Samuel is een clowntje zonder opleiding

Samuel is een clowntje zonder opleiding

Willem Vissers

Als Samuel lacht, krijgt hij van die geweldige, glimmende appelwangen. Ze kleuren dan soms een beetje rood en vragen om een kusje. Ja, het is een zaak van geduld, het leven met onze grote baby in het lijfje van een puber, maar we lachen wat af, om en met Samuel.
 

Hij kan bijvoorbeeld onwaarschijnlijk ondeugend over zijn schouder kijken, als hij staand voor de tv aan de volumeknop draait. Net als een echte peuter, maar bij hem ziet het er extra vreemd en grappig uit omdat hij bijna zestien is. Zijn arsenaal aan onbewust verspreide humor is een gevolg van voorspelbare onvoorspelbaarheid, of van onvoorspelbare voorspelbaarheid. Dat kan ook.

Samuel is een clowntje zonder opleiding, aangever en afmaker tegelijk. En dat zonder te praten. Hij is grappenmaker met mimiek. Waarom we lachen? Om niets. Om alles. Als hij schaterlachend naar de weerspiegeling van tv-beelden in de ruiten kijkt, of, bijna loodrecht omhoog, in het glazen plafond van de uitbouw, in plaats van naar het scherm met de echte beelden zelf. Als hij tijdens een dvd van de zanger Seal altijd lacht op het moment dat een muzikant met kroeshaar de kleedkamer verlaat, terwijl een zoemer gaat. Waarom juist dan? We weten het niet.

Als hij de handen over zijn oren drukt bij steeds dezelfde scène van Teletubbies. Als hij ergens een tv-scherm ziet of iets dat lijkt op een tv-scherm, en zich in zijn wandelwagen in vreemde bochten wringt om alles te volgen, ook als het een scherm bij de slager is met een aanbieding van koteletjes. Als hij het deurtje van de magnetron dichtklapt, omdat dat nu eenmaal dicht hoort te zijn.

Als zijn hand in de tas van visite glijdt, als boefje in spe. Als hij zwaar over je schouder hangt om mee te kijken naar een filmpje op de laptop. En zelfs als hij heel kwaad wordt en zijn gezicht vreemde grimassen vertoont. Als hij in de auto een bekend nummer op de radio hoort en wiegt op het ritme. Als we naar oma en opa in Limburg rijden en hij geluiden van herkenning maakt als we mijn geboorteplaats Echt in rijden. Als hij voorin mag zitten, een mooi liedje hoort en op de volumeknop tikt.

Als hij in een restaurant een afbeelding ziet van een van zijn favoriete artiesten, André Rieu, van wie hij menig dvd heeft gezien. Als hij mag zwemmen. Als hij bukt om iets te pakken uit de speelgoedkist en met zijn rechterhand (zijn linkerhand gebruikt hij nauwelijks) tegelijkertijd de deksel wil openhouden en het speeltje wil pakken, wat leidt tot kolderieke taferelen. Als hij een ongegeneerd harde scheet laat en stoïcijns voor zich uit kijkt.

Als hij een eenmanslegioen is bij voetbalwedstrijden van zijn broertje Joshua, dankzij een vuvuzela-achtig, eentonig geluid. In Landsmeer, vorig seizoen bij IVV, was hij geweldig op dreef. ‘Euuuuuhhhhhh’, klonk het voortdurend langs de zijlijn, achter het hek, vanuit zijn rolstoel. De scheidsrechter vroeg op een gegeven moment, toevallig aan onze Joshua: ‘Weet jij wat dat voor geluid is? Staat er ergens een autoalarm aan?’

Joshua stelde de arbiter meteen gerust: ‘Dat is mijn broertje.’


Willem Vissers (1964) schrijft iedere week in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag om 12.00 uur op het Lebowski Blog. Dit is deel 4.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl


Foto © Marijn Scheeres


Gepost op 2017-01-24

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

We zijn bang voor Samuels weerloosheid

Samuel wil best een knuffel op zijn aanlokkelijke wangen, maar het moet niet te gek worden. Hij is geen jongen van de langdurige omhelzing. Bernique herinnert zich maar één keer dat Samuel echt tegen haar wilde aankruipen op de bank, omdat hij troost zocht. Dat was na een valpartij tegen de muur, thuis.
 


We waren gewoon niet met onszelf in het reine gekomen als we hem hadden laten aborteren

Het artikel in de Volkskrant was hartstikke genuanceerd en Samuel heeft niet het syndroom van Down, maar toch trok de kop boven het stuk onze speciale aandacht: 'De Downloze samenleving, moeten we dat willen?' Het ging onder meer over de NIPT-test, waarmee het syndroom in een vroegtijdig stadium tijdens de zwangerschap is op te sporen. En het ging natuurlijk ook over de achterliggende levensvraag, over de dilemma's bij het afbreken van de zwangerschap. Kortweg: houd je een Downkind of niet?
 




recente posts

Rolstoel

Rolstoel

Jonah Falke
Gepost op: 2017-09-19 in: proza
Gepost op: 2017-09-19 in: current affairs
Gepost op: 2017-09-18 in: faits divers
Gepost op: 2017-09-13 in: faits divers