Verveling

Verveling

Jonah Falke

Toen we in de vrieskou op zoek waren naar een Japans restaurant in Den Bosch begon mijn geliefde te bloeden. We liepen over een guur bedrijventerrein en ik vroeg haar: ‘Wat voel je?’

‘Dat het lekt!’

‘Kan bloed bevriezen?’

‘Geen idee, volgens mij wel.’

 

We vonden het sushirestaurant maar de Japanse keuken leek verder weg dan ooit. Verslagen keek de bediening ons aan, ze leken zelf ook niet in hun handel te geloven. Als muzikaal behang klonken er wat waterval-achtige klanken. Het hielp nauwelijks.

Ik vroeg een barman waar het toilet was.

‘Beneden.’

Mijn geliefde schoot de trap af. Ik wachtte en al snel stond er een serveerster met spleten tussen haar tanden naast me. Ik zei dat ik wachtte en keek naar haar gebit. Wachten was voor haar geen probleem. Ze stak wat kaarsjes aan. Toen mijn geliefde terugkwam keken we elkaar aan en gingen weg.

 

In de binnenstad vonden we een rustig restaurant. Er stond ‘een kippetje’ op het menu op de deur. Veel meer was er kennelijk niet nodig om ons uit de kou te lokken.

De bediening was vriendelijk maar leek even verveeld als eerder. Ook wij hadden elkaar niet veel te melden die avond.

 

Toen we net hadden besteld begon ze zachtjes te huilen. Ze wijdde het aan een te lage bloedsuikerspiegel. Ik zei dat het eten snel ging komen. Maar het huilen stopte niet en op den duur begonnen haar tranen me te vervelen.

Ik zei: ‘Hou eens op met huilen, de mensen zullen denken dat ik je psychisch mishandel, of knijp onder de tafel.’

Ze lachte, stopte met huilen en bedankte me.

 

We aten zwijgend en keken uit op een trap. Het personeel rende soms met een rotgang de trap op. Om met niks in hun handen terug te keren. Het zou een prachtig gezicht geweest zijn om iemand neer te zien storten midden in het restaurant. Al was het uit verveling. Het zou een hoogtepunt zijn maar het gebeurde niet.

 

Na het kippetje stonden we weer op straat. Het was nog even koud.

Ik vroeg: ‘Kunnen tranen bevriezen?’

Ze schudde glimlachend haar hoofd. Het ontroerde me en ik bedankte haar voor alles. De verveling mocht haar dan genadeloos hebben lastiggevallen die avond, het bloed en de tranen waren in ieder geval het bewijs van dat ze leefde en nooit met weinig genoegen nam.   


Gepost in: proza op 2017-12-07

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Rumspringa

Een paar weken terug zat ik met mijn geliefde in een trein van New York naar Ottawa, Canada. Buiten de stad stapten er een tiental mensen in die eruitzagen als tweehonderd jaar geleden.


Serendipiteit

Afgelopen weekend opende de expositie ‘Untitled’ van Joris Geurts bij galerie Slewe in Amsterdam. Er werd ook een catalogus van zijn schilderen gepresenteerd. Ik was te laat en miste de speech. Gelukkig zei een man met een Oost-Europees accent: ‘Het was een mooie speech. Ze zeiden dat hij het goed doet, het alleen-zijn in het atelier. Hij mag nu weer verder lijden.’ 
Dat was een geruststelling. 




recente posts

Rumspringa

Rumspringa

Jonah Falke
Gepost op: 2019-04-18 in: faits divers
Controle

Controle

Chris Polanen
Gepost op: 2019-04-17 in: faits divers