26 september, 2019 - /blog/2785/naaimachine.html
Mijn geliefde gooide met tegenzin haar eerste naaimachine weg, de emotionele waarde was groot. Toen ik het ding aan straat zette, kwam de man van het naaiatelier tegenover ons op me af. Hij gaf me een hand en vroeg of hij de naaimachine mocht hebben. Als wederdienst zei hij: ‘Wil je een koffie met me drinken, ik heb ook wat te roken voor je.’ Hij leek me altijd een chagrijnige, hardwerkende man die geen zin had in onnodig menselijk contact. ‘Ga zitten,’ zei hij in de tl-...
29 mei, 2015 - /nieuws/218/de-prijs-van-de-liefde-deel-5-in-de-lebowski-bookclub.html
New York, jaren vijftig. Een man zit in een bar en vertelt aan een jonge vrouw het verhaal van een gedoemde liefde. Hij was verliefd op een vrouw. Ze was jong getrouwd, snel gescheiden, had een kind en zag er goed uit. Ze spraken af, werden close, maar de man zag geen heil in een serieuze relatie. Hij was druk en veronachtzaamde haar. Op een dag ontmoet de vrouw een zakenman die haar een bedrag biedt om met haar te mogen slapen. De verteller, jaloers nu, wordt alsnog verliefd op haar, en zij...
7 april, 2016 - /blog/493/nog-2.html
Toen egoïsme eindelijk erkend werd als een medische aandoening. Volgens experts hoogst besmettelijk en genetisch overdraagbaar. Daarom werd het ook de ultieme verzachtende omstandigheid. ‘Ja edelachtbare, ik had gewoon heel veel last van mijn egoïsme toen ik hem in mekaar sloeg. Ja, ik kon er niks aan doen. Mijn vader was een egoïst, zijn vader ook en ik al sinds de kleuterklas zegt mijn moeder.’ Meer en meer mensen beweerden egoïsten te zijn, voornamelijk voor de belastingvoord...
8 april, 2020 - /blog/3022/suriname.html
Eigenlijk had ik u vanuit Paramaribo moeten schrijven. Vandaag zou ik een taxi landinwaarts nemen en daarna in een bootje stappen en de jungle in varen, om een paar dagen bij de oorspronkelijke bewoners te verblijven. Dit alles met het doel te onderzoeken hoe Surinamers de toekomst van hun land zien, met de verkiezingen in aantocht. Waar ik me het meest op verheugde was de ontmoeting met een van de militairen die in 1980 de coup pleegde met Desi Bouterse, het interview met een partt...
2 februari, 2018 - /blog/1898/berichten-uit-de-biotoop-plan-b.html
‘Het is net of je in een boomhut woont,’ zeg ik. Wouter schenkt thee in. ‘Dat is ook de bedoeling. Ik hou van een groene omgeving. De Biotoop ligt wat dat betreft schitterend.’ Wouter is een van de mensen die al dagelijks bezig is met onze toekomst. Over twee jaar, om precies te zijn op 31 december 2019, loopt het bruikleencontract met de Rijksuniversiteit Groningen af. Naar alle waarschijnlijkheid houdt De Biotoop dan op te bestaan. Wat er met de ongeveer hond...
4 oktober, 2017 - /blog/1609/dierenarts-polanen-5-een-goede-klant.html
* Elke dierenarts heeft volgens mij wel zo’n klant. Iemand die je graag ziet en met wie je een beetje medelijden hebt. Iemand die altijd op rekening mag, ook al is er geen reden om aan te nemen dat de rekening ooit betaald zal worden. A., een Hongaar van een jaar of zestig, is zo’n klant. Ik ken hem al sinds ik de praktijk overnam, vijfentwintig jaar geleden. Hij is zo iemand van wie je vermoedt dat hij te veel heeft meegemaakt. Zo veel dat hij het vertrouw...
3 maart, 2021 - /blog/3255/wat-verwachten-ze.html
Een vriend kwam zijn elfjarige dochter brengen en bleef wat dralen rond de tafel waarachter ik stukjes zat te tikken. Omringd door gekleurde stressballetjes. Onze dochters waren meteen naar boven verdwenen om nog meer Fidget Toys te maken. Speelgoed waar je rustig van wordt. Dat is in deze tijd een enorme rage onder kinderen. Mijn tienjarige is deze hele voorjaarsvakantie al bezig zelf stressballetjes te maken. Iedereen die ik ken heeft tegenwoordig wel zo’n zelfgemaa...
17 juli, 2017 - /blog/1466/minnaars.html
“Hoe kom je nou toch aan al die minnaars steeds?” vroeg ik. “Gewoon,” zei ze. “Bij de Bijenkorf.” “Bij de Bijenkorf?” Het kwam erop neer dat zij lunchte in het restaurant aldaar, en toen ze terugkwam van het toilet zat daar de minnaar op haar stoel. “Ik zou wel op je gezicht willen zitten,” zei ze. Dat vond hij lang geen gek idee. En zo was van het één het ander gekomen. “O tuurlijk.” Een andere v...
31 januari, 2017 - /blog/1054/nino-haratischwili-het-is-alsof-je-bij-een-schilderij-alle-kleuren-kunt-gebruiken.html
‘Ik wilde een familiegeschiedenis schrijven die zich afspeelde tijdens de jaren negentig in Georgië: de jaren na de perestrojka, een tijd van chaos, inflatie en burgeroorlog. Maar al gauw merkte ik dat die periode een einde vormde en dat ik, om bij dat einde te komen, terug moest naar het begin.’ Dat begin vond Nino Haratischwili in 1900, het jaar waarin Stasia, één van de belangrijkste personages uit haar roman, geboren wordt. In Het achtste leven (voor Brilka) neemt Har...
11 juni, 2019 - /blog/2668/ik-ben-het-ongelukkigste-kind-van-de-wereld-riep-mijn-dochter.html
Over haar meisje dat te frêle, te lief, te mooi, te slim, te bijzonder, te gevoelig, te dromerig, te begaafd was voor deze keiharde klotewereld. Het meisje dat nooit helemaal goed op aarde geland was en er daarom des te gemakkelijker van weggeplukt kon worden. Het ov staakte. De pont voer niet. Het regende. De vrouw had haar kind naar de snelwegafslag gebracht. En keek toe hoe zij, met die zware schooltas op haar rug, zo - hop - de snelweg op fietste. De tunnel in racete. Het zwarte gat i...