Onzichtbaarheid

Onzichtbaarheid

Jonah Falke

Bij gebrek aan een ruimte paste ik in de zomer van 2016 op een gigantisch huis midden in Amsterdam. Ik herinner me van deze periode dat het contact met mensen ingewikkeld was. Alles en iedereen vormde een bedreiging voor het schrijven, dacht ik. Het valt te hopen dat het deels de hitte was die voor deze verwarring zorgde.

In die maand dat ik oppaste op dat huis kreeg ik één keer bezoek, van een oud-klasgenote uit Enschede. Met tegenzin stopte ik voor een middag met werken. Op den duur kregen we honger dus er moest gegeten worden. We liepen naar de supermarkt en tussen wat afval op straat vond ik een geperforeerd paspoort. Zonder dat de vriendin het zag pakte ik het van de grond. Stelen heeft baat bij onzichtbaarheid. Een straathoek verder opende ik het paspoort en liet ik het zien.

Het persoonsbewijs was van een baby. Dat dergelijke documenten van baby’s overbodig kunnen worden, kon niet veel meer dan slecht nieuws betekenen, volgens mij. Als een kind niet sterft, waarom zou een ambtenaar dan de moeite nemen zijn of haar paspoort te vernietigen? Los daarvan, waarom zou een ouder het zo willekeurig op straat gooien? We spraken erover maar kwamen er niet uit, zoals dat bij de meeste zaken gaat. Alles blijft gissen.

Tijdens het schrijven van dit stukje staart het paspoort van mijn geliefde me aan. Ze is niet dood en haar paspoort heeft geen gaten. Achteloos gaf ze het me deze morgen. Deze middag komt er een schoenendoos aan in het sigarenmagazijn om de hoek die afgehaald moet worden met een persoonsbewijs. Naast het lichaam en de geest wordt de geliefde soms het meest persoonlijke document toevertrouwd.

Schrijver Maxim Februari zei eens, en ik parafraseer: hoe intiemer een relatie wordt, hoe meer recht op privacy je moet opeisen.

Waar de ruimte tegenwoordig is gebleven om alles en iedereen als een bedreiging te zien en onder te duiken, zoals in die zomer, is me niet helemaal duidelijk. Net als stelen heeft vrijheid waarschijnlijk baat bij onzichtbaarheid.


Gepost in: proza op 2018-02-01

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Masker

Gister kwam het kwaad van onder. In de avond liep er een schreeuwende man op blote voeten en met een skelettenmasker op door de verlaten winkelstraat. Het schemerde, en het grofvuil stond buiten. De man gooide vuilniszakken door de lucht en sloeg met zijn vuisten op winkelruiten. Iemand schreeuwde dat hij normaal moest doen. Hij keek naar de man die hem tot orde riep en trapte met zijn blote voeten tegen een elektriciteit-kastje. Het leek hem geen pijn te doen. De andere man bleef op een afstand staan kijken.


Her

Op aanraden van mijn vriendin zag ik deze week de film Her van Spike Jonze. In de film wordt de hoofdpersoon verliefd op de stem van zijn operating system. Wellicht raadde ze de film aan om me voor te bereiden op de toekomst. Ik hou doorgaans erg van haar onbevangen pragmatisme. Her was echter een schrikbeeld. Mijn innerlijke romanticus begon te steigeren. Ik vervloekte m’n eigen kleinzerigheid.




recente posts

Masker

Masker

Jonah Falke
Gepost op: 2018-02-22 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-19 in: current affairs