Vlek

Vlek

Jonah Falke

Tijdens het eten had mijn oma het laten lopen tussen haar benen. Later zag ik de plasvlek op de stoel zitten. 
Ze was al naar huis en ik hoopte dat de meisjes van de thuiszorg haar zouden verschonen.

Deze column is ook te beluisteren, ingesproken door Jonah Falke zelf.

Ik belde haar om te vragen hoe het ging. 
Ze zei: 'Goed hoor, altijd hetzelfde eigenlijk. Wanneer zie ik je weer?' 
Ik zei dat we net nog samen hadden gegeten. 
Ze zei: 'Dat kan ik me niet meer herinneren.’
‘Je kortetermijngeheugen gaat achteruit.’ 
‘Noem je dat zo?’ 
'Ja.'

Tijdens het eten had mijn oma ook een oprisping gehad. Ze had een heel plasje maagzuur in haar mond, ik kon het zien liggen. 
Ik zei: 'Neem wat water, slik het door.'
Met weinig haast deed ze dat en zei: ‘Ik ben allang blij dat het omhoogkomt, anders kun je er lang last van hebben.’
Ook tussen haar benen had ze het laten komen. Wellicht school daar dezelfde filosofie achter.

Twee dagen later stond ik te plassen in Hengelo. Voor het vrouwentoilet had een rijtje vrouwen staan wachten. 
Terwijl ik plaste begon een vrouw aan de klink van het mannentoilet te rommelen.
Ze zei, en was hoorbaar dronken: ‘Ik moet echt heel erg nodig, mag ik voor? Ik heb drie kinderen gebaard en dan kun je het niet meer ophouden, er is geen houden aan.’

Mijn oma was eveneens een vrouw die drie kinderen had gebaard. Soms betwijfel ik of ze haar eigen kinderen nog wel als nageslacht herkent.

Toen ik het toilet in Hengelo uitkwam stonden de vrouwen er nog steeds. Ik keek ze allemaal vluchtig tussen de benen maar er was geen vlek te zien. 


Gepost in: proza op 2017-04-20

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Alle Menschen werden Glückssucher

Rond middernacht keerden de bewoners van het huis waar mijn geliefde en ik de afgelopen weken op hadden gepast terug. Ze waren bruin van de zon en vermoeid van het reizen. Het was aangenaam om ze terug te zien, maar toch was het alsof er twee vreemden in ons huis kwamen. Gelukkig hadden ze dat gevoel zelf ook. Ik vermoedde dat het iets primitiefs is, zoals een olifant zijn ontlasting op die van zijn voorganger loost om zijn stempel te drukken. Lang duurde dat gevoel overigens niet.


Waarschuwing

Afgelopen week bezocht ik een bejaarde vrouw in Amsterdam-Zuid. Ze woonde in mijn oude buurt en toen we erachter kwamen dat ze tijdens de oorlog in de Achterhoek verbleef, werden we vrienden.




recente posts

Gepost op: 2018-07-19 in: faits divers
Waarschuwing

Waarschuwing

Jonah Falke
Gepost op: 2018-07-12 in: proza