Ik ben meer dan klaar voor de leegte. Die geeft rust

Ik ben meer dan klaar voor de leegte. Die geeft rust

Elke Geurts

Eigenlijk was van die ene op de andere dag alles weg wat er ooit tussen ons was. Het is precies waarvoor ik bang was. Maar in dit proces is tot nu toe alles gebeurd waar ik bang voor was. Het mooie is: je gaat er niet dood aan. Integendeel.

Eindelijk heb ik ook de mail gestuurd waarin ik voorstel om de scheidingspapieren te gaan ondertekenen. De datum is vastgesteld op de sterfdag van mijn opa. Dat vind ik mooi. Het is voor mij heel vreemd om te ervaren, maar ik kijk uit naar die dag. Ik kijk ernaar uit om ook op papier geen echtgenote meer te zijn.

Mijn therapeute zei: “Wat je nu gaat voelen, is echte rouw. Zolang je ergens voor vecht, hoef je het verdriet niet helemaal te voelen.”

Dat is waar, dacht ik.

Ze zei: “Nu je niets meer hebt om voor te vechten, ontstaat er een leegte.”

 

Gevecht 

Dat is ook waar. Maar die leegte kan ik goed aan, merk ik. Ik was meer dan klaar voor de leegte. De leegte geeft rust. Ik kan vanuit hier alles goed overzien. Ik heb een prachtig uitzicht.

De meisjes en ik waren gisteren op mijn moeders verjaardag en we gingen zwemmen. Ik herinner me haar vijfenzestigste verjaardag twee jaar geleden, toen man net te kennen had gegeven dat hij niet meer gelukkig was met mij. Mijn moeder, de meisjes en ik overnachtten in een cottage in een nagebouwde jungle in Center Parcs en die nacht heb ik haar voor het eerst over de twijfels van man verteld. Wat stond ik er toen anders voor.

Twee jaar geleden begon mijn gevecht om mijn gezin te redden. Ik heb gestreden voor wat in mijn ogen ‘de goede zaak’ was. Ik geloofde in onze liefde. Daar heb ik ook geen spijt van. Het heeft me naast een boek, ook veel zelfkennis opgeleverd. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben.

Zo dreef ik in het zwembadwater, met aan beide zijden een meisje tegen me aangeklemd. Als aapjes. Ik zag de breed lachende gezichten links en rechts van me, de twinkeling in hun ogen en ik voelde mijn eigen lach. Met z’n drieën lieten we ons meevoeren door de stroom. En het was goed.


Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.

 


Gepost in: faits divers op 2018-02-12

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Ik zou ook wel zo'n vrouw willen die alles voor je doet

 ... de top van de Kilimanjaro - de hoogste berg van Afrika - die door het wolkendek heen priemde toen mijn vriendin en ik een binnenlandse vlucht namen naar Ukundu om een paar dagen naar zee te gaan. Door het vliegtuigraampje maakte ik een hele serie foto’s van wat vast de westertop was, genaamd Masai; het huis van God.


Husband

Mijn vriendin woont in Nairobi en hoeft daarom veel minder te betalen voor het National Park dan een toerist, dus dachten we dat ik makkelijk met het paspoort van haar man binnen zou komen. De Kenianen zien niet veel verschil tussen de ene blanke en de andere, zoals wij alle Afrikanen enigszins op elkaar vinden lijken.




recente posts

Masker

Masker

Jonah Falke
Gepost op: 2018-02-22 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-02-19 in: current affairs