10 mei, 2019 - /blog/2620/woorden-als-wapens-3-klagen-tot-je-erbij-neervalt-merel-aalders.html
Deze week las ik Fresh Complaint (2017), een verhalenbundel van Jeffrey Eugenides. Deze Pullitzerprijswinnende Amerikaan schrijft weinig romans, maar wat hij publiceert is van grote kwaliteit. Wat er zo strijdbaar aan Jeffreys werk is, is eigenlijk dat hij niets zegt. Nergens kom je ook maar een kleine hint van zijn eigen mening tegen: het enige wat hij doet, is laten zien. Hij doet, zoals Sartre het ook graag ziet, een oproep aan de lezer om zijn gedachten af te maken. En het werkt. ...
22 mei, 2018 - /blog/2096/in-slaap-dommelen-op-de-bijrijdersstoel-zoals-vroeger.html
We praatten over wat we zouden eten vanavond. We wilden niets afhalen. Dat was maar vies en ongezond. En we hadden gisteren ook al geen groente gegeten. We besloten dat hij mij er straks bij de winkel uit zou gooien en dat ik thuis dan iets makkelijks zou maken voor ons vieren. Iets met veel verse groente. Daarna zwegen we. De zon stond zeer laag. Achter ons in de auto sliepen de meisjes. Het was die dag buitengewoon warm geweest. In de auto hing een muffe geur van stilstaand water. We war...
24 mei, 2019 - /blog/2642/interview-karolien-berkvens-spreekt-sasha-marianna-salzmann-over-haar-romandebuut-buiten-mezelf.html
Sasha Marianna Salzmann (Wolgograd, 1985) vluchtte op haar tiende met haar ouders naar Duitsland. Ze studeerde aan de Universität der Künste in Berlijn, schreef essays en toneelstukken en was een aantal jaar huisauteur van het Maxim Gorki Theater. Daarna woonde ze – tot de staatstreep van 2016 – in Istanbul. Buiten mezelf is haar debuutroman en verscheen bij Atlas Contact, in een vertaling van Goverdien Hauth-Grubben. De Duitse critici struikelden zowat over de ...
27 februari, 2020 - /blog/2955/les-miserables.html
Wie de trein naar Parijs neemt komt door voorsteden waar je liever niet wilt uitstappen en verdwalen. Alhoewel; het zijn ook plekken waar toerisme juist op zou kunnen bloeien. Een vriend zei laatst scherp: ‘Veel toeristen stralen iets uit dat op pure verveling lijkt. Ze weten niet waar ze zijn of heen moeten. Versuft lopen ze door de straten.’ Wie liever thuisblijft, of uitsluitend de centra van de hoofdsteden bezoekt, kan de film Les Misérables van regisseur Ladj Ly kijken om toch...
11 december, 2018 - /blog/2384/ik-heb-geleefd-5-paula-55-wonen-in-bhutan-en-nepal-was-een-groot-avontuur.html
"Ik ben zo blij dat we dit huis gevonden hebben", zegt Paula Kleinheerenbrink (55). Eerst woonde ze met haar vriend in een aangeharkte slaapwijk waar weinig te beleven viel, nu zitten ze vlakbij het centrum van Nijmegen. Afgelopen zomer verhuisden ze. Diezelfde zomer hoorde ze dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft. Was ze met de kennis van nu niet liever in haar oude huis gebleven? "Oh nee! Het was daar zo sáái. Ik ben blij dat we dit nog samen kunnen inrichte...
25 juli, 2017 - /blog/1479/casa-per-tutti.html
Deze column is ook te beluisteren, ingesproken door Jonah Falke zelf. De straten rond het station waren zoals wel vaker wat armoedig. Vanaf het balkon van de hotelkamer keek je uit op een flat waarvan alle rolluiken gesloten waren. Er leek niemand te wonen. Het grauwe, vervallen gebouw, zwart van de smog, deed me denken aan een achterbuurtje in Servië of Bosnië. Al ken ik beide landen slechts van naam. De volgende ochtend ontbeten we tussen de Italianen in een kleine koffiezaak,...
21 september, 2020 - /blog/3164/hoe-is-daddy-van-emma-cline-vertaald-ariane-schluter-legt-uit-hoe-zij-te-werk-ging.html
Ik sprong een gat in de lucht toen Tjadine Stheeman me begin dit jaar vroeg om samen met haar Daddy van Emma Cline te vertalen. Tjadine was mijn docente geweest op de Vertalersvakschool en mijn mentor bij mijn eerste professionele boekvertaling. Tussen neus en lippen door had ik wel eens laten vallen dat ik een enorme fan was van De Meisjes – het debuut van Emma Cline dat Tjadine had vertaald. Groot was dus mijn vreugde toen ze me vroeg voor Daddy . We verdeelden de verhalen,...
16 augustus, 2018 - /blog/2208/oxytocine.html
Een dag later hoorde ik het marathoninterview uit 1996 waarin Chris Kijne spreekt met psychiater Louis Tas. Het gesprek ging over aantrekkingskracht en liefde. Verliefdheid noemt Tas waan en zelfbedrog. De manier waarop iemand naar zijn geliefde kan kijken, doet denken aan met hoeveel bewondering een ouder naar zijn kind kijkt, als die bijvoorbeeld net leert spreken. ‘Waar hebben we die waan voor nodig?’ vraagt Kijne. ‘Kortlandt, een Nederlandse bioloog, heeft daar e...
29 juli, 2020 - /blog/3130/deskundigen-over-de-dood-1-hoe-ontbindt-een-lichaam-deze-anatoom-begroef-mensen-inclusief-thermometer-en-camera.html
Geboren worden en doodgaan kun je niet oefenen. Dat maakt sterven zo ongrijpbaar en precair: ieder mens kan het maar één keer doen. De afgelopen twee jaar interviewde ik voor deze krant wekelijks iemand die wist dat hij of zij binnen afzienbare tijd zou komen te overlijden. Op de vraag wat de dood dan precies is, konden maar weinig mensen een antwoord geven. Vaak volgde de opmerking: 'Er is nog nooit iemand teruggekomen om te vertellen hoe het was.' Een man van 34 die ik inte...
19 juni, 2017 - /blog/1411/blauw-erik-jan-harmens-en-rick-de-leeuw.html
BLAUW mijn favoriete kleur is blauw lichaam aan een haak in de kou berijpt als de sprei bij mijn grootvader die te krent'rig voor een kachel op de logeerkamer het lichaam tolt alleen in het rond als ik 't duw met mijn schouder of mijn kont als straf, als het geen antwoord geeft op vragen of als opdoffer voor stille lege dagen waarin de levenden mij zo tergen in de tram de ontspanning die ik voel in het pak koffie ...