Vlek

Vlek

Jonah Falke

Tijdens het eten had mijn oma het laten lopen tussen haar benen. Later zag ik de plasvlek op de stoel zitten. 
Ze was al naar huis en ik hoopte dat de meisjes van de thuiszorg haar zouden verschonen.
 

Ik belde haar om te vragen hoe het ging. 
Ze zei: 'Goed hoor, altijd hetzelfde eigenlijk. Wanneer zie ik je weer?' 
Ik zei dat we net nog samen hadden gegeten. 
Ze zei: 'Dat kan ik me niet meer herinneren.’
‘Je kortetermijngeheugen gaat achteruit.’ 
‘Noem je dat zo?’ 
'Ja.'

Tijdens het eten had mijn oma ook een oprisping gehad. Ze had een heel plasje maagzuur in haar mond, ik kon het zien liggen. 
Ik zei: 'Neem wat water, slik het door.'
Met weinig haast deed ze dat en zei: ‘Ik ben allang blij dat het omhoogkomt, anders kun je er lang last van hebben.’
Ook tussen haar benen had ze het laten komen. Wellicht school daar dezelfde filosofie achter.

Twee dagen later stond ik te plassen in Hengelo. Voor het vrouwentoilet had een rijtje vrouwen staan wachten. 
Terwijl ik plaste begon een vrouw aan de klink van het mannentoilet te rommelen.
Ze zei, en was hoorbaar dronken: ‘Ik moet echt heel erg nodig, mag ik voor? Ik heb drie kinderen gebaard en dan kun je het niet meer ophouden, er is geen houden aan.’

Mijn oma was eveneens een vrouw die drie kinderen had gebaard. Soms betwijfel ik of ze haar eigen kinderen nog wel als nageslacht herkent.

Toen ik het toilet in Hengelo uitkwam stonden de vrouwen er nog steeds. Ik keek ze allemaal vluchtig tussen de benen maar er was geen vlek te zien. 


Gepost in: proza op 2017-04-20

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Wetenschap

Gister groeide mijn familie door een geboorte, werd ik uitgescholden door een vriendin - ze zei dat ik een arrogante kutkop had - en kreeg ik een baantje aangeboden waarvan ik droomde.
    Er zijn dagen waarop je je af kunt vragen: leef ik wel?
    Maar kun je ook te veel leven, op één dag? Of laat zich daar vooral een beperkt verstand zien – een hoofd dat niet kan verwerken wat het meemaakt?
    De wereld beweegt en het brein loopt volgens mij vaak achter.


Meditatie

Het was afgelopen donderdag 4 mei. Om tot rust te komen in de trein luisterde mijn vriendin naar meditatieoefeningen op haar smartphone. Een stem in haar koptelefoon vertelde dat ze op haar ademhaling moest letten. Later zou ze zich verontschuldigen voor haar gezweef. Ik zei dat ik me doorgaans om andere dingen druk probeer te maken.




recente posts

Gepost op: 2017-05-23 in: proza
Verbond

Verbond

Elke Geurts
Gepost op: 2017-05-22 in: proza
Wetenschap

Wetenschap

Jonah Falke
Gepost op: 2017-05-19 in: proza