BOEK

PROZA

Anna

Anna

Niccolò Ammaniti

ISBN: 9789048828418 | Paperback, 280 blz | € 19.99 | Januari 2016


Nadat een mysterieus virus alle volwassenen heeft uitgeroeid, is Sicilië verworden tot een gigantische ruïne van verlaten steden, afgebrande winkelcentra en onbegaanbare wegen. Alleen de kinderen zijn overgebleven en proberen op het desolate eiland, waar de hitte en de zon het landschap teisteren en overal jongerige wilde honden op de loer liggen, te overleven zonder elektriciteit, vers water en voedsel.
Sinds de dood van hun ouders zorgt de dertienjarige Anna voor haar acht jaar oude broertje Astor, aan de hand van het notitieboekje dat haar moeder achterliet. Als Astor wordt ontvoerd, besluit Anna samen met haar hond naar hem op zoek te gaan in de hoop uiteindelijk de overtocht naar het vasteland te maken, op weg naar een nieuwe toekomst.

Hij was drie, misschien vier jaar. Hij zat keurig op een kunstleren stoeltje, het hoofd gebogen boven een groen t-shirt met korte mouwen. De omgeslagen pijpen van de spijkerbroek op de gympen. Met een hand hield hij een houten treintje vast dat als een rozenkrans tussen zijn benen hing.
De vrouw die aan de andere kant van de kamer op het bed lag kon net zo goed dertig als veertig zijn. Haar met rode vlekken en donkere korsten bedekte arm zat vast aan een leeg infuus. Het virus had haar gereduceerd tot een hijgend skelet, bedekt met een droge, puistige huid, maar het had niet al haar schoonheid kunnen wegnemen, die nog was terug te vinden in de vorm van haar jukbeenderen en het wipneusje.
Het jongetje richtte zijn hoofd op en keek naar haar, pakte de armleuning vast, stond op uit de stoel en liep met het treintje in zijn hand naar het bed.
Zij merkte het niet. Haar ogen, diep weggezonken in twee donkere poelen, staarden naar het plafond.
De kleine begon te spelen met een knoop van het vieze kussensloop. Zijn blonde haren bedekten zijn voorhoofd en in de zon die door de witte gordijnen scheen leken ze net nylondraden.
Plotseling richtte de vrouw zich op haar ellebogen op en kromde haar rug alsof haar ziel uit haar lichaam werd weggerukt, klemde de lakens in haar vuisten en viel schokkend van het hoesten achterover. Naar adem happend strekte ze haar armen en benen uit. Toen ontspande haar gezicht, sperde ze haar mond open en stierf met open ogen.
Het jongetje pakte voorzichtig haar hand en begon aan haar wijsvinger te trekken. Met een zacht stemmetje fluisterde hij: 'Mama? Mama?' Hij legde het treintje op haar borst en liet het over de plooien van het laken glijden. Even raakte hij de met opgedroogd bloed bedekte pleister aan die de naald van het infuus bedekte. Ten slotte liep hij de kamer uit.

 

'Ammaniti kleurt Anna op magnifieke wijze in'NRC

'Een bijzondere roman die de overlevingsdrang van de mensheid laat zien. Ammaniti zet aan tot nadenken.' ****

Hebban

'Doorvoelde, hartverscheurende schets van een dertienjarige... Ammaniti op zijn best.'

Ronald de Rooy, Trouw

'De fans van de schrijver zullen dit boek dan ook verslinden, want een classic Ammaniti is altijd goed... Om zo nog vlug af te sluiten met dezelfde twee zinnen die we vonden op pagina 244. "Je weet pas wat liefde is als ze het van je afpakken. Liefde is gemis." Waarop we alleen maar kunnen zeggen: ‘Ammaniti, verdorie, we hebben je de afgelopen jaren gemist. Welkom terug.’' 

Cutting Edge

'Het verhaal echoot William Goldings klassieker Lord of the Flies (1954). Ook in Anna ontstaat een pikorde, en ontbreken tirannieke en wilde kinderen niet. [Anna is] een spannend overlevingssprookje gezet in naïeve taal, met tegentonen die zorgen voor een streepje licht.’

Elsevier

Ammaniti sets a new standard in post-apocalyptic fiction, while creating a world that, populated by desperate innocents, proves far more frightening than any stock cannibals-in-monster-trucks scenario.

The Guardian

‘Ammaniti’s schrijfstijl —soms zo gewelddadig dat die neigt naar een soort zwart sarcasme — is uitzonderlijk krachtig in het oproepen van de landschappen van onze desintegratie’ 

La Repubblica

'Anna is de bevestiging van een uitzonderlijk vermogen om de overgang van het kind-zijn naar het niet meer kind-zijn te beschrijven: de veranderingen, de angsten – een landschap vol avonturen en gevaren dat hier een gigantische metafoor wordt'

La Stampa

'Een roman waarin alle vorige romans van Ammaniti besloten zijn. Op dit meisje van dertien rust het erfgoed van een schrijver zonder grenzen die hiermee zijn intiemste verhaal schrijft. Maar ook zijn wreedste'

Corriere della Sera