Pedaalemmer

Pedaalemmer

Jonah Falke

Ik vroeg een vriend hoe het met hem ging. Hij zei: ‘De meisjes zijn in Wenen.’
    Het klonk me als de titel van een streekroman in de oren. Maar hij doelde op zijn vrouw en dochter die een reisje maakten.  
    Hij zei: ‘De meisjes zijn in Wenen, en dat is niet zo erg want ik zit ze toch alleen maar in de weg. Meer dan een pedaalemmer ben ik vaak niet voor ze.’
    Iemand die zichzelf een pedaalemmer durft te noemen, noem ik graag mijn vriend of geestverwant. 

Want ook vandaag, tijdens het maken van de bordesfoto op Paleis Noordeinde, kon ik de gedachte niet onderdrukken dat het lichaam vaak niet meer is dan één grote stankafsluiting. Oftewel: een pedaalemmer. Wat je wil.
    Het wemelt in het lichaam eveneens van de sappen en verrotting. Alles wat erin gaat moet er ooit weer uit. Die gedachte is soms zo hardnekkig dat het lastig is om gesprekken met mensen te voeren.
    Ook naar de televisie kon ik amper kijken. De koning maakte namelijk steeds een hupsje, alsof hij erg nodig moest plassen. Ik zette de televisie uit en nam een koude douche.

Onder de douche dacht ik aan een meisje. Dat meisje zweette erg veel en wilde botox in haar oksels laten spuiten om het zweten tegen te gaan.
    Ze zei: ‘Ik wil niet dat andere mensen mij kunnen ruiken.’
    Ik zette de douche uit en voelde me wat beter.

In de avond zag ik mijn geliefde. Ze rook eigenlijk nergens naar. Ik vertelde haar over de pedaalemmer, het stinken, en de meisjes in Wenen.
    Ze zei: ‘Ach, wat ben jij toch kinderachtig.’
    Terwijl ze sprak zag ik niet meer dan een pratend skelet voor me. Ik pakte haar hand vast die koud aanvoelde. Ze lachte naar me en rook ineens erg lekker. 

Van 24 tot en met 28 oktober doet Jonah Falke net na het nieuws van 1 uur bij VPRO's Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1 een verlate dagsluiting over de dag die was. Dit is deel 4, over het hupsje van de koning.


Gepost in: current affairs op 2017-10-26

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Blind

Suïcidaal leek hij niet maar hij viel wel bijna voor de trein. Een blindeman met een zelfgemaakte stok stiefelde verloren met al zijn bagage aan de rand van het spoor. Wachtenden keken toe aan en lieten hem spartelen. Ook ik keek slechts. Maar mijn geliefde is van het sterke geslacht: ze wierp haar broodje in mijn handen en stapte op hem af.


Hotel Du Parc

Net toen de trein de grens passeerde schreef mevrouw Snick dat ze me wilde treffen in Hotel Du Parc te Oostende. Els Snick promoveerde op het werk van mijn favoriete schrijver Joseph Roth. Ze houdt hem ‘in leven’ door zijn werk te vertalen en onder de aandacht te brengen. Al jaren wil ik haar ontmoeten en bedanken. Toevallig moest ze in Oostende zijn voor de boekpresentatie van Koen Peeters.




recente posts

Gepost op: 2019-06-17 in: faits divers
Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs