Jonah Falke bij Nooit meer slapen (4): Evolutie

Jonah Falke bij Nooit meer slapen (4): Evolutie

Jonah Falke

Morgen ben ik uitgenodigd op een bruiloft op het Twentse platteland. Trouwen lijkt me ouderwets. Maar ik ken de twee families niet goed, wellicht willen ze graag dat het stel kinderen krijgt en ‘mag’ dit alleen met een trouwring om. 

Mijn eigen oma heeft zich overigens niet aan dit principe gehouden. Het was net na de oorlog. Ze werd zwanger, het was een klein ongeluk. Ze trouwde mijn opa te laat. Ze werd verstoten door haar familie. Het kwam nooit meer goed.

Los van wat families willen: het is een bijzonderheid dat deze bruid en bruidegom elkaar wisten te vinden tussen de weilanden. Vandaag stond er in De Gelderlander namelijk een stuk over het tekort aan jonge vrouwen in de Achterhoek. Twente lijkt me een vergelijkbaar gebied.

Berend van 24 uit Winterswijk, student toegepaste psychologie in Nijmegen, bevestigt in het artikel dat er in zijn dorp weinig jonge vrouwen zijn. ‘In veel kroegen draait het vooral om testosteron.’ In Nijmegen is het een ander verhaal. ‘Daar zijn meer groepjes vrouwen en dat maakt het weer ingewikkeld om contact te maken. Zelf ben ik single, maar zeker niet wanhopig hoor. Ik ga niet uit om een vrouw te zoeken, maar om de gezelligheid.’

Ik geloof niet in gezelligheid an sich. Het lijkt me enkel een bijeffect van liefde in het algemeen.

De krimp is een probleem, toch kun je mensen niet tot geslachtsgemeenschap dwingen. Wat is dan een redding voor het platteland?

Een stroomstoring zou uitkomst kunnen bieden. Het dorp Haaksbergen werd er in 2005 door geteisterd. Negen maanden later was er een geboortegolf. Kroop men uit verveling bij elkaar in bed? Of omdat het donker was in de slaapkamer?

Mocht de liefde in de toekomst uitblijven, en er zich geen rampen voltrekken waardoor massa-immigratie richting het platteland ontstaat, dan lijkt me het einde in zicht. Niet alleen de wieg maar ook de dood kan de wil van evolutie zijn.

*
Jonah Falke schrijft 20 t/m 24 augustus voor VPRO's Nooit meer slapen stukjes over de dag die was. Je kunt de column ook terugluisteren.


Gepost in: current affairs op 2018-08-24

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Blind

Suïcidaal leek hij niet maar hij viel wel bijna voor de trein. Een blindeman met een zelfgemaakte stok stiefelde verloren met al zijn bagage aan de rand van het spoor. Wachtenden keken toe aan en lieten hem spartelen. Ook ik keek slechts. Maar mijn geliefde is van het sterke geslacht: ze wierp haar broodje in mijn handen en stapte op hem af.


Hotel Du Parc

Net toen de trein de grens passeerde schreef mevrouw Snick dat ze me wilde treffen in Hotel Du Parc te Oostende. Els Snick promoveerde op het werk van mijn favoriete schrijver Joseph Roth. Ze houdt hem ‘in leven’ door zijn werk te vertalen en onder de aandacht te brengen. Al jaren wil ik haar ontmoeten en bedanken. Toevallig moest ze in Oostende zijn voor de boekpresentatie van Koen Peeters.




recente posts

Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs