Zo erg is een natte luier niet, van een zestienjarige jongen

Zo erg is een natte luier niet, van een zestienjarige jongen

Willem Vissers

Gelukkig poept Samuel zelden buiten de deur. Dat klinkt een beetje raar, maar het is wel prettig zo. Samuel poept keurig in zijn luier, meestal thuis. Hij draagt grote luiers, luiers waar een jongen van zestien in past.
 

Samuel is niet zindelijk. Geregeld komt een medewerker van de apotheek dozen vol luiers brengen. Tena voor de dag, Absorin voor de nacht. Onze verzekering vergoedt ze gelukkig. Gemiddeld draagt Samuel drie luiers per dag. De eerste krijgt hij als hij opstaat, de volgende ergens gedurende de dag, de laatste als hij naar bed gaat.

Af en toe heeft hij 's ochtends een beetje doorgelekt. Zijn nachten zijn lang. We proberen de luier zo goed en strak mogelijk om te doen. Daarna een onderbroek over de luier, ten slotte zijn gewone broek.

Af en toe poept hij overdag. Dan ruiken we dat. Of Joshua roept van de bank: 'Mama, papa, Samuel heeft gepoept.' Heel af en toe wijst hij zelf op het pictogram van de schone luier. Dat is meestal niet voor niets. We zijn het gewend, het deert ons niet, al is het best een vies klusje, de poepluier van een zestienjarige verschonen.

Als we ergens heengaan, nemen we altijd luiers mee. Het moeilijkste was de periode tussen zijn vierde en twaalfde jaar, toen hij te groot was om te verschonen in de daartoe bestemde openbare ruimtes, met zo'n plank aan de muur met een kussen erop. Een baby kan daar mooi liggen, een jongen van 40 à 50 kilo niet.

We legden hem dan op een handdoek, ergens op het gras of zo. Dat was onprettig, voor hem en voor ons. Sinds hij kan lopen gaat het makkelijker. Bernique en ik zijn best trots op elkaar, als we dat weer eens soepel oplossen, bijvoorbeeld op het wat ruimere invalidentoilet.

Zoals het veel gemakkelijker is om een Ikeakastje met zijn tweeën in elkaar te zetten dan het alleen te doen, geldt dat ook voor het verschonen van Samuel buiten de deur. Hij blijft gewoon staan. De een houdt hem vast, de ander laat de broek zakken. De een trekt de nieuwe luier even goed om zijn billen, de ander plakt de strips vast. Het is zo gepiept.

Samuel heeft een paar jaar geleden zindelijkheidstraining gehad, met een echte trainer. Ze begonnen op het kinderdagcentrum. Wij gaven vier setjes kleding per dag mee. Ze zetten hem om het halve uur op het toilet, maar Samuel had helemaal geen zin in de exercitie. Hij was meestal al nat voordat ze hem weer op het toilet hadden gezet. Het was alsof hij het erom deed.

Pas als alle vier setjes schone kleding vuil waren, kreeg hij weer een luier om. Dat was steeds vroeger op de dag het geval. Op een gegeven moment zijn we ermee gestopt: elke dag vier setjes natte kleding als hij thuiskwam, elke keer die geur van plas in de tas.

Samuel was ogenschijnlijk blij met het einde van de training. Hij laat zijn plas liever lopen in de absorberende luier. We gaan het nog eens proberen, als de tijd rijp is, als wij daaraan toe zijn. En, belangrijker: als hij daaraan toe is.

Zo erg is een natte luier trouwens niet, van een jongen die zelden buiten de deur poept.

 

Willem Vissers (1964) schrijft iedere week in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag om 12.00 uur op het Lebowski Blog. Dit is deel 24.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl


Foto © Marijn Scheeres


Gepost in: faits divers op 2017-06-14

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

We zijn bang voor Samuels weerloosheid

Samuel wil best een knuffel op zijn aanlokkelijke wangen, maar het moet niet te gek worden. Hij is geen jongen van de langdurige omhelzing. Bernique herinnert zich maar één keer dat Samuel echt tegen haar wilde aankruipen op de bank, omdat hij troost zocht. Dat was na een valpartij tegen de muur, thuis.
 


We waren gewoon niet met onszelf in het reine gekomen als we hem hadden laten aborteren

Het artikel in de Volkskrant was hartstikke genuanceerd en Samuel heeft niet het syndroom van Down, maar toch trok de kop boven het stuk onze speciale aandacht: 'De Downloze samenleving, moeten we dat willen?' Het ging onder meer over de NIPT-test, waarmee het syndroom in een vroegtijdig stadium tijdens de zwangerschap is op te sporen. En het ging natuurlijk ook over de achterliggende levensvraag, over de dilemma's bij het afbreken van de zwangerschap. Kortweg: houd je een Downkind of niet?
 




recente posts

Rolstoel

Rolstoel

Jonah Falke
Gepost op: 2017-09-19 in: proza
Gepost op: 2017-09-19 in: current affairs
Gepost op: 2017-09-18 in: faits divers
Gepost op: 2017-09-13 in: faits divers