Theresa May

Theresa May

Jonah Falke

Mijn geliefde lijkt op mijn recent overleden grootmoeder. Of, dat wil ik graag zo zien natuurlijk. Want ook al is mijn geliefde het volstrekt oneens met Theresa Mays Brexit-ambities, ze heeft ook last van medelijden met haar.

Mijn grootmoeder bezat eenzelfde soort begrip voor dubieuze mensen. Laatst zei iemand het nog: “Altijd probeerde ze ook nog het goede in de mens te zien hé? Ze had zelfs koffie kunnen drinken met Hitler. Toch?” 

Dat goede proberen zien, en het persoonlijke oordeel parkeren, leek me waar, maar Hitler net een brug te ver. Toch wilde ik de ander niet vervelen met een te kleinburgerlijk opmerking als: ‘Nee, nee, daar zou ze geen koffie mee hebben gedronken hoor!’

Ik zweeg.

Of politici baat hebben bij medelijden, valt te betwijfelen. Maar als een politicus uit iets wat ooit op idealisme leek, besloot om volksvertegenwoordiger te worden, komt dit dan ook niet voort uit een soort compassie oftewel medelijden met het volk? Waarom zou je dit als burger niet mogen hebben?

Aan de andere kant: is medelijden, May tot een arm vrouwtje reduceren, niet het bewijs van de ontkenning van haar macht en blijk van haar middelmatigheid?

 

'Is medelijden met May niet het bewijs van de ontkenning van haar macht en blijk van haar middelmatigheid?'

 

Misschien is mijn geliefdes en grootmoeders medemenselijkheid het best vergelijkbaar met de rol die een advocaat of rechter inneemt: de opponent dient zo lang mogelijk gezien en gehoord te worden en verdient een eerlijk proces. Wie tegen dat proces is, is tegen de rechtsstaat, volgens mij.

Een goed nieuwjaarsvoornemen zou kunnen zijn: stel het vooroordeel zo lang mogelijk uit en zie de rest van de tijd als niets meer dan wachttijd, waarin het meedogenloze proces zich voltrekt. 


Gepost in: faits divers op 2018-12-13

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Fernweh

Alle taxichauffeurs hadden gezwegen, maar de man die ons naar het treinstation reed sprak. Hij had een vlassig baardje onderaan zijn kin en zei net na 9/11 vanuit Bangladesh naar Detroit te zijn verhuisd.


Niets

Voor het eerst zullen mijn geliefde en ik vandaag de Atlantische Oceaan oversteken en New York en Canada bezoeken. Al schrijvende in het vliegtuig wordt de bewoonde wereld kleiner en de zee alsmaar groter. Er zal eerst heel lang niets zijn, en dan weer land. Dit gegeven, van het grote niets, doet me denken aan mijn vader, die vroeger tegen mijn moeder zei: ‘Eerst is er je zoon, dan komt de hond, en dan heel lang niets en als je denkt dat er echt niets meer komt, dan kom ik.’




recente posts