Visrestaurant

Visrestaurant

Jonah Falke

Mijn geliefde en ik aten vorige week met mijn uitgever en zijn vrouw, mijn kunstagente, bij visrestaurant Lucius in Amsterdam. Ik zou ze mijn pleegouders in de kunst willen noemen.

 

 

We spraken een beetje over werk maar vooral over de liefde. Ze vertelden uitvoerig over hun ontmoeting en huwelijk. Dat was leerzaam. Daarna werd het hoofdgerecht geserveerd. De uitgever kwam naast me staan en deed, als een vader, voor hoe je sliptong fileert. Dat was alleraardigst. 

 

Nadien wilde ik naar buiten om te roken, maar ik zei tegen het gezelschap: ‘Jullie zien me nooit meer terug.’
Mijn geliefde zei: ‘Ik zie het je nog zo doen ook.’
De zin om te verdwijnen blijft kennelijk altijd en overal van kracht. 
Op de stoep stonden er wat Russen te filosoferen over weet ik het wat. Bij binnenkomst zei mijn uitgever: ‘Heb je nog vrienden gemaakt buiten?’
‘Nee, alweer niet.’

 

 

De zin om te verdwijnen blijft kennelijk altijd en overal van kracht

 

 

Na de koffie bedankte ik hen voor het inkijkje in hun huwelijk. Ze zeiden: ‘Geen probleem, de volgende keer zijn jullie aan de beurt.’ 
Of ik dat een aantrekkelijk idee vond, weet ik niet. 

 

Op de fiets zei mijn geliefde. ‘Het zijn slimme mensen, ze leken over alles al nagedacht te hebben. Maar dat deed me wel erg jong voelen, meestal voel ik me oud.’ Ik knikte instemmend. Want wat wisten wij over de liefde? 

 

Precies een week later zat mijn uitgever met schrijver Arnon Grunberg in hetzelfde restaurant te eten. Onder een foto van het etentje op Twitter stond hun gesprek beschreven. Uitgever: ‘Hoe is het met de liefde?’ Grunberg: ‘Ik ga zo naar huis.’

 

Het was een troostende gedachte dat ook Grunbergs zin om te verdwijnen en weerzin om over de liefde te spreken nog altijd bestond. 


Gepost in: faits divers op 2018-11-08

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Plausibel

Op de campus van de universiteit in Nijmegen zocht ik naar het Titus Brandsma Instituut, een onderzoeksinstituut voor de studie van spiritualiteit en mystiek. Ik zou een lezing van monnik en wetenschapper Thomas Quartier bijwonen. Onlangs verbleef ik in zijn klooster en spraken we uitvoerig over het geloof, graag wilde ik hem ook eens als wetenschapper aan het werk zien.


Liftmuziek

Met een grote koffer haastte ik me naar het treinstation. Het was laat, de trein was overvol, de mensen leken moe van de dag en wie weet wat al niet meer. Na aankomst spoedde ik me naar een Chinees restaurant. Mijn vader zat er met een Argentijnse muzikant te eten. Ik moest door maar hij zou me een lift geven dus ik zou wachten. Voor het restaurant, staand naast de auto, belde ik mijn vader: ‘Hoe lang duurt dit nog?’
‘Nog even,’ zei hij. ‘Kom maar binnen.’ 
 




recente posts

Gepost op: 2018-11-16 in: faits divers
Plausibel

Plausibel

Jonah Falke
Gepost op: 2018-11-15 in: faits divers