Neem een geit: Leven voor gevorderden

Claudia de Breij

Over Neem een geit: Leven voor gevorderden


Bestellen

Gebonden | ISBN: 9789048826209 | € 19,99

Neem een geit: Leven voor gevorderden is genomineerd voor de NS Publieksprijs 2016!
Help jij Claudia mee om te winnen?!

Niemand vertelt je hoe te leven. Als je kinderen krijgt staan er boekhandels vol opvoedboeken tot je beschikking, maar welke levenslessen krijg je mee als volwassene? Wie vertelt je hoe om te gaan met liefde, dood, vriendschap, ambitie en kinderen? Claudia de Breij (net 40) worstelt met deze vragen en gaat te rade bij een groep wijze mannen en vrouwen. Zij vertellen hoe zíj de dingen hebben aangepakt. Claudia de Breij trekt daar honderd levenslessen uit, en stopt daar ook een paar van haarzelf – en haar kapper – bij.

‘Tot het einde van de puberteit is alles prima geregeld. En gedocumenteerd. Dan ineens, ergens rond je vierentwintigste, wordt het stil. Je mag het zelf weten. Als je er niet uitkomt, ga je met vrienden praten, of op yoga. Je kunt nog een zelfhulpboek kopen of in therapie, of desnoods je tijd gaan zitten verdoen bij een ex-manager die na zijn burnout een coachingspraktijk is begonnen. Niemand die je meer zegt hoe het moet. En dat is fijn. Maar soms ook niet. Soms zou het fijn zijn als er even iemand was die zei: “Dit heb ik ook gehad. En toen heb ik het zus en zo opgelost.” Dat helpt.’

Met medewerking van o.a. Hanneke Groenteman, Nico ter Linden, Anne Wil Blankers, Hans Wiegel, Willeke Alberti, Paul van Vliet, Hedy d’Ancona, Erica Terpstra, Geert Mak en Herman van Veen


In neem een geit: leven voor gevorderden schrijft Claudia met de hulp van diverse bekende Nederlanders waardevolle levenslessen op voor iedereen die beseft dat opvoeden nooit ophoudt

Over Claudia de Breij


Bestellen

Claudia de Breij (1975) is cabaretier en schrijver. Ze maakte tot nu toe zeven succesvolle theatervoorstellingen, waarvan Hete Vrede de Poelifinario ontving. Daarnaast is ze columniste van de VARA Gids. Van haar eerste boek, Krijg nou tieten!, werden ruim 50.000 exemplaren verkocht. Ze leeft samen met Jessica van Geel.

Vanaf 26 oktober overal verkrijgbaar: Neem een geit: leven voor gevorderden van Claudia de Breij

Fragment uit Neem een geit: Leven voor gevorderden


DO NOT FOLLOW ME, I'M LOST TOO

Een paar zomers geleden was ik erg in de war. Ik was verliefd, verhuisd, gescheiden, oververmoeid – dat alles door elkaar en niet per se in deze volgorde.
‘Wanneer wordt het weer leuk?’ vroeg ik, met dikke wallen na alweer een betraande nacht, aan de psycholoog die ik na jaren
van weerstand toch maar eens had geconsulteerd.
‘Als je al een poosje in je nieuwe huis zit en er hangt hier en daar weer wat aan de muren,’ zei hij.
Een prettig antwoord. Concreet, met een kalmerende belofte van huiselijkheid.
Bovendien, kan ik inmiddels zeggen, was het waar.
Die kleine, praktische wijsheden had ik toen erg hard nodig, maar nu nog steeds. Eigenlijk altijd al. Woorden moet ik hebben, taal om me aan vast te klampen, mantra’s om de demonen het zwijgen op te leggen. Levenslessen, liefst het antwoord op de vraag: ‘Wat is het geheim van een lang en gelukkig leven?’
maar ook gewoon bruikbare, praktische tips voor het volwassen bestaan.
Tot het einde van de puberteit is alles namelijk prima geregeld.
En gedocumenteerd. In opvoedboeken kun je precies zien
hoe lang een kind hangerig, huilerig en humeurig is omdat het
tandjes krijgt. In de puberteit kun je op school stiekem bladeren
in je biologieboek naar de pagina’s met plaatjes van geslachtsorganen en precies uitvinden hoe het werkt, met die hormonen
van jou. Baby, kleuter, puber, alles ben je onder begeleiding. Tot
vervelens toe staan mensen je toe te roepen wat je moet doen.
‘Welke middelbare school kies je? Wat ga je studeren? Wat wil je
later worden? Wat ga je hierna doen? Wie heb je bij je? Wat doet
zijn vader? Kunnen jullie die hypotheek wel aan? Doe je wel een
das om?’ En dan ineens, ergens rond je vierentwintigste, wordt
het stil. Je mag het zelf weten. Als je er niet uit komt, ga je maar
met vrienden praten, of op yoga. Je kunt nog een zelfhulpboek
kopen of in therapie, of desnoods je tijd gaan zitten verdoen bij
een ex-manager die na zijn burn-out een coachingspraktijk is
begonnen. Niemand die je meer zegt hoe het moet. En dat is
fijn. Maar soms ook niet. Soms zou ik willen dat er even iemand
kwam die zei: ‘Dit heb ik ook gehad. En toen heb ik het zus en zo
opgelost.’
Dat helpt.
Alles wat ik nu, zo’n beetje in het midden van mijn leven (stel
dat ik het geluk heb een jaar of tachtig te worden) meemaak, is
door andere mensen ook al meegemaakt. Andere mensen zijn
ook volwassen geworden, verliefd geweest, getrouwd, gescheiden, opnieuw begonnen. Andere mensen hebben ook kinderen gekregen, carrière gemaakt. Ze zijn ziek geweest, in de rouw, dolgelukkig. En alle kennis daarover ligt daar maar ergens in hun hoofd te wachten tot iemand er eens naar vraagt.
Wij hebben in onze cultuur geen traditie van het eren van onze oudsten. We doen wel aardig tegen ze, maar echt serieus nemen we ze niet. Hun tijd is geweest, en die is per definitie nooit zo bijzonder als de onze – die hen trouwens toch te snel gaat.

Die warrige zomer ligt inmiddels gelukkig lang achter me, maar
de vragen bleven. En ineens dacht ik: zou ik de antwoorden misschien
niet gewoon kunnen vinden bij mensen die al flink geleefd hebben? Mensen van een jaar of zeventig, en ouder? Zouden
die mensen niet kunnen helpen bij een soort verkennend
zelfonderzoek?
Het werden bijzondere ontmoetingen. Samen met mijn geliefde, Jessica van Geel, reed ik het hele land door om achtereenvolgens Hanneke Groenteman, Nico ter Linden, Willeke Alberti, Hans Wiegel, Anne-Wil Blankers, Paul van Vliet, Hedy d’Ancona, Geert Mak, Erica Terpstra en Herman van Veen te
ontmoeten. Ik had de vragen, Jessica, journalist bij onder andere NRC Handelsblad en Vrij Nederland, de vaardigheden. De bedoeling was steeds een stevig interview, de praktijk bleek meestal een vrolijke middag met oliebollen of broodjes zalm (al naargelang het seizoen) en bijna altijd de vraag: ‘We drinken toch nog wel even iets gezélligs?’
Er werd door sommige zeventigplussers flink getwijfeld over mijn verzoek, vaak met de reden ‘Ik heb geen levenslessen te delen’.
Ik kan me daar veel bij voorstellen, maar ik ben er inmiddels van overtuigd dat dat niet waar is. Van alle geïnterviewden heb ik veel opgestoken, soms zonder dat zij zich ervan bewust waren.
Daarnaast merkte ik hoeveel ik tussen de regels door van vrienden, familie en toevallige ontmoetingen had geleerd en besloot dat ook die lessen gedeeld moesten worden.

Ik ben nu veertig, en hoewel ik de schroom van de geïnterviewden deel – ‘ik leef maar wat, ik heb geen levenslessen te delen’ – wil ik het toch proberen. Dat ik dat durf is mede dankzij filosoof René Gude, de inmiddels overleden Denker des Vaderlands die me het laatste zetje gaf niet te bang te zijn dit boek te schrijven.
Hij durfde, onder andere op televisie, zo kwetsbaar te zijn in zijn noodzaak mensen tot andere, positieve inzichten te brengen en heeft me er met diezelfde inspirerende houding van overtuigd dat dit ‘een steengoed project’ was. Hij hoopte, door steeds een maandje mee te pikken, de boekpresentatie nog mee te maken.
Het heeft helaas niet zo mogen zijn.
Ik denk aan René Gude met grote dankbaarheid.
Alleen al vanwege zijn opmerking dat je het in het leven niet
alleen hoeft te doen. Hij zei: ‘Ik heb te vaak gedacht dat ik het
zelf moest uitzoeken. Les één: ga vooral te rade bij anderen.’
Die anderen kunnen er ook weer goed naast zitten, en ik zeker.
Waarschijnlijk denk ik, als ik dit boek over dertig jaar nog eens doorlees, dat ik er beter mee had kunnen wachten tot ik zeventig was. Maar ja. Het leven is nu.

Op weg naar een van de geïnterviewden voor dit boek, diep in de polder, gaf mijn navigatie het op. Ik besloot maar een stukje achter de enige auto aan te rijden die ik zag. Op de achterruit zat een sticker: do not follow me, i’m lost too.
Net als ik, dacht ik. Dus als je tijdens het lezen van dit boek denkt: waar gaat ze in godsnaam heen? Volg mij maar niet, ik ben ook verdwaald.
Maar juist daarom wilde ik die levenslessen verzamelen, antwoorden zoeken op die vragen, te rade gaan bij anderen. Omdat je het niet allemaal alleen hoeft te doen, in het leven.
En ik ook niet.


Nieuwsbrief


Wil je op de hoogte blijven van vergelijkbare boeken, meedoen aan leuke, exclusieve acties en op de hoogte blijven van onze activiteiten?

Meld je dan nu aan voor de literaire nieuwsbrief Overamstel uitgevers.

© 2015, Overamstel uitgevers | Deze website maakt gebruik van cookies om het bezoek te meten.