Het kolossale niets

Het kolossale niets

Erik Jan Harmens

Toen Mizzi van der Pluijm besloot uitgeverij Atlas Contact te verlaten vanwege een verschil van inzicht over de vernieuwde aandeelhoudersbasis of iets dergelijks, en over te stappen naar concurrent Das Mag, om de twee jonge oprichters aldaar te helpen hun been gestrekt te houden of zoiets, besloten haar verongelijkte achtergebleven schrijvers een daad te stellen en in staking te gaan.
 

Max Pam schreef vandaag in de Volkskrant een vermakelijke column over het verschil in impact tussen een staking van romanschrijvers en een werkonderbreking door vuilophalers. Het laatste leidt tot stank, ratten op straat, een uitbraak van verdwenen ziektes, waar het eerste leidt tot… Nou ja, niet echt tot iets natuurlijk. Pam hyperboolt een scenario waarin wanhopige fans rammelen aan de hekken van de boekhandel, leuzen scanderend als: ‘Waar blijft de nieuwe Lieke Marsman?!!’

Als ik zou besluiten te gaan staken hoop ik dat er lezers zijn die daarom treuren, al hoeven ze niet met dichtgeknepen neus over straat en krijgen ze heus niet de builenpest. Maar ik verwacht toch op zijn minst wel één teleurgestelde tweet.

Als mijn aangekondigde afwezigheid leidt tot een kolossaal niets, is dat moeilijk te verteren. Want is de dieperliggende reden waarom ik schrijf niet dat mijn vader al op jonge leeftijd van huis is weggelopen, en dat ik een sleutelkind was dat na schooltijd zijn eigen thee moest zetten?

Ik schrijf om te worden opgemerkt, dus merk mij op, lezer. Geef mij als ik me voorneem tijdelijk te zwijgen in plaats van een kolossaal niets: één teleurgestelde tweet, en ik zal schrijven.


Deze hele week doet Erik Jan Harmens net na het nieuws van 1 uur bij Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1 een verlate dagsluiting. Afgelopen nacht ging het over stakende schrijvers.


Gepost in: proza op 2017-07-13

Door Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens (1970) publiceerde vier dichtbundels, een duobundel, twee romans en een boek met autofictie: Hallo Muur, waarin een man praat tegen een muur over de jaren die achter hem liggen, een burn-out kreeg, een echtscheiding doormaakte, een vader en een aantal beste vrienden zag overlijden én een geloofwaardig antwoord moest vinden op een alcoholverslaving. Het boek werd in 2015 door het boekenpanel van De Wereld Draait Door uitgeroepen tot Boek van de Maand.

In 2016 verscheen zijn verzameld werk getiteld Ik noem dit poëzie, en Duetten, een duobundel met Ilja Leonard Pfeijffer.


Ook van Erik Jan Harmens

Opmerkelijke eenvoud

In een interview vanochtend in De Telegraaf wordt de vertrekkend algemeen directeur van Zeeman, Bart Karis, gevraagd naar de filosofie van zijn bedrijf. 'Zeeman staat voor opmerkelijke eenvoud,' antwoordt hij. Hij zegt ook iets over een concurrent, de Action. 'Zij expanderen echt giga. Maar wij kunnen er prima naast opereren.'
 


Willen mogen geloven

Abdelhak Nouri is een speler van Ajax die komend seizoen echt zou gaan doorbreken in het eerste. Tijdens een oefenwedstrijd afgelopen weekend raakte hij onwel. Eerst ging hij zitten, daarna liggen. Nouri werd op het veld gereanimeerd en in het ziekenhuis in slaap gehouden. Vandaag werd duidelijk dat als gevolg van te weinig zuurstoftoevoer een groot deel van zijn hersenen niet meer functioneert en dat de kans op herstel nihil is.
 




recente posts

Schrijven bij muziek

Schrijven bij muziek

Simon de Waal
Gepost op: 2017-07-21 in: faits divers
Gepost op: 2017-07-20 in: proza
Verf

Verf

Sabine van den Berg
Gepost op: 2017-07-19 in: faits divers