Visrestaurant

Visrestaurant

Jonah Falke

Mijn geliefde en ik aten vorige week met mijn uitgever en zijn vrouw, mijn kunstagente, bij visrestaurant Lucius in Amsterdam. Ik zou ze mijn pleegouders in de kunst willen noemen.

 

 

We spraken een beetje over werk maar vooral over de liefde. Ze vertelden uitvoerig over hun ontmoeting en huwelijk. Dat was leerzaam. Daarna werd het hoofdgerecht geserveerd. De uitgever kwam naast me staan en deed, als een vader, voor hoe je sliptong fileert. Dat was alleraardigst. 

 

Nadien wilde ik naar buiten om te roken, maar ik zei tegen het gezelschap: ‘Jullie zien me nooit meer terug.’
Mijn geliefde zei: ‘Ik zie het je nog zo doen ook.’
De zin om te verdwijnen blijft kennelijk altijd en overal van kracht. 
Op de stoep stonden er wat Russen te filosoferen over weet ik het wat. Bij binnenkomst zei mijn uitgever: ‘Heb je nog vrienden gemaakt buiten?’
‘Nee, alweer niet.’

 

 

De zin om te verdwijnen blijft kennelijk altijd en overal van kracht

 

 

Na de koffie bedankte ik hen voor het inkijkje in hun huwelijk. Ze zeiden: ‘Geen probleem, de volgende keer zijn jullie aan de beurt.’ 
Of ik dat een aantrekkelijk idee vond, weet ik niet. 

 

Op de fiets zei mijn geliefde. ‘Het zijn slimme mensen, ze leken over alles al nagedacht te hebben. Maar dat deed me wel erg jong voelen, meestal voel ik me oud.’ Ik knikte instemmend. Want wat wisten wij over de liefde? 

 

Precies een week later zat mijn uitgever met schrijver Arnon Grunberg in hetzelfde restaurant te eten. Onder een foto van het etentje op Twitter stond hun gesprek beschreven. Uitgever: ‘Hoe is het met de liefde?’ Grunberg: ‘Ik ga zo naar huis.’

 

Het was een troostende gedachte dat ook Grunbergs zin om te verdwijnen en weerzin om over de liefde te spreken nog altijd bestond. 


Gepost in: faits divers op 2018-11-08

Door Jonah Falke


Ook van Jonah Falke

Anorexia

In de kunstenaarsbenodigdhedenwinkel zei een schuwe volwassen vrouw zonder ons aan te kijken: ‘Oh, ik weet niet of we dat hebben, dat zou je even aan papa moeten vragen.’ Met haar zachte stem riep ze door de lege winkel: ‘Papa?’ 


Vlaggetje

‘Apofenie is in willekeurige gegevens patronen opmerken en daarin betekenissen lezen die er niet zijn. (…) Apofenie is ook vaak aanwezig voorafgaand aan een psychose,’ aldus Wikipedia.




recente posts