde te komen, terug moest naar het begin.’ Dat begin vond Nino Haratischwili in 1900, het jaar waarin Stasia, één van de belangrijkste personages uit haar roman, geboren wordt. In Het achtste leven (voor Brilka) neemt Har...
10 May, 2017 - /blog/1333/fonckelende-intro-tim-foncke-van-bella-door-joost-vandecasteele.html
Met de deur en een groot stuk van de gevel Inleiding bij de presentatie van Bella , 9 mei @ The Joker in Antwerpen In tekst: Joost Vandecasteele, wie kent hem niet? Mijn buurvrouw Rita. ‘Buurvrouw Rita,’ vroeg ik haar laatst, ‘wie is of wat weet je over Joost Vandecasteele?’ Haar gezicht sprak boekdelen want door een fout in haar hersens denkt zij dat ze het oeuvre van Kristien Hemmerechts is, zodat ik van de paden die daar lagen wijselijk het hazenpad koos. I...
17 September, 2020 - /blog/3159/herhaling.html
Met mijn geliefde verblijf ik de komende weken in klooster De Keizersberg in Leuven. Zij zocht een plek om grote schilderijen te maken en de aardse beslommeringen even achterwegen te laten. Hier zijn is geen toeval. Mijn vriend, monnik en professor Thomas Quartier, is pas naar hier verhuisd. Bovendien bestaat toeval niet in de monastieke wereld. Toeval noemen ze hier God. Daar waar in de lange gangen van dit klooster gelopen wordt, ligt geen stof. Het gebouw is zo groot dat op ...
24 August, 2020 - /blog/3145/deskundigen-over-de-dood-4-een-uitvaart-organiseren-kun-je-heel-goed-zelf-en-het-werkt-helend.html
Vraag aan Susanne Duijvestein of ze later wordt begraven of gecremeerd en ze komt met een onverwacht antwoord: zij wil zich laten composteren. Haar lichaam zal worden bedolven onder een laag houtsnippers en bladeren zodat het kan vergaan. Dat is de kringloop van het leven, zegt ze. Als in het bos een hertje doodgaat, wordt dat ook door micro-organismen opgenomen. Susanne Duijvestein eindigt als een zak voedzame tuinaarde. In Nederland zijn we die link met de natuur wat kwijt, v...
26 September, 2017 - /blog/1586/ouwe-viezerik.html
Ze staan er in een aaneengesloten rij en onttrekken de kamer van de Stones-zanger aan het zicht . Er kleeft voor hem wel één nadeel aan: behalve de inkijk is ook zijn uitzicht naar de knoppen. ’s Avonds laat hangjongeren op Amsterdam CS verjagen door muziek uit De Efteling uit de luidsprekers te laten schallen, waaronder het Thema van de Indische Waterlelies , heeft ook één nadeel, namelijk dat ook ik na aankomst naar die kutmuziek moet luisteren. Mick Jagger is 74, zijn vri...
8 January, 2018 - /blog/1845/het-hele-leven-is-een-afscheidsfeestje.html
De laatste tijd probeer ik de vergankelijkheid der dingen eens heel kalmpjes aan te zien. Hiermee bedoel ik: zonder meteen dood te willen. De sneeuw die er gisteren nog lag, is vandaag alweer gesmolten. Dat geeft helemaal niet. Ook de modderpoeltjes zullen morgen weg zijn. Niets is blijvend. Wat zou ik daarop tegen willen hebben? Het afscheidsfeestje vond plaats in het stiltecentrum. Er was daar een vijfkoppige coverband met versterkers. Overal stonden mensen aan statafels. Er gingen grote...
18 September, 2017 - /blog/1571/daar-gaat-ze-haar-nieuwe-leven-in.html
Haar gezicht is bleek van het slechte slapen, maar haar ogen zijn scherp en stralend. Naar deze dag heeft ze de hele vakantie uitgekeken. Eigenlijk kijkt ze er al een jaar naar uit. Ze staat met haar neus in de richting vanwaar de tram komt. De telefoon in haar hand geklemd. Ik maak een foto als ze instapt. Haar blonde paardestaart. Haar nieuwe, lege rugtas. Aan de rits bungelt een knalroze eenhoorn. ‘Always be yourself, unless you’re a unicorn. Then always be a unicorn’, is de slogan v...
25 May, 2021 - /blog/3382/mijn-linkerarm.html
Tot mijn bijna-achtenveertigste heb ik met geen woord over mijn linkerarm gesproken. Laat staan geschreven. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ik die arm eerder nooit heb gehad. Maar ik heb dus een linkerarm - zij is hier en nu, ik voel haar ook overduidelijk terwijl ik dit typ -, en gisteren schrobde ik nog de dikke aanbaklaag uit mijn oven in haar prominente aanwezigheid, stond ik er voor het eerst bij stil dat ik de bodem van mijn zelfgemaakte monchoutaart doorzaagde met een mes ...
16 May, 2017 - /blog/1344/tokyo-expatwife-2-dad.html
'DAD' De eerste anderhalve week hier hadden we niks. We kwamen aan in een leeg huis zonder meubels en zonder internet. Op de dag dat we ons huis betrokken werden er futons met dekbedden bezorgd. Een futon is een dikke deken die hier als matras gebruikt wordt. We hadden bedacht dat we meteen naar een Ikea zouden gaan om een bed voor de kinderen te halen, en een eettafel en een bank. Een container met ons bed en andere meubels was onderweg per schip. Die is overigens nog steeds...