Onzichtbaarheid

Onzichtbaarheid

Jonah Falke

Bij gebrek aan een ruimte paste ik in de zomer van 2016 op een gigantisch huis midden in Amsterdam. Ik herinner me van deze periode dat het contact met mensen ingewikkeld was. Alles en iedereen vormde een bedreiging voor het schrijven, dacht ik. Het valt te hopen dat het deels de hitte was die voor deze verwarring zorgde.

In die maand dat ik oppaste op dat huis kreeg ik één keer bezoek, van een oud-klasgenote uit Enschede. Met tegenzin stopte ik voor een middag met werken. Op den duur kregen we honger dus er moest gegeten worden. We liepen naar de supermarkt en tussen wat afval op straat vond ik een geperforeerd paspoort. Zonder dat de vriendin het zag pakte ik het van de grond. Stelen heeft baat bij onzichtbaarheid. Een straathoek verder opende ik het paspoort en liet ik het zien.

Het persoonsbewijs was van een baby. Dat dergelijke documenten van baby’s overbodig kunnen worden, kon niet veel meer dan slecht nieuws betekenen, volgens mij. Als een kind niet sterft, waarom zou een ambtenaar dan de moeite nemen zijn of haar paspoort te vernietigen? Los daarvan, waarom zou een ouder het zo willekeurig op straat gooien? We spraken erover maar kwamen er niet uit, zoals dat bij de meeste zaken gaat. Alles blijft gissen.

Tijdens het schrijven van dit stukje staart het paspoort van mijn geliefde me aan. Ze is niet dood en haar paspoort heeft geen gaten. Achteloos gaf ze het me deze morgen. Deze middag komt er een schoenendoos aan in het sigarenmagazijn om de hoek die afgehaald moet worden met een persoonsbewijs. Naast het lichaam en de geest wordt de geliefde soms het meest persoonlijke document toevertrouwd.

Schrijver Maxim Februari zei eens, en ik parafraseer: hoe intiemer een relatie wordt, hoe meer recht op privacy je moet opeisen.

Waar de ruimte tegenwoordig is gebleven om alles en iedereen als een bedreiging te zien en onder te duiken, zoals in die zomer, is me niet helemaal duidelijk. Net als stelen heeft vrijheid waarschijnlijk baat bij onzichtbaarheid.


Gepost in: proza op 2018-02-01

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Utrecht

Afgelopen zondag was er een opening van een expositie van schilderijen in Utrecht. De mensen bleken bijzonder ernstig van aard en de waanzin nabij.

Allereerst:
De expositie werd geopend door een vrouw die sprak alsof ze mensen wilde verleiden om bij een sekte te gaan. Bijna schreeuwend riep ze mensen op om niet te zoeken naar figuratie in de kunst, maar de abstractie te omarmen.
Het gros van het bejaarde publiek gniffelde om haar woorden maar verroerde zich niet. Later zou iemand over de toespraak zeggen: ‘Ja, zo’n speech, dat is weer eens wat anders, hè?’


Barbaar

Een vriendin vroeg: ‘Hoe oud word je volgende week?’ Ik noemde een getal. Ze vroeg of ik het aangenaam vond om jong te zijn. Ik had geen idee, maar het voordeel aan jong zijn leek me dat je hopelijk gaat zien hoe de levens van je vrienden of bekenden gaan lopen, of ontsporen natuurlijk.




recente posts

Gepost op: 2018-05-25 in: faits divers
Utrecht

Utrecht

Jonah Falke
Gepost op: 2018-05-24 in: faits divers
Gepost op: 2018-05-23 in: faits divers