Ik schijn een verwrongen idee te hebben van het begrip aardigheid

Ik schijn een verwrongen idee te hebben van het begrip aardigheid

Elke Geurts

“Ik haat jullie allemaal!” brulde een man achter in de zaal. 

De man werd door twee mensen van de organisatie bij de arm gepakt en uit de ruimte verwijderd. Toen kon het literaire programma in de bibliotheek beginnen. Er waren vier schrijvers, een interviewster en een zaal vol mensen. We werden geïnterviewd over onze laatste boeken en we lazen eruit voor.

“Toen ik je boek las, vond ik dat je man vaak erg bot reageerde”, zei de interviewster. “Had jij niet ook soms zin hem van de trap te gooien?”

Ik vertelde dat een boek een boek is en dat ik een bepaalde kant van mijzelf ingezet heb tijdens het schrijven. Het kan zijn dat ik hem bij tijd en wijle van de trap had willen gooien, maar daar handelt de roman niet over.

“Ik vond het helemáál geen aardige man!” zei de interviewster weer.

“Dat zegt mijn therapeute nu ook steeds”, zei ik. “Ik schijn een verwrongen idee te hebben van het begrip aardigheid.”

“Je bent nu toch hoop ik wel écht over hem heen, hè?”

Ik probeerde de discussie terug te brengen naar de literatuur. Gelukkig was daar collega Henk van Straten die naast me zat en die in maart met zijn boek komt over zijn scheiding. Hij legde perfect uit hoe het werkt met materiaal dat voorhanden is en het maken van literatuur. Dat het hetzelfde werkt als in de schilderkunst. Als je een portret maakt, gaat het erom dat dat portret goed is geschilderd. Dat het dan een portret van je moeder betreft, doet er niet toe. Henk en ik gaan in het voorjaar ook samen op tournee met onze boeken. De verlater en de verlatene. Dat wordt volgens mij heel interessant.

Na het programma was er een borrel. Ik signeerde boeken, praatte met de aanwezigen en dronk twee witte wijntjes die zwaar vielen omdat ik nog niet had gegeten. Toen stond er ineens een man voor mijn neus, hij keek me recht aan.

“Ik ben de andere man”, zei hij.

Ik glimlachte. “Daar ben je dan. Eindelijk.”

De andere man glimlachte ongemakkelijk.

“Ik vroeg me al af waar je bleef”, zei ik.

De andere man pakte mijn handen vast.

“Ik heb je boek gelezen”, zei hij. “Ik kom je zeggen dat ik vind dat je de schuld daarin te veel bij jezelf legt. Dat klopt niet.”

“Wat aardig van je”, zei ik.

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.


Gepost in: faits divers op 2018-02-26

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Elke Geurts neemt afscheid; eerst gingen haar columns over een huwelijk, toen over een scheiding, nu is er een nieuw leven

Elke Geurts neemt afscheid. Haar Tijd-column ‘Over een huwelijk’ werd ‘over een scheiding’, en ten slotte ‘over een nieuw leven’. Als lezers leefden we mee, huiverden we soms en stonden versteld.


‘Ik vind jou een moeder van niks!’ zei mijn dochter

We waren in haar kamertje met het bloemetjesbehang. Een laatste streep zonlicht viel naar binnen. De negenjarige had net gedoucht, en draaide haar haren in de handdoek.

Ik lag al een tijdje op haar bed te wachten. De avonturen van Saskia en Jeroen in de aanslag.




recente posts