Kozani

Kozani

Jonah Falke

De vlucht naar Thessaloniki was een uur vertraagd. Vlak voor vertrek moest er overgestapt worden naar een ander vliegtuig vanwege een technisch mankement. Een verklaring voor het probleem kwam er niet. 

 

Mijn vader vloekte, ik genoot stiekem van de consternatie. 

In het vliegtuig zat ik naast een Grieks meisje. Ze at constant chocolaatjes. Ze had haar jas niet uitgedaan en drukte haar arm en rug soms tegen me aan. Door de aanrakingen meende ik dat ze iets van me wilde. Maar dat was vast verbeelding. 

Een vriend van mijn vader haalde ons af van het vliegveld. We reden door Thessaloniki, een rommelige stad. Overvolle terrassen met drinkende en pratende mensen. Het deed me goed om te beseffen dat de democratie in dit land is uitgevonden. Het leek erop dat het erin had geresulteerd om zo weinig mogelijk te ondernemen.     

We reden de stad uit en kwamen op een verlaten snelweg. Mijn vader en zijn vriend spraken, ik keek naar buiten. 
De vriend zei: ‘Als je oud wordt kun je steeds minder met anderen delen, iedereen van je eigen generatie is dood. Je maakt plaats.’
Mijn vader knikte en zweeg.
De vriend vervolgde: ‘Nog wel in leven zijn maar niet meer meedoen. Dan voel je je toch als een oude hond terwijl iedereen aan het spelen is?’ 
Mijn vader zei niks. 
Ik keek naar buiten en probeerde wat van het gesprek te leren. 

Toen we een uur later in het stadje Kozani arriveerden, zette de vriend zijn auto af. Hij zei: ‘Net als Europa, is ook God deze plek vergeten.’  
We stapten de auto uit. In de verte, ergens in de bergen, klonk schor geblaf van een hond.


Gepost in: proza op 2017-03-30

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Alle Menschen werden Glückssucher

Rond middernacht keerden de bewoners van het huis waar mijn geliefde en ik de afgelopen weken op hadden gepast terug. Ze waren bruin van de zon en vermoeid van het reizen. Het was aangenaam om ze terug te zien, maar toch was het alsof er twee vreemden in ons huis kwamen. Gelukkig hadden ze dat gevoel zelf ook. Ik vermoedde dat het iets primitiefs is, zoals een olifant zijn ontlasting op die van zijn voorganger loost om zijn stempel te drukken. Lang duurde dat gevoel overigens niet.


Waarschuwing

Afgelopen week bezocht ik een bejaarde vrouw in Amsterdam-Zuid. Ze woonde in mijn oude buurt en toen we erachter kwamen dat ze tijdens de oorlog in de Achterhoek verbleef, werden we vrienden.




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers