Het is niet aan je te zien #9. Bittere pillen (Ko van 't Hek)

Het is niet aan je te zien #9. Bittere pillen (Ko van 't Hek)

Anonymous

Depressie is een ziekte die niet altijd zichtbaar is. Het was Ko van ’t Hek bijvoorbeeld niet aan te zien. Maar uitleggen wat je doorstaat tijdens een depressie bleek ook ondoenlijk. Inmiddels gaat het beter met hem en lukt het hem te zeggen wat daarvoor, net als veel anderen die last hebben van een depressie, niet lukte.

Er moest iets gebeuren. Ik was er niet helemaal van overtuigd dat pillen een oplossing konden zijn, maar ik had alles aangegrepen wat ook maar een beetje zou kunnen helpen. Al maanden vroeg ik me af of de wereld niet beter was zonder mij, maar voor hulp in de vorm van therapie stond ik nog steeds op de wachtlijst. Toen ik in de tussentijd wel aan medicatie kon beginnen, was dat dus een no-brainer. Ik voegde me bij een groep van ruim één miljoen andere Nederlanders. 

Antidepressiva zijn geen wondermiddelen, zei mijn psychiater. Het kan dat je hoofd ineens opklaart – zo beschrijven mensen dat ook – dat gebeurt slechts bij sommige mensen, en met sommige pillen. Het is niet one pill fits all. Het is ook niet zo dat met een pil altijd alle problemen verdwijnen. We weten niet goed wat die middelen precies doen in het hoofd, dus het valt ook niet te voorspellen of het medicijn werkt. Bovendien duurt het weken voordat het effect heeft, als het dat al heeft. Een effect op de somberte dan, de bijwerkingen komen wel meteen. 

Ze stelde voor om te beginnen met sertraline, het medicijn dat bij de meeste mensen werkt. Ik zei ja, want ik wilde gewoon dat het overging. En zo ging het. Maar acht weken later was er nog niks veranderd. Het was in ieder geval niet ‘opgeklaard’, iets waar ik zo naar verlangde. De psychiater stelde me voor een keuze: een ander medicijn proberen of de dosis opvoeren. Want zoals niet elke pil voor iedereen werkt, werkt ook niet elke dosis voor iedereen. 

Ik zat onder een systeemplafond, met lelijk licht en de depressie had mijn beslissingsvermogen nog slechter gemaakt dan het al was. Maar het is beleid dat de patiënt zelf beslist. Ik wist het niet, dus ik vroeg haar om haar advies. Zij gaf voor- en nadelen van beide keuzes en ik wist het nog steeds niet, maar overstappen schijnt pittig te zijn, dus dan maar opvoeren. Kijken of dat ging werken. Weer een paar weken verder. 

Inmiddels was het maart. Ik stond nog steeds op de wachtlijst voor therapie en voelde me niet veel beter dan toen ik op Nieuwjaarsdag mijn eerste pil nam. Ook niet met een hogere dosering. Tijd om over te stappen, maar dat behelst meer dan simpelweg stoppen met de één en beginnen met de ander. Was het maar zo’n feest. 

Eerst moest ik het medicijn dat ik slikte in tien dagen afbouwen, om vervolgens het nieuwe medicijn in een week op te bouwen. Drie rare weken. Afkicken van het oude middel (‘onttrekking’ zegt mijn psychiater) kan zulke heftige bijwerkingen opleveren dat je in die periode bijvoorbeeld niet mag autorijden. Daarna zijn de bijwerkingen van het nieuwe middel in het begin vaak het heftigst. Ik was behoorlijk kribbig en ik ervoer scheuten duizeligheid, die als een schicht even mijn hele systeem overnamen. Alsof iemand de resetknop indrukte, waarna ik weer een paar seconden moest opstarten. Ik voelde hoe mijn lichaam reageerde op de middelen die ik er elke dag instopte. Om gek van te worden, maar ik wilde (lees: moest) van die depressie af. 

Na negen maanden verschillende pillen en doseringen uitgeprobeerd te hebben, kwam ik uiteindelijk uit bij het medicijn dat ik nog steeds slik. Dat klinkt als goed nieuws. Alsof ik de pil heb gevonden die werkt. Maar eerlijk gezegd weet ik dat niet zeker. In de periode dat ik dit medicijn begon te slikken ging het beter met me, maar ik was toen ook al een halfjaar in therapie en de effecten van het medicijn en de therapie zijn niet te isoleren. Misschien doen die pillen dus wel niks. 

Erg veel maakt dat ook niet uit. Ik ging me beter voelen en daar was het om te doen. Iets sneller zweten en vaker een ‘droge bek in mijn mond’ neem ik op de koop toe. En hoewel m’n libido flink gedaald is, ben ik zoveel vooruit gegaan dat er geen reden meer is om te switchen. Een jaar doorslikken vanaf het moment dat het beter ging. Daarna afbouwen en weer zonder zijwieltjes verder. Althans, dat is het idee.

Ben of ken je iemand die (soms) verlangt naar de dood? Bel 113 of ga naar 113.nl. Daar zitten mensen die je kunnen helpen. Alsjeblieft, doe het.

Foto: Catharina Gerritsen


Gepost in: faits divers op 2019-08-14