Politiek

Politiek

Jonah Falke

“I change during the course of a day. I wake and I'm one person, and when I go to sleep I know for certain I'm somebody else,” zei Bob Dylan. Ook het gedachtegoed van dichter Fernando Pessoa sluit perfect aan bij het idee dat je elke dag kunt veranderen zonder jezelf te verliezen. Deze biochemische aanpassingen noem je denk ik de kern van evolutie. Elke bacterie die zich niet beweegt, wordt doodverklaard.

Misschien zijn politici daarom soms moeilijk te verdragen. Hun stelligheid komt doorgaans onnatuurlijk voor. Als iets niet meer twijfelt is het in zekere zin ook al gestorven. Stelligheid maakt regeren in een democratie moeilijk, zo niet onmogelijk. Sommigen zijn zo zeker van hun zaak dat ze zich moeten neerleggen bij de invloedkant omdat niemand met ze kan werken. Ze willen ‘hun kiezers’ niet verloochenen en kracht inboeten door hun standpunten aan te moeten passen. 

Die invloedkant heeft de PVV lang bedient. De PVV leeft want ze slinkt, dus beweegt. Hoe het met het organisme Wilders gaat aflopen, valt te raden. Hij zit gevangen. Dat maakt hem een aantrekkelijk karakter voor een televisieserie. Hij kan geen kant op, en zal zijn leven lang beveiligd moeten worden. Wie had gedacht dat zijn meest veilige plek, die onder zijn opponenten, zou zijn in de Tweede Kamer? Het gezegde ‘keep your friends close but your enemies closer’ gaat hier zeker op.

Schrijver JM Coetzee schreef dat zelfs wanneer je in dit deel van de wereld geboren wordt, de democratie veel beperkingen kent. Er is namelijk geen échte vrijheid. De keuze is beperkt en de kandidaten en partijen voldoen bijna nooit helemaal aan je wensen. De enige echte vrijheid die je hebt is niet-kiezen. Maar dat is een placebo: je ongebruikte stem zal naar de grootste gaan.  

Als je toch niet kiest en je aan alle regels probeert te onttrekken, beland je tijdelijk in een wetteloos, moraal-loos gebied. Het is, misschien helaas, niet mogelijk om hier altijd in te verkeren. De enige echte ‘bevrijding’ en zekerheid die je hebt is helaas ooit te zullen sterven. En ook dan kom je niet onder het systeem uit: je bent pas echt dood als een ambtenaar je overlijdensacte opmaakt.
Wat te doen? Tot die tijd zijn er Bob Dylan en Fernando Pessoa, als schrale troost. 

 


Gepost in: faits divers op 2019-04-04

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Rumspringa

Een paar weken terug zat ik met mijn geliefde in een trein van New York naar Ottawa, Canada. Buiten de stad stapten er een tiental mensen in die eruitzagen als tweehonderd jaar geleden.


Serendipiteit

Afgelopen weekend opende de expositie ‘Untitled’ van Joris Geurts bij galerie Slewe in Amsterdam. Er werd ook een catalogus van zijn schilderen gepresenteerd. Ik was te laat en miste de speech. Gelukkig zei een man met een Oost-Europees accent: ‘Het was een mooie speech. Ze zeiden dat hij het goed doet, het alleen-zijn in het atelier. Hij mag nu weer verder lijden.’ 
Dat was een geruststelling. 




recente posts

Rumspringa

Rumspringa

Jonah Falke
Gepost op: 2019-04-18 in: faits divers
Controle

Controle

Chris Polanen
Gepost op: 2019-04-17 in: faits divers