Bespreking

Bespreking

Jonah Falke

We gingen met z’n drieën in een vergaderruimte zitten en de deur werd gesloten. Iemand zei tegen zijn collega: ‘Begin jij maar.’ Ik ging rechterop zitten. Er volgde een relaas. 
Kortom: mijn werk was nog niet goed. 
Ik sputterde wat tegen. 
Iemand zei: ‘Ja, maar de realiteit interesseert me helemaal niet.’ 
De poëtische of filosofische waarde van die opmerking zag ik op dat moment niet. Het maakte me juist razend. 

Uiteindelijk begreep ik hun beweegredenen of kwamen onze visies weer bijeen. Hartelijk werd er afscheid genomen en tot snel gezegd. Ik liep weg en dacht: wellicht is het sadomasochistisch of christelijk maar het is ook aangenaam als je ego gekrenkt wordt, je beseft je nietigheid dan tenminste. Dat werk altijd beter kan, lijkt me een goed recept tegen luiheid en verveling. Het is slechts zaak dat je het werk niet persoonlijker dan nodig maakt, volgens mij. 
 

'Dat werk altijd beter kan, lijkt me een goed recept tegen luiheid en verveling'

 

 

Ik nam de metro naar station Amsterdam-Zuid. Mijn geliefde en beste vriend haalden me op met een auto. We reden naar zee. Onderweg spuwde ik nog wat en op dat moment werden we bijna doodgereden op een kruispunt.  
De vriend zei: ‘Zo gaat dat nou eenmaal.’ 
Of hij het over het gespuw of de auto van links had, wist ik niet. Mijn geliefde pakte mijn hand. Dat was lief maar niet nodig.

We hadden gehoopt te dineren aan zee. Het seizoen was al over, toch zat het terras helemaal vol. De ober zei: ‘Tja’, en zwaaide met zijn handen. Hij straalde de onnozelheid zelve uit. We aten staand bitterballen en keken naar de zee. Mijn geliefde en vriend dachten hetzelfde: altijd als ze de zee zagen kwamen ze erachter dat ze meer van het bos hielden. 

 

 

'Altijd als ze de zee zagen kwamen ze erachter dat ze meer van het bos hielden'

 

 

De volgende ochtend namen mijn geliefde en ik de trein. In Utrecht moesten we de trein uit. Zij nam de bus naar haar werk en ik wachtte tot er een bovenleiding gemaakt zou worden om verder te kunnen reizen. In de stationshal op Utrecht Centraal schreef ik dit stukje terwijl ik niets anders wilde dan thuis aan het werk gaan. Je komt er pas achter wat thuis is en hoe waardevol werk is, als je er wil zijn maar niet kunt komen.  


Gepost in: faits divers op 2018-10-25

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

De wereld van gisteren

Vannacht ben ik te gast bij Nooit Meer Slapen op Radio 1 om te praten over mijn nieuwe roman De mooiste vrouw van de wereld, en wie weet wat nog meer. Een redacteur vroeg me om drie audiofragmenten uit te kiezen voor de uitzending. Het eerste waaraan ik dacht was een man die op de radio, ik denk dat het vorig jaar was, sprak over zijn favoriete boek: De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Ik zocht me een ongeluk maar zonder succes. Ik koos andere fragmenten.


Tuymans

Onlangs gaf iemand me het recent verschenen boek Tuymans volgens Tuymans over de wereldberoemde Belgische schilder Luc Tuymans. Ze zei: ‘Het boek is gesigneerd, het schijnt erg grappig te zijn.’
‘Maar dat is toch een hele ernstige, humorloze man?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Ik keek naar de handtekening. De slordige krabbel had van iedereen kunnen zijn.




recente posts