Blog


Elke Geurts neemt afscheid; eerst gingen haar columns over een huwelijk, toen over een scheiding, nu is er een nieuw leven - Elke Geurts

Elke Geurts neemt afscheid; eerst gingen haar columns over een huwelijk, toen over een scheiding, nu is er een nieuw leven 15-07-2019

Elke Geurts neemt afscheid. Haar Tijd-column ‘Over een huwelijk’ werd ‘over een scheiding’, en ten slotte ‘over een nieuw leven’. Als lezers leefden we mee, huiverden we soms en stonden versteld.



‘Ik vind jou een moeder van niks!’ zei mijn dochter - Elke Geurts

‘Ik vind jou een moeder van niks!’ zei mijn dochter 08-07-2019

We waren in haar kamertje met het bloemetjesbehang. Een laatste streep zonlicht viel naar binnen. De negenjarige had net gedoucht, en draaide haar haren in de handdoek.

Ik lag al een tijdje op haar bed te wachten. De avonturen van Saskia en Jeroen in de aanslag.



‘Je bent de allerliefste, mama’, fluisterde ze. ‘Dat dit nou net op déze dag moet gebeuren.’ - Elke Geurts

‘Je bent de allerliefste, mama’, fluisterde ze. ‘Dat dit nou net op déze dag moet gebeuren.’ 01-07-2019

“Mama, ben jij nu echt aan het overgeven?” Het was vijf uur ’s morgens. De negenjarige stond in haar nachtpon op de overloop. Halverwege de trap zat ik met mijn hoofd in een zwarte Gamma-emmer mijn familie wakker te braken.



Zo vrij als een vogel, maar dan die exen - Elke Geurts

Zo vrij als een vogel, maar dan die exen 17-06-2019

Het was een warm weekend waarin M. en ik de kinderen niet hadden. We zaten de hele ochtend al in mijn achtertuin. We droegen allebei een nacht­japon. We hadden het over de man-vrouwverhoudingen en lazen de krant. Hij een artikel over het aangeboren verschil tussen mannen en vrouwen, en ik las iets over China.



‘Ik ben het ongelukkigste kind van de wereld!’ riep mijn dochter - Elke Geurts

‘Ik ben het ongelukkigste kind van de wereld!’ riep mijn dochter 11-06-2019

Hier spreekt tot u een afhankelijke, ongelukkige vrouw, met een bij vlagen theatraal karakter. Ze zag onlangs haar veertienjarige dochter met een rotvaart de IJ-tunnel in verdwijnen, en op de terugweg kon zij alleen maar necrologieën bedenken. 



We hebben toch geen man nodig, mama? - Elke Geurts

We hebben toch geen man nodig, mama? 03-06-2019

De damesclub is weer compleet aan de ontbijttafel. We proberen de jampot open te krijgen. We hebben het over beha’s. Over maten. Over dat hun oma vroeger nooit een beha droeg. Ik was thuis de eerste die met zo’n ding rondliep.



Poezenbekers leek me een gemakkelijke traktatie, maar ik had het mis - Elke Geurts

Poezenbekers leek me een gemakkelijke traktatie, maar ik had het mis 27-05-2019

Jullie moéten me echt helpen!” Met een schaar in de aanslag, mijn keukenschort nog om, een scheve smoel, stond ik voor mijn dochters. “Ik ga dit echt niet alleen doen. Ik kan dit niet. Horen jullie me wel?” Een paar keer knipte ik met die schaar in het luchtledige. “Ik kan geen poezenoren maken. En ik wil het ook gewoon niet,” riep ik. “Ik wil het niet. Ik háát knutselen.”



De rust die ik voelde toen ik volmondig ‘ja’ zei - Elke Geurts

De rust die ik voelde toen ik volmondig ‘ja’ zei 20-05-2019

Van de mooiste dag van mijn leven staat mij het ineenzijgen van mijn schoonmoeder bij. Hoe de vrouw die nooit wat had, bezweek. Hoe ze daar lag, midden in onze huwelijkssloep. De commotie die ontstond.