De Selectie: Randy van Ee

De Selectie: Randy van Ee

Guest

De komende tijd gaat Lebowski in rap tempo 11 jonge schrijvers op u afvuren. Iedere week een. Wat ze kenmerkt is talent, veelzijdigheid en een frisse blik. Elke woensdag wordt van een van de schrijvers uit de selectie poëzie, een kort verhaal of een essay op de stip gelegd. Nog ongepubliceerd, dus u krijgt telkens een primeur!

Of hij een middenvelder, verdediger of een aanvaller is, mag u zelf bepalen, maar feit blijft dat Randy van Ee de vijfde speler van De Selectie is. We mogen een episode uit zijn afstudeerwerk Mafjoekel lezen, waarin er taart wordt gegeten, porno wordt gekeken en Dilano in de zeik wordt genomen.

Pispaaltje

Melvin en ik zitten op de fiets. Ik heb mijn voetbalschoenen al aan. We rijden de parkeerplaats van de voetbalvereniging op. Melvin had me vanmiddag gevraagd of ik zin had om mee te trainen. Ze kwamen een man tekort, maar wilden wel graag partijen. Op het veld staan een paar jongens een bal rond te spelen. Bij één van de jongens was ik laatst thuis.

We speelden PES in Melvins kamer. Voor ons stond driekwart van een slagroomtaart. Die had mijn moeder aan mij meegegeven. Melvin werd gebeld met de vraag of hij langs wilde komen. We gingen erheen zonder te overleggen. Ik nam de slagroomtaart mee.
Iedereen nam een stuk, maar niemand praatte tegen me. Er werd bier gedronken. Eén van de jongens pakte de afstandsbediening en zette porno op. Ze keken ernaar alsof het een voetbalwedstrijd was. Ze analyseerden erop los. Het bleke meisje trok de man af met haar voeten. Hij kreunde en kwam klaar.
Kom dan in der bek, werd er geroepen.
Ik had het laatste stukje slagroomtaart op mijn bordje liggen. Voordat ik het pakte vroeg ik of iemand het wilde. Niemand reageerde op mijn vraag. Met mijn vorkje prikte ik in een stukje taart en stopte het in mijn mond. Ik keek op de klok. Het was al laat. De jam in een slagroomtaart heb ik nooit lekker gevonden.

Naast het veld gooit Melvin zijn fiets op de grond. Ik zet mijn fiets in het rek en op slot. Mijn voetbalschoenen tikken op de tegels. Dilano staat ook op het veld. In elk voetbalteam is er een pispaaltje. Dilano is het pispaaltje van dit team. Hij is klein, maar dan ook echt klein. Zijn schoenen haalt hij in kindermaat. Het voordeel is dat het scheelt qua geld, ze zijn de helft goedkoper. Naast dat hij klein is heeft hij ook een pigmentstoornis. Op zijn hele lichaam heeft hij lichte vlekken. Het lijkt alsof zijn huid aan het afbladderen is. Iedere keer als ik hem zie vraag ik me af of hij dat ook op zijn penis heeft.
We beginnen aan de training met een rondo, een oefening om opgezweept te raken en onder druk de bal rond te spelen. In dit geval is het gewoon lummelen. Dilano staat in het midden en rent zich rot. Aan het einde van de oefening heeft hij de bal niet één keer weten te onderscheppen. Melvin geeft hem met zijn vlakke hand een tik op zijn achterhoofd.

De training is afgelopen. We lopen het veld af en Melvin vertelt me over de gewonnen wedstrijd van afgelopen weekend.
Het was lekker weer. Iedereen zat in de kleedkamer. De sfeer was goed. Dilano stond nog buiten te praten met een vriend van hem die was komen kijken. Eén van de jongens had een AA-flesje uit Dilano’s tas gepakt. Hij dronk het op en liep daarna de douches in. Even later kwam hij terug met een half gevuld AA-flesje. Het had een troebele kleur.
Wie moet er nog meer? vroeg hij.
Melvin nam het flesje over. Het had warm aangevoeld. Hij hing zijn penis erin en vulde hem tot de rand. Hij ging niet eens naar de douches. Uiteindelijk kwam Dilano de kleedkamer binnen. Ze hadden het AA-flesje terug in zijn tas gestopt. Iedereen hield zijn blik op Dilano gericht, maar probeerde dit zo onopvallend mogelijk te doen zodat hij niet achterdochtig zou worden. Zonder echt te kijken pakte hij het flesje uit zijn tas, draaide het open en nam een flinke slok. Zijn gezicht vertrok. Dilano hield het flesje voor zich en keek er goed naar. Hij rende snel naar de douches en kotste.
We moesten huilen van het lachen, zegt Melvin.

We staan voor de kantine.
Ga je nog effe mee? vraagt Melvin.
Prima, zeg ik.
Over het bruggetje komt een jongen aanfietsen. Hij rijdt over de parkeerplaats en steekt zijn hand op naar ons. Ik heb geen idee wie het is. Hij komt naast ons staan, blijft op zijn fiets zitten en geeft Melvin een hand. Mij geeft hij ook een hand. Een slappe hand zonder me echt aan te kijken. Hij praat tegen Melvin.
Moet je zien, zegt hij.
Hij steekt zijn arm voor zich uit. Op de rug van zijn hand, tussen zijn duim en wijsvinger in, heeft hij een tatoeage. Het zijn vier getallen in een hartje.
Wanneer heb je die laten zetten? vraagt Melvin.
Gisteren, samen met mijn meisje.
Waar staat het voor?
Onze datum, zegt hij trots.
Ik kijk goed naar zijn hand. De datum is van drie maanden geleden.
Waar heeft zij hem? vraagt Melvin.
Net boven der tieten.
Gaaf man.
De jongen fietst richting het fietsenrek en zet zijn fiets naast de mijne.
Melvin opent de deur naar de kantine. Een mix van harde stemmen en Nederlandse volksmuziek stroomt naar buiten.
Melvin stapt de deur door en wil de trap oplopen. Ik roep hem. Hij stopt en draait zich om.
Ik ga toch naar huis, zeg ik.
Doe wat je moet doen.
De deur valt dicht terwijl Melvin de trap oploopt. Ik pak mijn fiets en sta naast de jongen van net. Hij lijkt alweer te zijn vergeten wie ik ben.

 

Randy van Ee (1991) studeert bijna af aan Creative Writing aan ArtEZ. Momenteel zet hij de laatste puntjes op de i van zijn eindwerk: een coming of age verhaal over een jongen die opgroeit in een multiculturele volksbuurt. Het verhaal bestaat uit 28 episodes en heeft als titel Mafjoekel. Bovenstaand stuk is één van de episodes uit zijn eindwerk.

Op 30 juni staat hij in Huis Oostpool in Arnhem samen met zijn klasgenoten tijdens hun afstudeeravond Wildgroei. Binnenkort komt zijn website online. Deze zal waarschijnlijk www.randyvanee.nl heten, maar daar is hij nog niet over uit.

Vanaf augustus is hij werkzaam op een BSO. Buiten werktijd wil hij een kinderboek schrijven.

 


Gepost in: faits divers op 2018-05-23

Door Guest

Blogs geschreven door gastbloggers...


Ook van Guest

Lees Jilt Jorritsma's essay 'Onthoofd', bekroond met de Joost Zwagerman Essayprijs 2018

Lebowski-talentpooler Jilt Jorritsma wint de eerste Joost Zwagerman Essayprijs! Lees hieronder zijn indrukwekkende essay waarvan de aanleiding de beeldhouwwerken van Rodin waren die in het World Trade Center-puin gevonden werden. 


Inbreken in een schuur (Jeroen Blankert)

Jeroen Blankert put iedere week uit het nieuws, maar wel vrij onbelangrijk nieuws.
Vandaag: Aan de Wederiktuin in Breda heeft de politie maandagnacht twee inbrekers opgepakt op verdenking van een inbraak in een schuur. 




recente posts