Zo vrij als een vogel, maar dan die exen

Zo vrij als een vogel, maar dan die exen

Elke Geurts

Het was een warm weekend waarin M. en ik de kinderen niet hadden. We zaten de hele ochtend al in mijn achtertuin. We droegen allebei een nacht­japon. We hadden het over de man-vrouwverhoudingen en lazen de krant. Hij een artikel over het aangeboren verschil tussen mannen en vrouwen, en ik las iets over China.

“We kunnen ook een jaar met alle kinderen in China gaan wonen,” zei ik. “Dan schrijf ik reportages over met z’n allen wonen in China. En jij maakt daar radio. Podcasts, of zo?”

“Ik haat China,” zei M.

“O, oké,” zei ik. “Dan gaan we naar een ander land. Waar wil je wél heen?”

“Japan,” zei hij. “Of Argentinië.”

“Dan gaan we naar Japan. Of Argentinië. Dat vind ik ook goed.”

M. ontkurkte de champagnefles.

“We komen dan denk ik wel in de problemen met de exen,” zei ik.

“Misschien vinden die het juist fijn om een jaartje tijd voor zichzelf te hebben,” zei hij.

Ja, in theorie was werkelijk alles mogelijk. We legden onze voeten op tafel. We dronken champagne. We doezelden even weg.

Aan het eind van de middag stapten we in de auto en reden – luisterend naar cassettebandjes – richting Friesland. We kwamen in Harlingen terecht.

Luid pratend liepen we het wad op.

“Het is toch een volstrekt naïeve gedachte dat jij voor jezelf op zou kunnen komen?” riep M uit.

“Pardon!? Hoor je wel wat je zegt?”

Ik had hem over een Russisch vrachtschip verteld dat hier – vijftien jaar geleden alweer – in de haven lag, en waarbij ik gesolliciteerd had op de functie van webredacteur. Ik zou drie maanden op zee zitten met dertig Russen en educatieve stukjes schrijven over de zeevaart. Uiteindelijk paste ik niet binnen het team volgens de kapitein. Ik kon geen knopen aannaaien. Dat werd van de enige vrouw aan boord wel verwacht.

M. dacht alleen maar aan wat er nog meer verwacht zou worden, van de enige vrouw op het schip, ’s nachts, in haar hut.

“Het is toch volstrekt idioot,” zei ik “dat jij het een normálere gedachte vindt dat er van alles tegen mijn zin zou gebeuren, dan dat die mannen mij met rust zouden laten?”

“Ja, dat is gewoon naïef,” zei M. “Helaas.”

En zo kwamen we weer uit bij de man-vrouwverhoudingen. Met elke stap die we op het wad zetten, zakten mijn nieuwe, spierwitte sneakers dieper in het slib.
 

Deze column is eerder verschenen in Trouw


Gepost in: faits divers op 2019-06-17

Door Elke Geurts

Deze column is eerder gepubliceerd in Trouw. De roman Ik nog wel van jou verscheen onlangs bij Lebowski.


Ook van Elke Geurts

Elke Geurts neemt afscheid; eerst gingen haar columns over een huwelijk, toen over een scheiding, nu is er een nieuw leven

Elke Geurts neemt afscheid. Haar Tijd-column ‘Over een huwelijk’ werd ‘over een scheiding’, en ten slotte ‘over een nieuw leven’. Als lezers leefden we mee, huiverden we soms en stonden versteld.


‘Ik vind jou een moeder van niks!’ zei mijn dochter

We waren in haar kamertje met het bloemetjesbehang. Een laatste streep zonlicht viel naar binnen. De negenjarige had net gedoucht, en draaide haar haren in de handdoek.

Ik lag al een tijdje op haar bed te wachten. De avonturen van Saskia en Jeroen in de aanslag.




recente posts