Zwemmen is vermoeiend voor Samuel, maar zijn glimlach erna is gelukzalig

Zwemmen is vermoeiend voor Samuel, maar zijn glimlach erna is gelukzalig

Willem Vissers

Nu het WK zwemmen in Hongarije in volle gang is, is het aardig aandacht te besteden aan de zwemmer Samuel. Hij is geen gewone zwemmer, maar in zekere zin een attractie als waterrat. Zwemmen, op zijn manier dan, zou je een van zijn specialiteiten kunnen noemen.
 

Sinds de natuurgenezer in onze vorige straat concludeerde dat Samuel in een eerder leven vermoedelijk is verdronken en angst voor water heeft opgelopen, hebben wij ons geregeld bescheurd om die diagnose, zeker als we Samuel zagen dobberen. Zijn slag is moeilijk onder te brengen in de traditionele WK-disciplines. Zijn armslag lijkt in de verte op de schoolslag, met de benen doet hij weinig meer dan af en toe de bodem even aantikken, zodat hij telkens met een hupje boven blijft. In het diepe deel houden we hem vast.

We gaan te weinig met hem naar het zwembad, gebiedt de eerlijkheid te zeggen. Hij is snel moe, het Nederlandse buitenbad is meestal te koud en het binnenbad is vaak zo'n ding met golfslag en zo. Hij gaat geregeld met kinderdagcentrum Rozemarijn naar een speciaal, warmer bad.

In de vakanties is het kassa. We gaan nooit naar speciale accommodaties waar alleen ouders met gehandicapte kinderen verblijven, dus is het aanpassen. Want dan zul je net zien dat de invalidenlift bij het bad het niet doet. Leuker is trouwens om hem met de wandelwagen zo ver mogelijk naar de rand van het bassin te rijden. Zwemluier om, zwembroek aan, ingesmeerde huid. Oranje bandjes om de bovenarmen, want een diploma heeft hij natuurlijk niet. Dan zetten we hem met zijn billen op de rand. We springen zelf in het water. We spetteren hem nat om hem aan het water te laten wennen. Zijn blik, vlak voordat hij te water gaat, houdt het midden tussen pure sensatie en opperste verrukking.
 

Eenmaal zwemmend, zoekt hij mama of papa. Hij beweegt zich voort op zijn manier en maakt het eentonige geluid dat hem eigen is. Soms is hij net een stoomboot. Van menig bedje kijken ze op van hun boek, telefoon of dagdroom. Na een paar dagen kennen ze Samuel. We hopen altijd dat hij niet poept in het water, ondanks zijn zwemluier. Meestal loopt het goed af.

Geregeld gaat hij op zijn buik liggen, gezicht onder water. Dat houdt hij lang vol. Na maximaal een half uurtje is hij klaar met zwemmen. Dan tillen we hem eerst op de rand en doen we de bandjes af. Wat hij echt mooi vindt, is zich nog een paar keer voorover laten vallen in het water, om te merken dat hij zonder bandjes zinkt. Hij glimt helemaal, zijn wangen krijgen een kleurtje.

Zwemmen is vermoeiend voor Samuel, mede doordat hij hartpatiënt is. Na zo'n sessie kan hij uren naast het bad zitten, op een luie stoel onder een parasol. Hij dommelt een beetje in. Streepjes zonlicht vallen op zijn gezicht. Zijn glimlach is gelukzalig. Hij kijkt naar andere zwemmende kinderen, naar de schittering op het water. Soms wil hij 's middags nog een keer.

Het is dan een beetje als bij de WK. Series in de ochtend, 's avonds de finale. Bij Samuel is alleen alles een serie. Of alles een finale.


Willem Vissers (1964) schrijft wekelijks in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag op het Lebowski Blog. Dit is deel 29.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl


Foto © Marijn Scheeres


Gepost in: faits divers op 2017-07-19

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

Een dag onderzoeken in Nijmegen: eng en fascinerend tegelijk

Op het moment dat kinderpsychiater Karlijn Vermeulen vraagt of Samuel onaangepast gedrag vertoont, geeft hij zelf antwoord door zonder spier te vertrekken drie knalharde scheten te laten. Als een symfonie van onaangepastheid.


Samuels boek is verschenen: heerlijk voor even, al die belangstelling en de stroom van lieve berichten

Jeanne heupwiegt op de gezellige melodieën die Henk van den Heuvel uit zijn orgel draait. Eeuwige meezingers vullen de aula van kinderdagcentrum Rozemarijn in Haarlem. Van Heb je even voor mij? tot Het kleine café aan de haven. Van den Heuvel, die zijn klassieke draaiorgel 't Heuveltje noemt, luistert de presentatie van het boek over Samuel op met vrolijkheid.
 




recente posts

Om ons allebei | Bij mij thuis

Om ons allebei | Bij mij thuis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2017-11-17 in: poëzie
Maria

Maria

Jonah Falke
Gepost op: 2017-11-16 in: proza
Gepost op: 2017-11-13 in: faits divers