Moedervlekken dagboek (3)

Moedervlekken dagboek (3)

Arnon Grunberg

Onvermijdelijk komt het moment dat de geïnterviewde zichzelf gaat herhalen, al was het maar omdat bepaalde vragen zich herhalen. Op hoeveel verschillende manieren kun je een en hetzelfde onderwerp benaderen?

Dinsdag had ik drie interviews. Vroeger plande de uitgever nog weleens vijf interviews op één dag, maar de arbeider kan tegenwoordig op mededogen rekenen, ongetwijfeld voortkomend uit het inzicht dat het interview nog wel enigszins spontaan moet lijken.
Het eerste interview dinsdagochtend was veruit het beste. Een jongeman aan het einde van de middag, uiterst sympathiek daar niet van, wiegde mij door zijn stemgeluid en de lange pauzes die hij liet vallen bijna in slaap, maar misschien was ik gewoon moe van de eerdere interviews.
Ik mocht of moest – wat vrijwillig lijkt, verwordt al snel tot een verplichting –  niet alleen over mijn eigen boek vertellen, maar ik had voor een ochtendblad ook een lijstje samengesteld met de beste moeders uit de populaire en minder populaire cultuur.
Bijvoorbeeld de moeder uit Mamma Roma van Pasolini, gespeeld door Anna Magnani, een film die mij in tranen deed uitbarsten.
Of de moeder uit Am Ziel van Thomas Bernhard, een stuk waarin moeder en dochter een toneelschrijver uitnodigen naar hun buitenhuis in Katwijk.
In 2011 speelde ik zelf de schrijver. De regisseuze wilde mij daarna nog meer Thomas Bernhard laten spelen, maar hoe leuk het ook was, het acteren moest geen gewoonte worden.
De moeder in dat stuk zegt dingen als: ‘Redde wie zich redden kan/ en geen mens kan zich redden/ niemand heeft zich ooit gered/ niet één enkel mens onder al die miljoenen en miljarden/ niet één enkel mens.’
Ja, dat vind ik mooi. Ik hoopte maar dat de journalist dat net zo mooi vond als ik aangezien de frase ‘redde wie zich redden kan’ de verhouding tussen interviewer en geínterviewde bijzonder goed treft.


Gepost in: proza op 2016-05-05

Door Arnon Grunberg

Arnon Yasha Yves Grunberg is geboren in Amsterdam in 1971 en werd op zeventienjarige leeftijd van school gestuurd. Op zijn negentiende begon hij een uitgeverij gespecialiseerd in niet-Arische, Duitse literatuur. Zijn eerste roman, Blauwe maandagen, werd bekroond met de Anton Wachterprijs voor het beste debuut en werd vertaald in dertien talen. Hij was toen slechts drieëntwintig jaar oud.
Bij Lebowski verschenen in 2004 De joodse messias (shortlist Gouden Uil en AKO Literatuurprijs) en in 2008 Onze oom (shortlist Libris Literatuurprijs). In 2016 verschijnt op Moederdag de roman Moedervlekken.


Ook van Arnon Grunberg

'Mijn moeder zou heel trots geweest zijn'

Arnon Grunberg verzorgt – samen met de Vlaamse dichteres Charlotte van den Broeck – de openingsspeech op de Frankfurter Buchmesse. ‘Ik zal niet nalaten om iets te zeggen over de wereld, ons huidige Europa en de vluchtelingencrisis. Maar wat kan literatuur helemaal bewerkstelligen?’

 


Werelddominantie

Op 25 augustus jongstleden stelde Nicholas Kristof, columnist voor The New York Times, dat vandaag, tot onze schaamte, Anne Frank een Syrisch meisje is. 
 




recente posts

Bezit

Bezit

Jonah Falke
Gepost op: 2019-12-12 in: faits divers
Ruzie

Ruzie

Elke Geurts
Gepost op: 2019-12-11 in: faits divers
Gepost op: 2019-12-05 in: faits divers