Mammoethart

Mammoethart

Sabine van den Berg

Voor het eerst bezocht ik onze nieuwe woonruimte. Ik had net de sleutel gekregen en keek rond wat er het eerst moest gebeuren. In de tijd dat het Biologisch Centrum nog werd bevolkt met studenten bevond zich hier een fotografieafdeling. De ruimte was opgedeeld in afzonderlijke donkere kamers. Onze voorganger had de meeste muren al weggebroken en ook de lichtsluis was er niet meer. Er stond echter nog een halve muur midden in ‘de woonkamer’.

Ineens zwaaide de deur open en marcheerde er een kerstman naar binnen. Er slofte een oude hond achter hem aan. ‘Hoi, ik ben Cor.’ Zijn stem klonk onverschrokken. De man stak zijn hand uit. ‘Kom jij hier wonen?’

‘Ja,’ zei ik en schudde zijn knuist.

Cor wees naar de halve muur. ‘Die moet zeker weg?’

De hond was de ruimte ingelopen en snuffelde rond. Ik knikte en Cor liep naar de muur. Hij draaide zijn schouder in, en voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, ramde Cor met zijn volle gewicht tegen de muur. De muur wankelde en begon met vallen.

‘Je hond!’ schreeuwde ik. Vlak voor de muur met een enorme dreun in brokken uiteenviel, sleurde Cor de hond opzij. Hij klopte het dier op zijn flank en zei: ‘Dat beest heeft niks in de gaten, ze is stokdoof.’

Zo was mijn eerste kennismaking met Cor, het hoofd van de technische dienst. In de weken daarna raadpleegde ik hem steeds voor ik iets veranderde aan de elektrische bedrading, of een van de vele buizen. Een keer kwam ik Cor tegen en herkende ik hem pas op het laatst. Zijn witte, krullende hoofdhaar en baard waren verdwenen, voor het eerst zag ik de huid die eronder verborgen had gezeten. Ik gaapte hem aan.

‘Ja, wat is er nou?’ zei hij quasi beledigd, maar zijn ogen lachten.

In diezelfde periode werd er via onze interne Facebookgroep een keuken aangeboden. Gratis af te halen in Haren. Mijn zoon had het bericht gezien en mij er op gewezen. Enthousiast wilde ik de foto even later aan mijn man tonen, maar helaas, de keuken was al weg.

De volgende dag kwam ik Cor tegen. ‘Hee, ik heb iets moois voor je,’ zei hij. Hij pakte zijn mobieltje en toverde de oproep voor de gratis keuken tevoorschijn. ‘Die kun jij goed gebruiken.’

 

Nu, twee jaar later, bezoek ik Cor weleens in zijn huisje. Hij woont niet in De Biotoop, maar in het voormalige entreegebouwtje van De Hortus. De ingang is tegenwoordig aan de andere kant. Vroeger stelde dit een soort pagode voor, als verwijzing naar de Chinese tuin, maar het huisje was zo verrot dat Cor vrijwel alles heeft vervangen. Alleen de vorm van het dak verwijst nog naar de Chinese bouwstijl. Het is me nog nooit gelukt om zonder lege handen bij Cor te vertrekken, ook deze week ging ik naar huis met een tas vol houten kleerhangers.

Pasgeleden hoorde ik Cors collega over hem praten.

‘In het begin schrik je wel eens,’ zei hij, ‘maar als je hem eenmaal kent, ontdek je dat hij een mammoethart heeft. En zelfs zo’n hart is niet groot genoeg voor hem.’


Schrijfster Sabine van den Berg leeft met haar gezin in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop te Haren. Zien Horen Zwijgen, de trilogie van Sabine van den Berg, verscheen begin september bij Lebowski Publishers.

Tekst & illustratie: Sabine van den Berg


Gepost in: proza op 2017-11-24

Door Sabine van den Berg

Sabine van den Berg (1969) volgde de opleiding Reclametekenen in Amsterdam, studeerde tekenen en beeldhouwen aan de Kunstacademie te Rotterdam, en proza aan schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam. In 2000 verscheen haar eerste roman De naam van mijn vader, gevolgd in 2002 door De lachende derde. In 2013 verscheen Wissel en in 2016 Dingen die niet mogen


Ook van Sabine van den Berg

Taal

Aan de zuidwestkant van het Biotoopterrein, vlakbij de biologische oogsttuin van boer Gijs, staat De Open Kas. Deze kas is – de naam zegt het al – open. Niet alleen letterlijk, ook figuurlijk. Eens in de zoveel tijd organiseert Irma, de beheerster van de kas, Het Geefcafé. Samen met een kok verzorgt ze een maaltijd voor zo’n dertig mensen. Het idee is: zij bieden een goede maaltijd aan die voor iedereen beschikbaar is en de gasten betalen een bedrag wat ze kunnen missen of wat ze de maaltijd waard vinden. Ook nodigt Irma altijd een paar mensen uit van wie ze denkt dat ze wel wat gezelligheid kunnen gebruiken, die mensen kun je trakteren.


Ze schrijft met krijt | Onze natuurkundeleraar

Schrijfster Sabine van den Berg woont in de grootste kunstenaarsgemeenschap van Noord-Nederland: De Biotoop in Haren. Om de week, op vrijdag, verschijnen haar Berichten uit de Biotoop voortaan bij ons. Op de andere vrijdagen plaatst ze poëzie op het Lebowski Blog. Nog niet eerder publiceerde ze gedichten. Een primeur dus! 




recente posts

Na Kenia

Na Kenia

Elke Geurts
Gepost op: 2018-01-22 in: faits divers
Worst

Worst

Jonah Falke
Gepost op: 2018-01-19 in: current affairs
Gepost op: 2018-01-19 in: faits divers
Taal

Taal

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-01-19 in: faits divers