Kurhaus

Kurhaus

Jonah Falke

Met mijn geliefde en een goede vriend bezocht ik vorige week Museum Kurhaus in het Duitse Kleve. We kwamen een dag te laat, want op dat moment werd er van expositie gewisseld. Voor de helft van het geld mochten we naar binnen. Er waren geen andere bezoekers. We liepen tussen werkmannen die de expositie ontmantelden en in houten kisten pakten. Zonder al te veel moeite was het voor te stellen dat dit een performance was. Ons bezoek was eigenlijk zinloos, maar zoals het bij kunst vaker gaat, is de betekenis op het eerste gezicht onduidelijk. Ons bezoek had toch weldegelijk zin.

We stiefelden tussen het plastic verpakkingsmateriaal en ik vertelde dat mijn moeder al zo’n twintig jaar droomt dat ze in dit museum woont. Eens in de zoveel jaar keert die droom terug. Mijn geliefde zei: ‘Hier kun je mooi wonen.’

Later bestelden we schnitzels in een aangenaam truttig restaurant tegenover het museum.

Mijn vriend zei: ‘Er zit niets anders op dan in Duitsland te gaan wonen, de mensen zijn hier tenminste vriendelijk. Dat brutale gedoe in Amsterdam.’

Ik beaamde dat en vond het het overwegen waard.

De schnitzels werden opgediend en mijn geliefde zei: ‘Het is net vakantie met jullie.’

‘Ja, aangenaam doelloos, een beetje slenteren en eten,’ zei ik opgewekt.

Mijn vriend zei licht cynisch: ‘Het is toch doelloos, dan kan het inderdaad maar beter aangenaam zijn.’

Er werd gelachen.

 

Op de terugweg fantaseerde mijn vriend alweer over een ander leven. Hij vroeg zich af hoe je onzichtbaar kunt worden, of een ander leven kunt leiden. Hij dacht aan emigreren. Ik stelde een toneelgezelschap voor om in de huid van een ander te kruipen, of plastische chirurgie.

Toch stond het echte verdwijnen me op den duur tegen. Leven is blijven. Dus ik zei: ‘Maar wat is een mens naast zijn herinneringen? Niets toch?’

‘Niet veel, nee. Het was ook maar een idee.’

We vielen stil en keken naar een Duits industriegebied aan de Rijn. Vanaf de achterbank zei mijn geliefde: ‘Ik zou wel even willen slapen, na al dat eten.’

Als je niet droomt is je slaap, net als de dood, de ultieme verdwijning voor een mens. De rest, het leven, lijkt me altijd een zinvolle performance van onduidelijke aard.


Gepost in: faits divers op 2018-09-06

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts