Ik heb geleefd #9. Zieke Onno Pel (38) is aan zijn derde bucketlist toe

Ik heb geleefd #9. Zieke Onno Pel (38) is aan zijn derde bucketlist toe

Annemarie Haverkamp

IK HEB GELEEFD. Annemarie Haverkamp praat voor het AD met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Het Lebowski Blog plaatst door. Onno Pel (38) heeft een dodelijke longziekte. Misschien redt hij het nieuwe jaar niet, maar hij kan ook nog tien jaar doorleven. Ondertussen geniet hij van het leven. Hij is al toe aan zijn derde bucketlist.


Onno Pel (38) is aan zijn derde bucketlist toe. Zijn eerste maakte hij vier jaar geleden, toen hij net had gehoord dat hij lijdt aan een dodelijke longziekte. Bovenaan de lijst stond een rondreis door het westen van de VS, in een Ford Mustang, langs de kust naar de waanzinnige nationale parken. Die reis maakte hij met zijn vrouw in 2015. En jazeker, hij huurde een Mustang. 'Uiteindelijk heb ik hem zelfs gekocht.'


Op zijn to-dolijst stond ook ‘wereldrestaurants bezoeken’. De horecaondernemer heeft een passie voor koken. 'Het voordeel van ziek zijn is dat je in je mail aan zo’n restaurant kunt schrijven dat je tijd beperkt is. Dat is ook echt zo, maar het helpt bij het reserveren van een tafel. Ik ben nog door geen enkel restaurant afgewezen.'


Zo vloog hij naar San Sebastian om aan te schuiven in het wereldberoemde sterrenrestaurant van de familie Arzak. 'Je kunt natuurlijk duizend excuses bedenken om zoiets niet te doen: je bent onmisbaar op je werk, het is idioot om voor een etentje helemaal naar Spanje te vliegen... Maar je kunt ook gewoon gáán.'
 

Progressieve ziekte

Onno Pel staat samen met zijn compagnon aan het hoofd van de Nederlandse keten Charme Hotels. Elke van de negentien vestigingen heeft zijn eigen restaurant met een eigen kaart. Sinds hij ziek is, speelt eten een nog grotere rol in zijn leven dan voorheen. 'Zout en suiker zijn heel slecht voor mij, omdat ze vocht vasthouden. Vocht is een belasting voor mijn hart.' 


De progressieve ziekte van Onno, Pulmonale Hypertensie (PH), is een zeldzame. Vier jaar geleden ging hij naar de dokter met vermoeidheidsklachten. Te hard gewerkt, dacht hij zelf. 'Het was 22 oktober 2014, ik weet het nog precies. De dokter had een hartfilmpje laten maken en zou me bellen met de uitslag. Ik stond in de keuken, mijn zoontje van een half jaar lag in de box en mijn vader zat in een stoel. De telefoon ging en de dokter zei dat ik mijn koffer moest pakken, omdat ik direct zou worden opgenomen op de spoedeisende harthulp.' Zijn rechterhartkamer was vier keer groter dan normaal, de kans op een hartaanval was groot. 'Nou, dan stort je wereld wel in.' 


In het VUMC werd de diagnose PH gesteld. De bloeddruk in zijn longslagader is te hoog en uiteindelijk zal zijn hart het begeven. Direct begon hij aan zijn eerste bucketlist. Wat wilde hij nog doen? Een einddatum kreeg hij niet van de dokters, en zal hij ook niet krijgen. Misschien haalt hij de volgende kerst niet, misschien heeft hij nog tien jaar. Die onzekerheid maakte hem en zijn vrouw vooral in het begin knettergek. 'Maar ik ben de laatste tijd extreem stabiel, daar ben ik dankbaar voor.'
 

 

'Nu weet ik dat vaderschap de mooiste baan van de wereld is'

 

Kookboek

Afgelopen weekend tuigde hij met zijn gezin in Blaricum de kerstboom op. Een enorme spar met neptaartjes, muffins en zuurstokken als kerstballen. Al die zoetigheid eet hij niet meer. Op dit moment werkt hij aan een kookboek voor mensen die net als hij proberen zo min mogelijk suikers, zout en zuivel tot zich te nemen. Via de stichting SICQ kwam hij in contact met lotgenoot Chermaine van Weelderen, die alles weet van voeding. Het boek maken ze samen, de opbrengst gaat naar onderzoek naar PH. 


'We willen laten zien dat je lekker kunt koken, maar mensen er ook van bewust maken hoeveel zout en suiker overal in zit. Ik ben echt geschrokken van de hoeveelheid suiker in barbecuesauzen - wij hebben nu een eigen sauzenlijn.'


Ook diabetespatiënten hebben baat bij de recepten, en als het aan Onno ligt eigenlijk iedereen. Elke kok droomt stiekem van een eigen kookboek, zegt hij. Dankzij zijn ziekte ligt zijn droom vanaf april in de winkel.
 

Vaderschap 

Koken is voor Onno Pel een manier van controle houden, waar hij zijn ziekte totaal niet in de hand heeft. 'Nu gaat het goed, maar dat kan morgen anders zijn.' Dankzij medicijnen heeft hij veel meer energie dan voor de diagnose. Hij voelt zich herboren. 


Omdat fysieke inspanning slecht is voor zijn lichaam, is hij veel thuis. 'Ik weet nu dat het vaderschap de mooiste baan van de wereld is. Ik maak alle belangrijke momenten in het leven van mijn zoontje mee. De eerste zwemles, de eerste schooldag. Was ik niet ziek geworden, dan had ik dit allemaal gemist.' 


Een bruiloftsfeest, dat er vijf jaar geleden bij was ingeschoten, stond ook op zijn bucketlist. Deze zomer vierde hij de liefde voor zijn vrouw met familie en vrienden in Italië. Telkens als hij bovenaan zijn bucketlist iets wegstreept, komt er onderaan iets bij. In 2019 gaat hun zoontje voor het eerst mee naar Las Vegas. 'We zijn er al vaak geweest. We reizen door naar Hawaii, ik wil Pearl Harbor zien. Mooie herinneringen maken zodat ik straks in die herinneringen blijf voortbestaan.'
 

Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail naar annemarie@persgroep.nl


Gepost in: current affairs op 2019-01-22

Door Annemarie Haverkamp

Annemarie Haverkamp is schrijver, journalist voor onder meer AD, NRC en LINDA en hoofdredacteur van het universiteitsblad Vox. Ze heeft een vaste column in De Gelderlander over haar ernstig gehandicapte zoon Job, en een interviewreeks voor het AD met mensen die weten dat ze binnenkort komen te overlijden. In maart verschijnt haar fictiedebuut bij Lebowski Publishers.


Ook van Annemarie Haverkamp

Ik heb geleefd #28. Romy (33): Ik heb altijd wel geweten dat ik niet oud word

Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Romy van der Westen was 16 toen ze in verwachting raakte. Vanaf het begin geloofde ze dat er een reden was dat ze zo jong moeder zou worden. Toen ze hoorde dat ze ongeneeslijk ziek was, viel voor haar alles op zijn plek. “Zie je wel, dacht ik, ik word niet oud.”
 


Ik heb geleefd #27. Tjalling kon drie dagen geleden nog autorijden, nu zit hij op de bijrijdersstoel

Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Tjalling Koopmans (77) heeft een progressieve longziekte. Drie dagen geleden kon hij nog autorijden, nu zit hij op de bijrijdersstoel. Toch wil hij de touwtjes in handen blijven houden: “Ik bepaal zelf wanneer het genoeg is. Dan bel ik de huisarts en wordt de euthanasie in gang gezet.”
 




recente posts

Blind

Blind

Jonah Falke
Gepost op: 2019-06-13 in: faits divers
Links is voor losers

Links is voor losers

Joost Vandecasteele
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs
Gepost op: 2019-06-12 in: current affairs