'Ik ben overal heel stil, maar thuis zeg ik kankerwijf', vertelde de taxichauffeur

'Ik ben overal heel stil, maar thuis zeg ik kankerwijf', vertelde de taxichauffeur

Elke Geurts

De taxichauffeur en ik reden over een lege, nachtelijke snelweg.

Na een tijdje zei hij: “Ik ben een pleaser.”

Hij vertelde dat hij iemand was die over zich heen liet lopen. Laatst nog was hij dwars over een druk verkeersplein gescheurd om de klant, die hem veel te laat gebeld had, tevreden te stellen. Toen moest hij wel naar huis om bij te komen.

“Maar aan de buitenkant zie je niks aan mij.”

Ik keek naar de timide jongeman achter het stuur, zijn couperose wangen, zijn glimlachje.

 

Mannen in crisis

Toevallig las ik net het boek ‘Man o man’ dat Nathan Vos schreef naar aanleiding van de zelfdoding van zijn broer. Het gaat over mannen in crisis, hoe zij zich over het algemeen met hun sombere gevoelens geen raad weten. De tendens is dat mannen het idee hebben dat ze alles zelf moeten oplossen. Ze zoeken geen hulp. Tot het op een dag te laat is. Sterk naar voren komt dat de band met de eigen vader allesbepalend is. Pas als je je vader echt durft te kennen, krijg je inzicht in je eigen gedrag.

“Ik ga naar een psycholoog”, zei de taxichauffeur.

“Wat goed!”

 

Wekelijkse spreekuur

Hij vertelde dat hij uitkeek naar het wekelijkse spreekuur. Hij leerde er altijd iets nieuws over zichzelf. Dat vond hij belangrijk. Zijn broers en vader lachten hem vierkant uit. Alleen een sukkel, of wie hartstikke mesjokke was, moest naar een psycholoog.

“Wat een onzin”, zei ik, “een gebroken been ga je toch ook niet zelf repareren?”

“Mijn vader heeft vroeger nooit gezegd dat hij trots op me was”, zei hij, “ik ben nooit door hem geknuffeld. En daarom ben ik dus zelf ook niet goed in het uiten van liefde.”

De taxichauffeur vertelde dat zijn vrouw en hij sinds kort ook in relatietherapie zaten. Hij was tien jaar getrouwd, twee kindjes, en had op het punt gestaan om thuis weg te lopen. Maar door de therapie leerde hij zijn vrouw begrijpen.

“Ik ben overal heel stil”, zei de taxichauffeur, “maar thuis zeg ik kankerwijf.”

“En dat bedoel je niet persoonlijk.”

“Nee, maar dat vat ze wel zo op.”

 

Jammer

Het was jammer dat we mijn straat in reden. Deze taxichauffeur begreep niet half hoe dapper hij was omdat hij om hulp durfde te vragen.

“Mijn vader ís waarschijnlijk wel trots op me”, zei hij aarzelend, “maar hij heeft een rotjeugd gehad. Ik geef mijn kinderen nu heel veel complimenten.”

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Gepost in: faits divers op 2017-12-04

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Het klinkt kinderachtig voor twee volwassen mensen, maar zonder coach kunnen we het niet

De verjaardag van de zevenjarige kwam dichterbij. Maar in plaats van beter ging het na de scheiding almaar slechter tussen haar vader en mij.

“Misschien krijg je dit jaar twéé feestjes!” meldde ik vast voorzichtig.

“Ik nodig papa gewoon uit op mijn grotemensenfeest hoor!” zei ze meteen. “Ik mag zelf weten wie ik uitnodig.”

“Je wilt toch geen papa en mama die ruziemaken op je verjaardag?”


Een mens die een nieuw thuis zoekt, grijpt altijd terug op iets vertrouwds

Op heel wat plekken in de stad, en net daarbuiten, was ik in gedachten al neergestreken. Ik zag mezelf al dagelijks met mijn zevenjarige naar school tuffen. Moeder en dochter. 




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers