Kinderliedjes of pop, voor Samuel is muziek adem

Kinderliedjes of pop, voor Samuel is muziek adem

Willem Vissers

Samuel was twee jaar en vrij apathisch nog, toen opeens een betoverende glimlach zijn gezichtje tekende. Hij zat in zijn kinderstoel voor de tv en hoorde het intro van Trouble, een liedje van Coldplay, van een net verschenen dvd van een concert in Australië. Dat piano­riedeltje, tededededum, tededededum, voerde hem mee naar geluk­zaligheid.
 

Zijn armpje ging omhoog, hij flapperde van plezier met zijn handje. We wisten toen al dat muziek adem voor hem is. Kindermuziek natuurlijk en dus ook pop. Je kunt hem tegenwoordig bijna een jonge rocker noemen, terwijl hij met schreeuwvrouwen als Taylor Swift weinig heeft.

Met Carola Smit van BZN dan weer wel. We waren eens bij een familiedag, zonder dvd’s in de tas, en kwamen na afloop van het midgetgolftoernooi bij mijn schoonouders. Gelukkig was het afscheidsconcert van BZN op tv. Samuel blij. Wij blij.

Ontelbare keren hebben we de meteen aangeschafte dvd nu gezien. Les lacs du Connemara, Mon Amour, we dromen de deuntjes. BZN is een van zijn favorieten, samen met André Rieu op het Vrijthof, U2 in allerlei steden en Live8 uit 2005, als Chris Martin van Coldplay tijdens In My Place hogere octaven bereikt. Dan houdt hij het bijna niet meer.

Hij heeft een kist vol apparaatjes, zoals wij zijn muziekspeeltjes noemen. Altijd is het zogenaamde Brabbelbabbel-stuurtje in de buurt, dat hij ook meeneemt tijdens wandelingen. Vier knoppen: brandweerwagen, ziekenauto, politieauto en talloze liedjes. We hebben eens half Disneyland Parijs afgelopen voor een schroevendraaier, want de batterijen waren leeg en we kregen het stuurtje niet open. Verscheurd door verdriet was Samuel. We nemen nu altijd een schroevendraaier mee.

We hebben via Marktplaats stuur­tjes opgespoord: voor Samuel hebben ze eeuwigheidswaarde. Hij, de bijna zestienjarige, houdt ook van de zogenoemde Pluchen Piano, door ons ‘De Hond De Kat’ genoemd, omdat het allemaal draait om een groene vogel, een rode kat en een blauwe hond. Onder de knoppen met die beesten zijn liedjes verborgen. Alle eendjes. Groen groen knollenland. Op een grote paddestoel en veel meer evergreens van de kindergeest. Soms laat hij een liedje niet eens uitspelen. Hup, volgende, steeds sneller. Soms oervervelend.

Als we zijn tanden willen poetsen, zingen we Alle eendjes. Anders doet hij zijn mond niet eens open. Meezingen is leuk, tot op bepaalde hoogte. Als je meezingt, kun je de pineut zijn, want dan wil hij meer samenzang. Liefst de hele dag. Bij Hoofd, schouders, knie en teen probeert hij de lichaamsdelen aan te wijzen. Zijn teen slaat hij over. Als Bernique hem naar bed brengt, is het vaste prik: Ik zag twee beren. En dan de variaties met slangen en was ophangen, apen en noten rapen. En als ze hem neerlegt onder de deken, is het steevast In de maneschijn. Ik doe liever kietelspelletjes.

Grof gezegd heeft hij twee volle mapjes dvd’s: kinderseries en pop­muziek. Hij heeft van die periodes. Alleen Eagles. Alleen U2. We proberen hem soms te sturen door hem niet zelf te laten kiezen, maar een gloednieuwe dvd in de recorder te stoppen. Dat kan goed uitpakken, maar niet per se.

We hopen dat zo’n voorspelbaar keuzepatroon nooit te lang duurt en lachen nog steeds om die ene verzuchting van broertje Joshua: ‘Nee hè, geen K3-periode.’



Willem Vissers (1964) schrijft iedere week in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag om 12.00 uur op het Lebowski Blog. Dit is deel 6.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl


Foto © Marijn Scheeres


Gepost in: faits divers op 2017-02-08

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

We zijn bang voor Samuels weerloosheid

Samuel wil best een knuffel op zijn aanlokkelijke wangen, maar het moet niet te gek worden. Hij is geen jongen van de langdurige omhelzing. Bernique herinnert zich maar één keer dat Samuel echt tegen haar wilde aankruipen op de bank, omdat hij troost zocht. Dat was na een valpartij tegen de muur, thuis.
 


We waren gewoon niet met onszelf in het reine gekomen als we hem hadden laten aborteren

Het artikel in de Volkskrant was hartstikke genuanceerd en Samuel heeft niet het syndroom van Down, maar toch trok de kop boven het stuk onze speciale aandacht: 'De Downloze samenleving, moeten we dat willen?' Het ging onder meer over de NIPT-test, waarmee het syndroom in een vroegtijdig stadium tijdens de zwangerschap is op te sporen. En het ging natuurlijk ook over de achterliggende levensvraag, over de dilemma's bij het afbreken van de zwangerschap. Kortweg: houd je een Downkind of niet?
 




recente posts

Rolstoel

Rolstoel

Jonah Falke
Gepost op: 2017-09-19 in: proza
Gepost op: 2017-09-19 in: current affairs
Gepost op: 2017-09-18 in: faits divers
Gepost op: 2017-09-13 in: faits divers