Meditatie

Meditatie

Jonah Falke

Het was afgelopen donderdag 4 mei. Om tot rust te komen in de trein luisterde mijn vriendin naar meditatieoefeningen op haar smartphone. Een stem in haar koptelefoon vertelde dat ze op haar ademhaling moest letten. Later zou ze zich verontschuldigen voor haar gezweef. Ik zei dat ik me doorgaans om andere dingen druk probeer te maken.


Schuin tegenover ons in de trein zat een man een blik bier te drinken. Hij dronk snel, althans, hij maakte veel hijsbewegingen met zijn arm richting zijn mond. Een conducteur vroeg om kaartjes, de man liet zijn OV-chipkaart zien en begon trots te vertellen in het Engels.
Hij had onlangs een inburgeringscursus gevolgd en behaald. Met weinig interesse hoorde de conducteur zijn verhaal aan. De conducteur kon niet vluchten, alle kaartjes waren gecontroleerd en we bevonden ons aan het begin van de trein terwijl het eindstation naderde.
Ik werd rustig van dit schouwspel - de enthousiaste man en de lichtelijk nerveuze conducteur. Snuffel maar aan elkaar, dacht ik, word maar vriendjes.

De man zocht naar een Nederlands woord en dacht hardop na. De conducteur keek me aan maar ik liet me niet verleiden om een medestander te worden van zijn kleine ongemak.
De man zei: ‘Today is, today we remember…’ tot hij hard op zijn bovenbeen sloeg, eureka! en hij brulde: ‘Do-den-herden-king!’ 

In het Engels met een zwaar Nederlands accent zei de conducteur dat het vandaag een belangrijke dag was voor alle Nederlanders.
De man stond op, gooide zijn blikje weg en hief zijn handen omhoog. Hij keek mijn vriendin aan en zei: ‘Today we remember the dead people, tomorrow we are free.’
Ze deed haar koptelefoon af en vroeg: ‘Wat?’


Gepost in: proza op 2017-05-11

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Hemel

Als kind heb ik eens gedanst. Het moet in 1998 zijn geweest. Volgens mij was het de laatste keer dat ik danste. Want door mijn enthousiasme viel ik met mijn mond op een vuurkorf en verloor ik een groot deel van mijn tanden. Ik krijste en bloedde enorm. Het was weekend en daarom moest ik naar een tandarts een paar dorpen verderop. Ze gaven me nieuwe voortanden. 

 


Derealisatie

Mijn moeder stelde voor om te lunchen in een hotel. We zaten buiten want de zon scheen. Op het terras zat een vrouw. Ik meende te zien dat ze uit de verveling die haar rijkdom had voortgebracht dronk en rookte. Het was ochtend. Misschien had ze veel om te verdoven.




recente posts

Hemel

Hemel

Jonah Falke
Gepost op: 2018-10-18 in: faits divers
Gepost op: 2018-10-16 in: faits divers
#unteilbar

#unteilbar

Karolien Berkvens
Gepost op: 2018-10-15 in: current affairs