Handlezen

Handlezen

Chris Polanen

Het is alweer tien jaar geleden dat ik tijdens de Gentse Feesten mijn hand liet lezen. ‘U zult lang leven,’ zei de handlezer, een groezelige kleine Belg. ’En twee kinderen krijgen, nee drie.’ Ik staarde naar zijn vieze nagels, had spijt van mijn  tien euro en hoopte dat het snel voorbij zou zijn.       


’s Avonds las ik op internet dat dit soort handlezers charlatans waren, maar dat er ook serieuze handlezers bestaan. Door palmen, vingers, vingerafdrukken en lijnen te bestuderen kunnen ze de persoonlijkheid van iemand ‘lezen’. Er zijn veel boeken waarin stond hoe het moest. Uit nieuwsgierigheid kocht ik er een.  

Een half jaar later kon je gerust spreken van een obsessie. Ik had een dertigtal handleesboeken verzameld en las tot diep in de nacht. Ik oefende op vrienden en familie. Die vonden mijn uitspraken vooral lachwekkend. Verjaardagen waren niet saai meer. Een enkeling durfde te zeggen wat velen dachten: is dit niet een beetje vreemd voor een iemand die een medische studie gedaan heeft? Het kon mij niet schelen. Ik had het gevoel dat handlezen een unieke kijk gaf in de persoonlijkheid van een mens. Ik bleef boeken kopen en zoeken naar iemand die mij kon inwijden in de geheimen van de leer.                                                                                          

Drie jaar later was ik een gediplomeerd handlezer. Ik had een opleiding gevolgd bij een van Nederlands bekendste handlezers, Magda van Dijk. Bestudeerde levens-, hart-, hoofd-, saturnus-, apollolijnen en hun vertakkingen, bekeek alle mogelijke vingerafdrukken. Ik slaagde voor moeilijke examens. Maar na mijn afstuderen kon ik het nog steeds niet.

Bij handlezen moet je heel veel details herkennen en daarvan een optelsom maken. Sommige vallen tegen elkaar weg. In veel handen is deze puzzel heel gecompliceerd.

Het zou nog jaren oefening vergen voor ik mijn eerste successen boekte. Ik kon eigenschappen zien die ik onmogelijk kon weten. Aanleg voor bepaalde beroepen. Vertellen over relaties en emoties. De reacties verschilden. Instemming, verbijstering, ontkenning. Het lukte steeds vaker om antwoorden te geven op vragen die lang onbeantwoord waren gebleven.

De laatste tijd heb ik weinig handen bekeken. Te druk met het schrijven van mijn roman. Ook geen makkelijke hobby. Maar lang niet zo moeilijk als handlezen.   

Het debuut van Chris Polanen heet Waterjager: een apocalyptische debuutroman over de zoektocht naar een thuis. Wil je Chris een vraag stellen over het handlezen, mail dan naar uitgeefassistent[at]lebowskipublishers.nl.


Gepost op 2017-06-30

Door Chris Polanen


Ook van Chris Polanen

De geboorte van een Bijlmer dierenarts

In de winter van 1991 werkte ik als ik pas afgestudeerde dierenarts voor de veeartsen De Haas, de Zeeuw en van den Berg in de streng gereformeerde dorpen Stolwijk en Berg Ambacht, vlakbij Gouda. De boeren hadden nog nooit een Surinamer van dichtbij gezien. Ze vroegen mij of er in Suriname ook koeien waren en of het er in de winter ook koud was. Ze belden mij 's nachts als een bevalling niet wilde vlotten. De meeste schapen en de koeien bevielen ergens tussen elf uur 's avonds en en zes uur 's ochtends, bij een temperatuur onder het vriespunt. Ik had net mijn rijbewijs, veel wegen waren niet verlicht en de dijkjes zo smal dat ik er nauwelijks kon keren. Gelukkig reed ik in die ik in die zes maanden maar een keer de sloot in.


Dierenarts Polanen #5: Een goede klant

Dierendag! Ruim reden om het vijfde verhaal van Chris Polanen over zijn avonturen als dierenarts te delen. Vandaag over zijn goede klant A., die op een dag ver na sluitingstijd langskomt en begint te vertellen over zijn jeugd met een psychopathische moeder, zijn bokscarrière, zijn tijd in het Hongaarse leger, zijn opname op de psychische afdeling van het militaire hospitaal en zijn werk op de Hongaarse markt waarbij hij moest vechten om te overleven...




recente posts

Gepost op: 2018-07-20 in: faits divers
Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers