Husband

Husband

Elke Geurts

Mijn vriendin woont in Nairobi en hoeft daarom veel minder te betalen voor het National Park dan een toerist, dus dachten we dat ik makkelijk met het paspoort van haar man binnen zou komen. De Kenianen zien niet veel verschil tussen de ene blanke en de andere, zoals wij alle Afrikanen enigszins op elkaar vinden lijken.

Waarom wij ons zo gedragen, is ons achteraf gezien ook een raadsel. Ik kan de volledige entreeprijs gemakkelijk betalen en zij is inmiddels een keurige expatvrouw met drie kinderen die in de gegoede buurt van Nairobi woont.

Het was het plan dat zij de toegangsbewijzen voor het park ging halen en dat ik in de auto bleef zitten wachten. Ik wachtte. Al snel was ze terug.

"Ze willen de andere persoon zien."

"Laten we gewoon betalen", zei ik.

"We kunnen niet meer terug", zei ze. "Jij bent mijn man."

"Dat kan nooit." Ik dacht aan haar lichtblonde man met een baardje van drie dagen.

"Dat lukt wel."

Ze zei dat ik wijdbeens moest staan. Dat ik absoluut niet mocht lachen. Mijn gebit zou me verraden. Ik moest mijn pet opzetten en haar vest aandoen.

"Trek je borsten in", zei ze toen we naar binnen liepen.

"Hoe?"

"Borsten intrekken." We stonden bij de kassa. Ik bleef een eindje achter haar staan. Met mijn borsten zo goed mogelijk ingetrokken.

"Where is your husband?"

Mijn vriendin wees naar mij. "Dat is hem!" zei ze.

Met z'n tweeën bestudeerden ze de husband. Ik liet mijn mond nog iets verder naar beneden hangen, en zette mijn blik op oneindig. Ik hield mijn armen gekromd. Het bleef heel lang stil.

Toen zeiden ze: "Thát is not a man."

"Grapje!" riep mijn vriendin meteen uit. En lachte veel te hard. Ik begon mee te lachen.

"Wilden jullie een grap met mij uithalen?" vroeg de vrouw langzaam. Ze nam onze paspoorten in. "Dit is diefstal, weten jullie wat de straf daarvoor is?"

We hebben lang in een kaal verhoorkamertje van de rechtbank gezeten om allebei een verklaring af te leggen. We werden twee uur ondervraagd door twee Keniaanse vrouwen die alles noteerden. Zodra mijn verhoorster vroeg of ik getrouwd was, barstte ik in huilen uit.

"Her husband has left her", zei mijn vriendin snel.

Ik kon niet stoppen. Het verhoor kwam stil te liggen.

"Lady", zei mijn verhoorster na een tijdje, "je moet daar niet zo zwaar aan tillen. Dat overkomt ons allemaal."

 

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. Elkes roman heet Ik nog wel van jou. Luister hier naar onze podcast met Elke Geurts over haar roman en scheiding.


Gepost in: faits divers op 2018-01-29

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

In slaap dommelen op de bijrijdersstoel, zoals vroeger

Het leek wel niet waar. Op de bijrijdersstoel zat ik, naast ex, mijn blote voeten die op het dashboard lagen, mijn oogleden die zwaarder en zwaarder werden en mijn hoofd dat steeds naar opzij viel.


Ik ga weg uit mijn huis, net nu ik er écht veel van houd

Natuurlijk houd ik pas écht veel van mijn huis nu ik er bijna weg ben. Dat ging ook zo met het houden van mijn man. Het is alsof ik alles pas zie en voel als het voorbij is. Alleen in het licht van de eindigheid kan ik het leven op waarde schatten.




recente posts

Gepost op: 2018-05-25 in: faits divers
Utrecht

Utrecht

Jonah Falke
Gepost op: 2018-05-24 in: faits divers
Gepost op: 2018-05-23 in: faits divers