Eindpunt IJburg

Eindpunt IJburg

Elke Geurts

Dit wordt een stukje over mijn bezoek aan het scheidingshuis. Want ik ben daar geweest.  

Ik wilde iets schrijven over communicatie. Dat het droevig is dat die plotseling beperkt wordt tot informatie over ‘de kinderen’. Een paar frases over ‘het werk’ en een gereserveerde glimlach over en weer.

HOE LANG WAS JE AL VERLIEFD OP DIE ANDER?

We houden ons aan het kader waarbinnen wij nu dienen te praten. We doen het prima als gescheiden mensen. We hebben zo ons eigen leven waarin we onze eigen dingetjes doen. Daar weiden we niet over uit.

IK HEB MET IEMAND GEZOEND. DAT WAS LEUK!

We eten een hapje met het oude gezin. We kijken naar de modeshow die de meisjes voor ons houden. Bij het weggaan, kussen we éérst de kinderen, daarna pas krijgt de ander een zoen. Geen omhelzing meer bij de voordeur. We streven duidelijkheid na.

HOU ME VAST! IK WIL JE VOELEN. GEWOON. EVEN. VOELEN.

Ik wilde iets schrijven over mijn terugkerende gevoel dat wij een gescheiden stel spélen. Het idee dat we de spelregels steeds beter begrijpen.

Maar ik ben uiteindelijk toch naar het scheidingshuis gegaan. Ik wist dat het voor mijzelf niet al te best zou zijn, maar wél goed om over te schrijven.

Bij ‘eindpunt IJburg’ stapte ik uit de tram. De elfjarige was aangenomen op de middelbare school van haar eerste keuze. Dat is in Amsterdam reden voor een feestje.

In de woonkamer van het scheidingshuis voelde ik me onmiddellijk thuis. Een oude bank en wat luie stoelen. Een sfeer van vrijheid. We klonken op de toekomst van onze dochter. Het was als vanouds.

Als hij hier nou zo graag wil wonen, nou dan gaan we toch hier wonen, begon ik te denken. En: dit is ons vakantiehuis!

Het stapelbed in de slaapkamer van de meisjes voldeed aan het vakantiebeeld, behalve de bekende dekbedhoezen.

“En hier is de jongenskamer!” zei ex. Op de drempel bleef ik staan. Het eenpersoonsbed. De snoeren en opladers op de vloer. Toen zag ik het enkele gordijntje pas. Exact hetzelfde patchwork als onze gordijnen thuis.

“Heb ik laten maken,” zei hij trots.

De aanblik van dat ene gordijntje – die aan elkaar genaaide zijden zakdoeken - vond ik zo lief, zo eenzaam, zo pijnlijk en mooi tegelijk.

Dit was helemaal geen spel. Dit was de realiteit. HET ECHTE LEVEN, GODBETERT.

Ik kon er heel even naar kijken.

Ik schreef snel een stukje óver het echte leven. 

Elke Geurts (1973) publiceerde de verhalenbundels Het besluit van Dola Korstjens (2008), Lastmens (2010) en Lastmens & andere verhalen (2015). Ook schreef ze de veelgeprezen roman De weg naar zee (2013). Daarnaast schrijft ze voor Trouw en VPRO Gids en verschijnen dagelijks columns op haar elkegeurts.nl. Een nieuwe roman van haar hand verschijnt in 2017 bij Lebowski Publishers.

Deze column verscheen eerder in Trouw.


Gepost in: proza op 2017-04-19

Door Elke Geurts


Ook van Elke Geurts

Benoemen

Morgen vertrekken de meisjes en ik voor een week naar Corfu. We zullen naar een paradijsje gaan. Een prachtige baai. Maar eerst nog moeten we lang reizen - met trein en bus en vliegtuig en taxibus - om daar te komen. In dat kleine hotelletje. Met dat zwembad. En het uitzicht op zee. 


Toekomst

Met twee vriendinnen at ik in een strandtent in Bloemendaal. De regen sloeg tegen de ruiten. De zee was woest. De zaak nagenoeg verlaten. We hadden het over de boeken die we aan het schrijven waren. We hadden het over technologie. We hadden het over de toekomst.




recente posts