Opmerkelijke eenvoud

Opmerkelijke eenvoud

Erik Jan Harmens

In een interview vanochtend in De Telegraaf wordt de vertrekkend algemeen directeur van Zeeman, Bart Karis, gevraagd naar de filosofie van zijn bedrijf. 'Zeeman staat voor opmerkelijke eenvoud,' antwoordt hij. Hij zegt ook iets over een concurrent, de Action. 'Zij expanderen echt giga. Maar wij kunnen er prima naast opereren.'
 

Dat argument ga ik voortaan ook gebruiken als ik praat over collega-schrijvers die meer boeken verkopen dan ik: 'Hun oplages zijn enorm, maar ik kan er prima naast opereren.' Of over mijn ex die ten huwelijk is gevraagd door haar grote vakantieliefde: 'Ze maken echt een heel gelukkige indruk samen, maar ik kan er prima naast opereren.'

Ik heb Jan Zeeman, de oprichter van de blauwgele textielketen, eens geïnterviewd voor een boek dat ik met vrienden maakte over de plaats waar we opgroeiden en waar een halve eeuw geleden de eerste Zeeman werd geopend: Alphen aan den Rijn. Jan liep de boardroom binnen in een donkerblauw poloshirt vol witte vegen, alsof hij net had gestuct. Na het vraaggesprek vroeg hij tot mijn verbazing om een lift naar huis en wees me de weg door op mijn rechterschouder te tikken als we naar links moesten en met zijn knokkels op het raam rechts te kloppen voor rechts.

Bij de feestelijke presentatie van het boek stonden mijn vrienden en ik met champagnefluitjes in de hand te mingelen met hoogwaardigheidsbekleders, waaronder de burgemeester. Helemaal aan de andere kant van de zaal was Jan Zeeman in geanimeerd gesprek verwikkeld met medewerkers van de catering. Hij had een schoon poloshirt aan, zonder vegen. Ik zag opmerkelijke eenvoud, die me ontroerde. 


Deze hele week doet Erik Jan Harmens net na het nieuws van 1 uur bij Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1 een verlate dagsluiting. Afgelopen nacht ging het over de grandeur van de Zeeman. 


Gepost in: proza op 2017-07-15

Door Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens (1970) publiceerde vier dichtbundels, een duobundel, twee romans en een boek met autofictie: Hallo Muur, waarin een man praat tegen een muur over de jaren die achter hem liggen, een burn-out kreeg, een echtscheiding doormaakte, een vader en een aantal beste vrienden zag overlijden én een geloofwaardig antwoord moest vinden op een alcoholverslaving. Het boek werd in 2015 door het boekenpanel van De Wereld Draait Door uitgeroepen tot Boek van de Maand.

In 2016 verscheen zijn verzameld werk getiteld Ik noem dit poëzie, en Duetten, een duobundel met Ilja Leonard Pfeijffer.


Ook van Erik Jan Harmens

Willen mogen geloven

Abdelhak Nouri is een speler van Ajax die komend seizoen echt zou gaan doorbreken in het eerste. Tijdens een oefenwedstrijd afgelopen weekend raakte hij onwel. Eerst ging hij zitten, daarna liggen. Nouri werd op het veld gereanimeerd en in het ziekenhuis in slaap gehouden. Vandaag werd duidelijk dat als gevolg van te weinig zuurstoftoevoer een groot deel van zijn hersenen niet meer functioneert en dat de kans op herstel nihil is.
 


Het kolossale niets

Toen Mizzi van der Pluijm besloot uitgeverij Atlas Contact te verlaten vanwege een verschil van inzicht over de vernieuwde aandeelhoudersbasis of iets dergelijks, en over te stappen naar concurrent Das Mag, om de twee jonge oprichters aldaar te helpen hun been gestrekt te houden of zoiets, besloten haar verongelijkte achtergebleven schrijvers een daad te stellen en in staking te gaan.
 




recente posts

Schrijven bij muziek

Schrijven bij muziek

Simon de Waal
Gepost op: 2017-07-21 in: faits divers
Gepost op: 2017-07-20 in: proza
Verf

Verf

Sabine van den Berg
Gepost op: 2017-07-19 in: faits divers