Dagboek

Dagboek

Ivo Victoria

Aan het eind van zijn leven gaf Franz Kafka zijn beste vriend Max Brod de opdracht om al zijn manuscripten, dagboeken en notities onmiddellijk na zijn dood ongelezen te verbranden. Brod negeerde dit verzoek, zoals we nu weten. Als hij dat niet had gedaan, hadden wij nooit van Kafka gehoord. Dat was jammer geweest voor ons, maar Kafka was natuurlijk wel de baas over zijn eigen leven en dus ben ik geneigd om Max Brod een onbetrouwbaar sujet te vinden.

Uiteraard denk ik er zelf ook wel eens over na: wie zal ik de opdracht geven om het ene dan wel het andere te doen met mijn ongepubliceerde geschriften. Ik hou bijvoorbeeld een dagboek bij. Ik schrijf erin op zeer onregelmatige tijdstippen, in feite alleen wanneer mij iets dwars zit. Aldus komt mijn geliefde vrijwel niet in dat dagboek voor omdat zij simpelweg nooit een bron van verdriet of ergernis is. Wel noteer ik mijn meest zwartgallige gedachten, doe ik uitgebreid verslag van woede, achterklap, afgunst en nijd, en wanneer ik er al eens iets vrolijk in noteer gaat het meestal over een dronken flirt met de een of andere dame op een feestje waar verder uiteraard niks oneerbaars uit is voortgekomen. Kortom, wanneer mijn vrouw na mijn dood die dagboeken zou lezen, is de kans groot dat zij niet alleen diep teleurgesteld zou zijn over haar eigen afwezigheid in die geschriften maar ook dat zij de man die uit deze teksten naar voren komt, totaal niet zou herkennen.

Mijn uitgever daarentegen kan ik al tot hier horen likkebaarden terwijl ik dit stukje tik. En weet je wat, ik denk dat ik het hem gun. Want laat ons wel wezen, welke schrijver wil er niet worden herdacht als een fascinerende, manische geest wiens leven een aaneenschakeling was van hoge pieken en diepe dalen op het emotionele vlak, bij voorkeur gekoppeld aan excessief drankgebruik en de occasionele geestverruimende middelen? Dus bij dezen geef ik opdracht aan mijn vrouw en al wie mij goed heeft gekend om asjeblieft ruim vóór mij de pijp uit te gaan. Want waar ik niet op zit te wachten is dat er iemand mijn postume feestje komt verpesten door te onthullen dat ik in werkelijkheid alleen maar een groots en meeslepend leven heb geleid in het diepst van mijn gedachten.

 

Van 16 tot en met 20 oktober doet Ivo Victoria net na het nieuws van 1 uur bij VPRO's Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1 een verlate dagsluiting. Dit is deel 3, naar aanleiding van de biografie van Jan Wolkers die vandaag, 10 jaar na zijn dood, verschijnt.


Gepost in: current affairs op 2017-10-19

Door Ivo Victoria


Ook van Ivo Victoria

De onkundige enthousiasteling

Sinds een jaar of twee heb ik een schrijfkantoor boven een bruin café. Een potentieel carrière vernietigend idee, toegegeven, dat er in de praktijk evenwel voor heeft gezorgd dat ik een onverwoestbare werkethiek heb ontwikkeld. Inderdaad, uit bittere noodzaak komen soms de meest verbazingwekkende dingen voort.


Droomliefde

Vorige week dineerde ik met mijn eerste grote liefde. Ik had mijn laatste roman voor haar meegebracht.

‘Heb je er iets in gezet?’ vroeg ze.

‘Natuurlijk,’ zei ik.

‘Toch weer niet diezelfde flauwe grap?’

‘Dat zal je straks zien,’ zei ik. Want dat is de traditionele afspraak, dat ze het gesigneerde boek pas bij thuiskomst mag openen. We kraakten een fles witte wijn. Eerst spraken we over onze ouders, die weldra zullen sterven. En daarna hadden we het over vroeger.

‘Je weet,’ zei ik. ‘Dat jij mijn droomliefde was.’




recente posts

Op reis

Op reis

Sabine van den Berg
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers
Verplaatsen

Verplaatsen

Erik Jan Harmens
Gepost op: 2018-04-26 in: current affairs
Privacy

Privacy

Jonah Falke
Gepost op: 2018-04-26 in: faits divers