Verveling

Verveling

Jonah Falke

Toen we in de vrieskou op zoek waren naar een Japans restaurant in Den Bosch begon mijn geliefde te bloeden. We liepen over een guur bedrijventerrein en ik vroeg haar: ‘Wat voel je?’

‘Dat het lekt!’

‘Kan bloed bevriezen?’

‘Geen idee, volgens mij wel.’

 

We vonden het sushirestaurant maar de Japanse keuken leek verder weg dan ooit. Verslagen keek de bediening ons aan, ze leken zelf ook niet in hun handel te geloven. Als muzikaal behang klonken er wat waterval-achtige klanken. Het hielp nauwelijks.

Ik vroeg een barman waar het toilet was.

‘Beneden.’

Mijn geliefde schoot de trap af. Ik wachtte en al snel stond er een serveerster met spleten tussen haar tanden naast me. Ik zei dat ik wachtte en keek naar haar gebit. Wachten was voor haar geen probleem. Ze stak wat kaarsjes aan. Toen mijn geliefde terugkwam keken we elkaar aan en gingen weg.

 

In de binnenstad vonden we een rustig restaurant. Er stond ‘een kippetje’ op het menu op de deur. Veel meer was er kennelijk niet nodig om ons uit de kou te lokken.

De bediening was vriendelijk maar leek even verveeld als eerder. Ook wij hadden elkaar niet veel te melden die avond.

 

Toen we net hadden besteld begon ze zachtjes te huilen. Ze wijdde het aan een te lage bloedsuikerspiegel. Ik zei dat het eten snel ging komen. Maar het huilen stopte niet en op den duur begonnen haar tranen me te vervelen.

Ik zei: ‘Hou eens op met huilen, de mensen zullen denken dat ik je psychisch mishandel, of knijp onder de tafel.’

Ze lachte, stopte met huilen en bedankte me.

 

We aten zwijgend en keken uit op een trap. Het personeel rende soms met een rotgang de trap op. Om met niks in hun handen terug te keren. Het zou een prachtig gezicht geweest zijn om iemand neer te zien storten midden in het restaurant. Al was het uit verveling. Het zou een hoogtepunt zijn maar het gebeurde niet.

 

Na het kippetje stonden we weer op straat. Het was nog even koud.

Ik vroeg: ‘Kunnen tranen bevriezen?’

Ze schudde glimlachend haar hoofd. Het ontroerde me en ik bedankte haar voor alles. De verveling mocht haar dan genadeloos hebben lastiggevallen die avond, het bloed en de tranen waren in ieder geval het bewijs van dat ze leefde en nooit met weinig genoegen nam.   


Gepost in: proza op 2017-12-07

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Utrecht

Afgelopen zondag was er een opening van een expositie van schilderijen in Utrecht. De mensen bleken bijzonder ernstig van aard en de waanzin nabij.

Allereerst:
De expositie werd geopend door een vrouw die sprak alsof ze mensen wilde verleiden om bij een sekte te gaan. Bijna schreeuwend riep ze mensen op om niet te zoeken naar figuratie in de kunst, maar de abstractie te omarmen.
Het gros van het bejaarde publiek gniffelde om haar woorden maar verroerde zich niet. Later zou iemand over de toespraak zeggen: ‘Ja, zo’n speech, dat is weer eens wat anders, hè?’


Barbaar

Een vriendin vroeg: ‘Hoe oud word je volgende week?’ Ik noemde een getal. Ze vroeg of ik het aangenaam vond om jong te zijn. Ik had geen idee, maar het voordeel aan jong zijn leek me dat je hopelijk gaat zien hoe de levens van je vrienden of bekenden gaan lopen, of ontsporen natuurlijk.




recente posts

Gepost op: 2018-05-25 in: faits divers
Utrecht

Utrecht

Jonah Falke
Gepost op: 2018-05-24 in: faits divers
Gepost op: 2018-05-23 in: faits divers