Een week van grote schoonheid

Een week van grote schoonheid

Willem Vissers

Soms is een reeks dagen zo mooi versmolten tot een ketting van harmonie en geluk, dat je je afvraagt waaraan je dat hebt verdiend, en onvermijdelijk ook wanneer het ophoudt. Die oase van euforie strekte zich uit tijdens een korte vakantie in juni, gekenmerkt door landerigheid onder de zon.
 

Het begon allemaal op een winderige maandag, tijdens een vaartocht met Samuel over het Markermeer, met dank aan de stichting One Fine Day. Op het dek van de Bounty, nadat we al die rolstoelen aan boord hadden gekregen, rekte Samuel zijn nekje van stuur- naar bakboord, om niets te hoeven missen van de sluitende sluis, als ware hij de kapitein zelf. Het waaide lekker, de zeilen wapperden langs de mast.

Daarop volgden verjaardagen van mezelf en vrouwlief op opeenvolgende dagen. Eindelijk eens thuis, als variatie op jaren van voetbaltoernooien, waar ik als verslaggever werk. Dat alles gecombineerd met de spanning omtrent het telefoontje voor onze oudste zoon David, die enigszins twijfelde of hij zijn vwo-diploma had gehaald. Hij wist: als een vrouw belt (de mentor) was hij geslaagd. Bij een man (de afdelingsleider) was hij gezakt. De telefoon ging en ook wij hoorden meteen een vrouwenstem door de hoorn.

Het kon allemaal niet op. Alleen wisten we toen al dat tegen het einde van de week een verraderlijk wolkje zou langsdrijven dat plotselinge regen kon brengen. Samuel moest naar het ziekenhuis, naar het VUmc in Amsterdam, voor de onlangs ontdekte scoliose, de vergroeiing in zijn rug. Is een operatie nodig, luidde de vraag waarmee we op pad gingen. Het mogelijke antwoord tolde door onze gedachten. We kunnen veel hebben, maar operaties bij zo'n kwetsbaar jongetje, daarmee hebben we het echt moeilijk. Je kunt hem ook niets uitleggen.

Vrijdag dus. Dokter Stadhouder, natuurlijk een vrouw als bevestiging van de feminiene wereld van de gezondheidszorg, onderzoekt hem, vraagt ons te helpen hem te laten buigen. Ze voelt zijn rug, ze analyseert de elders gemaakte röntgenfoto met die rare knik in de wervels. Gelukkig is ze snel met haar oordeel, over de buiging van 34 procent. Een operatie is voorlopig niet nodig en Samuel hoeft ook nog geen korset. In oktober verwacht ze ons weer. We moeten er niet aan denken, Samuel elke dag in een korset hijsen. Ze hebben vroeger ook weleens voorgesteld om zijn wat platte achterhoofd te corrigeren met een gipsen helmpje. Nooit gedaan. Konden we niet opbrengen.

En de week van grote schoonheid is dan nog niet eens voorbij. Op zaterdag volgt een onverwacht cadeautje, bijna tien jaar nadat Samuel (nu zestien), op Moederdag nota bene, voor het eerst duidelijk hoorbaar mama heeft gezegd. Dat magische woord heeft hij sindsdien niet of nauwelijks herhaald, maar die ene keer is al een briljantje in onze letterkast van herinneringen. En nu, op zaterdag 17 juni, terwijl Bernique al bij hem op de kamer is en ik de slaap uit de ogen wrijf, draait hij zijn bolletje richting onze slaapkamer en klinkt het duidelijk: geen baba, zijn standaardwoord, maar papa. Met twee p's. Eén keer. We proberen hem tot herhaling aan te sporen: pa-pa, pa-pa, maar daar trapt hij niet in.

Het is de dag voor Vaderdag, maar dat zij hem vergeven.


Willem Vissers (1964) schrijft iedere week in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag om 12.00 uur op het Lebowski Blog. Dit is deel 25.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl


Foto © Marijn Scheeres


Gepost in: faits divers op 2017-06-21

Door Willem Vissers


Ook van Willem Vissers

Een dag onderzoeken in Nijmegen: eng en fascinerend tegelijk

Op het moment dat kinderpsychiater Karlijn Vermeulen vraagt of Samuel onaangepast gedrag vertoont, geeft hij zelf antwoord door zonder spier te vertrekken drie knalharde scheten te laten. Als een symfonie van onaangepastheid.


Samuels boek is verschenen: heerlijk voor even, al die belangstelling en de stroom van lieve berichten

Jeanne heupwiegt op de gezellige melodieën die Henk van den Heuvel uit zijn orgel draait. Eeuwige meezingers vullen de aula van kinderdagcentrum Rozemarijn in Haarlem. Van Heb je even voor mij? tot Het kleine café aan de haven. Van den Heuvel, die zijn klassieke draaiorgel 't Heuveltje noemt, luistert de presentatie van het boek over Samuel op met vrolijkheid.
 




recente posts

Om ons allebei | Bij mij thuis

Om ons allebei | Bij mij thuis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2017-11-17 in: poëzie
Maria

Maria

Jonah Falke
Gepost op: 2017-11-16 in: proza
Gepost op: 2017-11-13 in: faits divers